ŚW. JAN CHRYZOSTOM: MOWY PRZECIWKO ŻYDOM

505px-Johnchrysostom

MOWY PRZECIWKO ŻYDOM

 

MOWA PIERWSZA
ŚW. JAN CHRYZOSTOM

ARCYBISKUP KONSTANTYNOPOLITAŃSKI, DOKTOR KOŚCIOŁA

––––––––––

Synagoga żydowska – siedlisko demonów (1)

 

Wiem, że nawet i dziś wielu poważa żydów, a obrzędy ich za godziwe uznaje; toteż spieszę, by wykorzenić to zgubne mniemanie. Powiedziałem, że synagoga nie proponuje niczego co by ją czyniło lepszą od teatru, i biorę Proroka za świadka: żydzi nie są godniejsi zaufania niż prorocy. Co zatem mówi Prorok? (…) [splugawiłaś ziemię wszeteczeństwami twymi i złościami twymi] (2) (…) pokazałaś czoło wszetecznej niewiasty, wyzbyłaś się wstydu (Jer. III, 2. 3). Miejsce, gdzie przebywa wszetecznica to miejsce rozpusty; lecz to mało powiedzieć, że synagoga jest miejscem rozpusty i teatrem; jest ona ponadto  jaskinią zbójców i schronieniem dzikich bestii. Gdyż powiedziane jest: [Jaskinią zbójców stał się ten dom] (3), Dom twój stał się dla mnie jaskinią hieny (Jer. VII, 11), nie tylko dzikiego zwierzęcia, ale zwierzęcia nieczystego. I dalej: Opuściłem dom mój, zostawiłem dziedzictwo moje (Jer. XII, 7). Otóż, kiedy Bóg opuszcza, jakaż nadzieja zbawienia pozostaje? Gdy Bóg opuszcza jakieś miejsce, owo miejsce staje się siedliskiem demonów. Wprawdzie, utrzymują stanowczo, że i oni wielbią prawdziwego Boga; lecz niech Bóg broni, byśmy to i my twierdzili! Żaden żyd nie wielbi Boga. Sam Syn Boży to oświadcza. Gdyż mówi: Gdybyście bowiem Ojca mego znali, to byście i mnie znali, ale ani mnie nie znacie, ani Ojca mojego (Jan. VIII, 19). Jakież nad to wiarygodniejsze świadectwo mógłbym przytoczyć?

 

Skoro bowiem nie uznają Ojca, ukrzyżowali Syna i odrzucili asystencję Ducha Świętego, któż zatem śmiałby zaprzeczyć, że synagoga jest siedliskiem demonów? Bóg nie jest wielbiony w tym miejscu, wręcz przeciwnie! Lecz odtąd to chram bałwochwalstwa; niektórzy tymczasem zbliżają się do tych miejsc jakby do sanktuarium.

 

Św. Jan Chryzostom (4)

 

Tłum. J. M.

 

–––––––––––––––––

 

Przypisy:

(1) Fragment Mowy pierwszej przeciwko żydom (5). Por tłumaczenie łacińskie: S. Ioannes Chrysostomus, Archiepiscopus Constantinopolitanus, Adversus Iudaeos orationes. Oratio prima. Synagoga Iudaeorum diversorium daemonum.

 

(2) Cytat z Księgi Jeremiasza w nawiasie […] dodany od tłum.

 

(3) Cytat w nawiasie […] w przekładzie ks. Jakuba Wujka dodany od red. Ultra montes.

 

(4) “Św. Jan Chryzostom (Ioannes Chrysostomus), Biskup, Wyznawca, Doktor Kościoła; – święto 27 stycznia (w Kościele Wschodnim 13 listopada).

 

Urodził się w Antiochii ok. r. 354. Po przyjęciu chrztu (w r. 372) spędził dwa lata w pustelni. Został kapłanem (r. 386) i okazał się porywającym kaznodzieją. «Złotoustym» (Chrysostomus) nazwano go jednak dopiero w VI wieku. Przez lat 12 był kaznodzieją kościoła patriarchalnego w Antiochii. W r. 398 objął stolicę arcybiskupią w Konstantynopolu i rozpoczął wielkie reformy w swej rozległej diecezji; budował szpitale, przytułki, wysyłał misjonarzy do Gotów i wpływem swym uspakajał bunty w Efezie. Przeprowadził ostateczną rewizję liturgii greckiej, która odtąd zwie się liturgią św. Jana Chryzostoma. Tzw. «synod pod dębem», na którym zebrała się gromada jego przeciwników, usunął go ze stolicy arcybiskupiej (w r. 403). Wkrótce jednak, gdy lud domagał się powrotu arcypasterza, cesarz cofnął dekret banicyjny, ale ostre wystąpienie Jana przeciw nadużyciom cesarzowej Eudoksji spowodowało ponowne jego uwięzienie i deportację do Pytios w Kolchidzie. W drodze, wśród wąwozów górskich, pędzony wciąż naprzód, zapadł poważnie na zdrowiu i umarł w Komana w Poncie, 14 września r. 407 ze słowami na ustach: «Bogu dzięki za wszystko». Dzień 27 stycznia, w którym obchodzi jego pamiątkę Kościół łaciński, jest rocznicą sprowadzenia uroczystego jego zwłok do kościoła Apostołów w Konstantynopolu, w r. 438. Relikