Fałszywy bóg ubóstwa

“I was born poor, I have lived poor, I wish to die poor” …Pope St. Pius X



In keeping with his vision of a Church “of the poor and for the poor” Pope Francis met with and suspended the Bishop of Limburg, Franz-Peter Tebartz-van Elst last week. The bishop had been in the news for the better part of a month due to costly renovations of his residence totaling upwards of forty million dollars. The German Bishops’ Conference is currently conducting an investigation into the affair and no punishment will be permanently set until that time. However, Vatican observers are predicting that if the Bishop is found guilty, he will not be reinstated as the Bishop of Limburg. This episode is noteworthy, as Tebartz-van Elst was previously appointed by Pope Benedict to allegedly, “combat ‘progressive’ tendencies in the German church.”[1]

Capitalizing on the Pope’s emphasis on the poor, auxiliary Bishop Robert McElroy of San Francisco, in an October 21st article in America Magazine, suggested that poverty was an equivalent moral issue to abortion. He stated:

If the Catholic Church is truly to be a “church for the poor” in the United States, it must elevate the issue of poverty to the very top of its political agenda, establishing poverty alongside abortion as the pre-eminent moral issues the Catholic community pursues at this moment in our nation’s history.[2]

In addition, Bishop McElroy also implied that opposition to certain progressive government welfare programs and tax policies is a sin:

…choices by citizens or public officials that systematically, and therefore unjustly, decrease governmental financial support for the poor clearly reject core Catholic teachings on poverty and economic justice. Policy decisions that reduce development assistance to the poorest countries reject core Catholic teachings. Tax policies that increase rather than decrease inequalities reject core Catholic teachings.[3]

Along these same lines, Bishop Robert Lynch of St. Petersburg, Florida lashed out at Pro-Life groups in August, equating the issue of abortion to the issue of “food aid” as well as immigration and the death penalty:

I am convinced that many so called Pro-Life groups are not really pro-life but merely anti-abortion. We heard nothing from the heavy hitters in the prolife movement in the last week when Florida last night executed a man on death row for 34 years having been diagnosed as a severe schizophrenic. Which personality did the state execute? Many priests grow weary of continual calls to action for legislative support for abortion and contraception related issues but nothing for immigration reform, food aid, and capital punishment.[4]

Also, just this month Dr. Candida Moss, Professor of New Testament Studies at Notre Dame University, argued on The O’Reilly Factor that Jesus was a socialist. As evidence of this premise she cited examples of Jesus and his followers giving away “free health care” as well as Jesus’ “insistence that the wealthy give away their possessions.”[5]

It goes without saying that few Catholics, Traditional or otherwise, would look kindly on a bishop spending forty million dollars to upgrade his residence. Similarly, few Catholics would deny that we have an obligation to assist those in genuine material need. To do so would be to deny the very teachings of Christ Himself regarding the corporal works of mercy. However, with all of the recent focus and elevation of poverty as the premiere issue in the Church, we would do well to remember that the mission of the Church is not to eliminate poverty on earth, but to save souls. Christ Himself told us that the former mission is impossible: “The poor you will have with you always”[6]; while the latter mission is essential.

We also should remember that the Communists, especially in Latin American democracies, have historically exploited the problem of poverty.  Fundamental Marxist tactics have always involved stirring up anger at the injustice of poverty and directing it towards the affluent ruling classes. The infiltrating Communists then foment a class-war with the intention of overthrowing the existing government, promising a worker’s paradise to those who assist in the effort. As we have seen, however, once the Communists seize power, they have no need of their former impoverished workers. They then live just as their former affluent rulers did, except with poverty further expanded instead of eradicated.

In implementing their ideology over the last century, Communists have unfortunately found friends in idealistic Catholic priests who, inspired by the Communist’s false affection for the poor, have developed an entire “liberation theology” around the issue. Even assuming the best of intentions on their part, these priests have often served as unwitting facilitators of Communist propaganda. For “Liberation Theology” caricatures true Catholicism, transforming it into a mere religious arm of Marxism.

This Marxist “god” of poverty should be examined even more closely in the United States. In this country, those considered below the “poverty line” and worthy of assistance by the government, often have a higher standard of living than the middle class and even the “rich” in some third world countries.  According to a U.S. Census Report released in September, the following was true of American households in “poverty” in 2011: 97.8% had refrigerators, 96.6% had gas or electric stoves, 96.1% had televisions, 93.2% had microwaves, 83% had some sort of DVR, 80.9% had cell phones along with their landline phones, and 58.2% had computers.[7] With these statistics in mind, can we, as Catholics, truly argue that these “impoverished” individuals are entitled to the same victim status as aborted children? Similarly, can we say that failure to support government welfare programs for these people is the moral equivalent of supporting pro-abortion politicians?

In addition to poverty, the virtue of humility has been focused on recently to a great degree. The message has been clear that humility and poverty are intertwined. The idea has been put forward that, to be a truly humble churchman, one must eschew everything of value to the point of refusing the natural accoutrements of one’s office; even to the point of refusing those things donated and sacrificed for that office by Catholics over the span of two millennia.

In contrast to this narrative, I’d like to propose a different Catholic view of humility and poverty. I’d like to do so by telling a story. There once was a boy who grew up as the son of a postman. He was very poor and one of eight children. Knowing that his parents had no money to afford new shoes, he carried his own shoes on his back during long commutes to and from school to save them from wear. This boy would later become a simple country priest before eventually being elected pope over his own protests. Afterwards he would be embarrassed by the pomp of the papal court. “Look how they have dressed me up,” he would say in tears to an old friend. To another, “It is a penance to be forced to accept all these practices. They lead me around surrounded by soldiers like Jesus when he was seized in Gethsemane.”

Yet accept them as penances he did. He knew that all of this pomp was not for him, but for the office of Christ’s vicar to which the faithful longed to show their generosity and adulation. For by honoring Christ’s vicar they honored Christ Himself. In this same vein, he spared no expense on his Divine Lord as he encouraged giving Him only what was most beautiful in art, architecture, and music.

Though very generous to the poor, at one time filling the Apostolic Palace with refugees from an earthquake, poverty was not the focus of his pontificate. Instead his focus was the eradication of error from the Church as well as purity of doctrine and worship. For he knew these things were essential to the Church’s mission of saving souls and must always take priority. Nevertheless he lived such an interior life of poverty and humility, it inspired him to write the words, “I was born poor, I have lived poor, I wish to die poor” on his last will and testament.  This great man was Pope St. Pius X.


[2] http://www.americamagazine.org/church-poor

[3] http://www.americamagazine.org/church-poor

[4] http://bishopsblog.dosp.org/?p=5837

[5] http://www.youtube.com/watch?v=DD1IzvCv9AQ

[6] Matthew 26:11

[7] http://www.census.gov/prod/2013pubs/p70-136.pdf




Fałszywy bóg ubóstwa

Aktualizacja: 2013-12-12 4:31 pm

Wprowadzając swoją wizję Kościoła “biednego i dla biednych”, papież Franciszek spotkał się w zeszłym tygodniu i zasuspendował biskupa Limburga, Franza-Petera Tebartz-van Elst.* Przez prawie miesiąc sprawa biskupa była nagłaśniania przez media w związku z przeprowadzoną przez niego kosztowną renowacją rezydencji biskupiej, na co wydał prawie 40 milionów dolarów. Konferencja Episkopatu Niemiec prowadzi obecnie dochodzenie w tej sprawie i dopóki sprawa się nie wyjaśni żadne decyzje personalne nie zostaną podjęte. Obserwatorzy watykańscy przewidują jednak, że jeśli biskup uznany zostanie winnym niewłaściwego dysponowania funduszami to nie będzie przywrócony jako biskup Limburga. Epizod ten jest o tyle warty uwagi, że bp Tebartz-van Elst został mianowany biskupem diecezji Limburg przez papieża Benedykta XVI właśnie aby “zwalczać progresywne tendecje w niemieckim kościele” [1]

Biskup pomocniczy Robert McElroy z San Francisco, wykorzystując akcentowanie przez Papieża tematu ubóstwa, zasugerował w tekście z 21 października opublikowanym w piśmie America, że bieda jest moralnie równa aborcji, pisząc:

Jeśli Kościół katolicki w Stanach Zjednoczonych ma prawdziwie być “kościołem dla ubogich”, to musi podnieść sprawę ubóstwa i biedy na najwyższy poziom swych politycznych tematów, umieszczając ubóstwo na równi z aborcją jako dominujące moralnie tematy społeczności katolickiej w tym momencie dziejów historii naszego kraju. [2]

Biskup McElroy dodaje również, że opozycja wobec niektórych programów rządowych wspierających najuboższych oraz różne prawa podatkowe w tym zakresie, są grzechem, pisząc:

Wybory dokonywane przez obywateli bądź osoby piastujące funkcje publiczne, które systematycznie, a w związku z tym niesprawiedliwie, pomniejszają finansową pomoc dla biednych, są jasnym odrzuceniem podstaw nauki katolickiej w zakresie ubóstwa i sprawiedliwości ekonomicznej. Przepisy i programy redukujące pomoc państwa dla najbiedniejszych są odrzuceniem podstaw nauki katolickiej. Prawo podatkowe, które zwiększa zamiast pomniejszać nierówności, odrzuca podstawy nauki katolickiej. [3]

Biskup Robert Lynch z St.Petersburg na Florydzie wypowiedział się w tym samym tonie, krytykując grupy Pro-Life. Biskup Lynch na spotkaniu z tymi grupami w sierpniu br., zrównując zagadnienie aborcji z tematem “pomocy żywnościowej”, jak również imigracji i kary śmierci, powiedział:

Jestem przekonany, że wiele z tak zwanych grup Pro-Life tak naprawdę nie jest “pro-life”, lecz jedynie przeciwko aborcji. Nie słyszymy nic ze strony tych największych działaczy w ruchu pro-life np. w sprawie egzekucji na Florydzie mężczyzny, który wyczekiwał w celi śmierci i przez 34 lata, a był zdiagnozowany jako chory na ciężką schizofrenię. Kogo tak naprawdę władze stanowe uśmierciły? Wielu księży wykazuje zmęczenie nieustannym nawoływaniem do działania w sprawie [przeciwko] aborcji i antykoncepcji, ale niewiele czyni w sprawie reformy imigracyjnej, pomocy żywnościowej i kary śmierci. [4]

W tym samym miesiącu, dr Candida Moss, profesor badań nad Nowym Testamentem na uniwersytecie Notre Dame, w czasie telewizyjnego programu The O’Reilly Factor powiedziała, że Jezus był socjalistą. Jako dowód swojej tezy zacytowała przykłady, że Jezus i Apostołowie rozdawali “darmową opiekę zdrowotną”, a Jezus “przekonywał, że bogaci powinni rozdać swoją własność”. [5]

Misją Kościoła nie jest wyeliminowanie ubóstwa na ziemi, lecz doprowadzenie do zbawienia dusz ludzkich

Z pewnością zaledwie garstka katolików, tych tradycyjnych czy też innych, pochlebnie oceniałaby biskupa, który wydał 40 milionów dolarów na rekonstrukcję swojej rezydencji. Podobnie, zaledwie niewielka grupka katolików sprzeciwiłaby się obowiązkowi udzielenia pomocy tym, którzy prawdziwie jej potrzebują. Przyjmując tę postawę sprzeciwiliby się podstawom nauki samego Chrystusa odnośnie do spełniania uczynków miłosierdzia. Jednak przy całym tym zwracaniu uwagi na problem ubóstwa jako na jeden z najważniejszych celów Kościoła, musimy pamiętać, że misją Kościoła nie jest wyeliminowanie ubóstwa na ziemi, lecz doprowadzenie do zbawienia dusz ludzkich. Sam Chrystus powiedział nam, że misja zlikwidowania ubóstwa jest niemożliwa: “Ubogich zawsze mieć będziecie” [6], zaznaczając, że najważniejsza jest misja zbawienia.

Musimy również zdawać sobie sprawę, że komuniści, szczególnie w demokracjach Ameryki Łacińskiej lubowali się w wykorzystywaniu do swoich celów tematu ubóstwa. Podstawowa taktyka marksistów zawsze wykorzystywała powszechny gniew wobec niesprawiedliwości i ubóstwa, skierowując go przeciwko panującym klasom, zaś infiltracja komunistów kreowała wojnę klas w celu obalenia rządu, obiecując przy tym robotniczy raj tym wszystkim, którzy pomogą w tych działaniach. Jednak tak jak historia pokazuje, gdy tylko komuniści objęli władzę nie potrzebowali już tych zubożonych robotników, układając sobie życie tak samo luksusowo jak ich poprzednicy, z tą różnicą, że ubóstwo w społeczeństwo nie ulegało zapowiadanej likwidacji lecz powiększeniu.

W urzeczywistnianiu swojej ideologii komuniści w zeszłym wieku znaleźli niestety przyjaciół wśród idealistycznych księży katolickich, którzy, zainspirowani fałszywą troską komunistów o biednych, stworzyli wokół tego zagadnienia całą “teologię wyzwolenia”. Nawet jeśli przyjmiemy najlepsze ich intencje, księża ci sprawowali funkcje nieświadomych krzewicieli propagandy komunistycznej, bowiem “teologia wyzwolenia” jest karykaturą prawdziwego katolicyzmu, przemieniając go w religijne ramię marksizmu.

Ten marksistowski “bóg” troski o zwalczanie ubóstwa powinien być szczególnie przeanalizowany jeśli chodzi o sytuację w Stanach Zjednoczonych. W tym kraju ci, którzy zaliczeni są jako żyjący poniżej “granicy ubóstwa” i uzyskujący rządowe zasiłki, bardzo często mają wyższy standard życia niż klasa średnia a nawet “bogaci” w niejednym państwie Trzeciego Świata. Jak podaje biuro statystyczne US Census Bureau w raporcie opublikowanym we wrześniu 2013 roku, oto jak wygląda prawdziwy obraz “ubóstwa” amerykańskiego (dane na rok 2011): 97.8% posiada lodówki, 96.6% ma gazowe lub elektryczne kuchenki, 96.1% – telewizor, 93.2% – kuchenki mikrofalowe, 83% – odtwarzacze wideo, 80.9% – telefony komórkowe razem z telefonami stacjonarnymi, 58.2 % – komputery [7].Czy wobec tych danych statystycznych, my – katolicy, możemy naprawdę mówić, że ci “ubodzy” powinni być traktowani jako “ofiary” umieszczane na tym samym poziomie jak zabijane w wyniku aborcji dzieci? Podobnie, czy można mówić, że niepopieranie rządowych programów pomocowych dla tych ludzi jest moralnie tym samym złem co wspieranie pro-aborcyjnych polityków?

Ostatnimi czasy, oprócz ubóstwa zwraca się uwagę na inną cnotę – skromności. Przekazywany obraz usiłuje zespolić cnotę skromności z ubóstwem i narzucić obraz prawdziwie pokornego duchownego, który musi odrzucić wszystko co posiada jakąkolwiek wartość materialną, włącznie z pozbyciem się przedmiotów naturalnie koniecznych do sprawowania swojego urzędu. Postuluje się, że pobożny duchowny powinien pozbyć się nawet wszystkich materialnych darów serca przekazywanych przez katolików na rzecz Kościoła w całej swej dwutysiącletniej historii.

W przeciwieństwie do tych postulatów, chciałbym zaproponować inny, katolicki punkt widzenia dotyczący skromności i ubóstwa. Chciałbym opowiedzieć pewną historię.

Dawno temu żył sobie chłopiec, który wyrastał w bardzo biednej rodzinie jako syn listonosza. Był jednym z ośmiorga dzieci, a wiedząc, że jego rodzice nie mają pieniędzy na kupno nowych butów, aby oszczędzić te co posiadał nosił je w plecaku podczas długich marszów do i ze szkoły. Chłopiec ten został później prostym wiejskim księdzem, a jeszcze później, został wybrany papieżem, zresztą sprzeciwiając się tej decyzji. Po wyborze był autentycznie skrępowany całą pompatycznością papieskiego dworu. “Zobacz, jak mnie ubrali” – zwykł mówić do swojego starego przyjaciela. Do innego powiedział: “To jest prawdziwa pokuta być zmuszonym do zaakceptowania tych wszystkich rygorów. Prowadzą mnie otoczonego przez żołnierzy jakby Jezusa pojmanego w Ogrójcu.” Jednak zaakceptował to właśnie jako karę. Wiedział bowiem, że ta cała pompatyczność nie była dla niego, ale dla urzędu Wikariusza Chrystusowego, któremu wierni ukazują uwielbienie i ofiarność. Bowiem poprzez ukazywanie szacunku do Namiestnika Chrystusowego, oddają oni cześć samemu Chrystusowi. Wiedząc o tym nie szczędził on wydatków na chwałę Bożą i wspierał oddawanie Chrystusowi najwspanialszych dzieł sztuki, architektury i muzyki.

Chociaż papież ten był bardzo hojny wobec biednych – i w pewnym momencie przyjął do swojego Pałacu Apostolskiego uchodźców z terenów objętych trzęsieniem ziemii – to walka z ubóstwem nie była głównym celem jego pontyfikatu. Zamiast tego, skoncentrował się on na walce i wyplenieniu błędów z Kościoła, jak również na czystości doktryny i liturgii. Wiedział bowiem, że to są podstawowe elementy misji Kościoła, tej, która zawsze ma mieć pierwszeństwo – misji mającej zbawić dusze. A jednak sam żył życiem ubogiego i skromnego, co zainspirowało Go do napisania o sobie w swoim testamencie: “Ubogim się urodziłem, ubogim żyłem i ubogim chcę umrzeć”. Tym wielkim człowiekiem był papież św. Pius X.

Peter Crenshaw



[1] http://www.irishtimes.com/news/world/europe/pope-francis-wastes-little-time-in-taking-the-hard-line-with-suspension-of-german-bishop-1.1571161
[2] http://www.americamagazine.org/church-poor [Pismo America jest głównym periodykiem amerykańskich jezuitów i plasuje się na tym samym poziomie moralnej dekadencji co pisma świeckie głównego nurtu – przyp. tłumacza]
[3] http://www.americamagazine.org/church-poor
[4] http://bishopsblog.dosp.org/?p=5837
[5] http://www.youtube.com/watch?v=DD1IzvCv9AQ
[6] Matthew 26:11
[7] http://www.census.gov/prod/2013pubs/p70-136.pdf


Tłum. LM

* Od tłumacza: Biskup spotkał się z Papieżem Franciszkiem 21 października 2013, a w dwa dni później nie został w ścisłym tego słowa znaczeniu “zasuspendowany”, jak określa to Autor, lecz na okres 2 miesięcy przeniesiony został na przymusowy urlop z przerwą w pełnieniu swoich obowiązków. Niestety, również niektórzy tradycyjni katoliccy komentatorzy, niezbyt zadając sobie trudu w poszukiwaniu informacji, zbyt łatwo zawierzają informacjom pochodzącym z mediów głównego nurtu. Warto ponadto wspomnieć, że nagonka rozpoczęta przez dziennik Der Spiegel na bp. Franza-Petera Tebartz-van Elstna była czysto personalna i wybiórcza, bowiem w sąsiedniej diecezji również wydano podobną kwotę na podobny budynek, lecz prasa się tamtym przypadkiem nie zainteresowała. Chodziło bowiem o uderzenie w biskupa, który – na tle innych biskupów niemieckich – wyróżniał się nieco bardziej konserwatywną postawą.

Polecamy tekst, rozwijający temat: “Co z finansowaniem Kościoła w Niemczech? Biskup limburski w ogniu krytyki za „rozrzutność” “

No comments yet.

Leave a Reply

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE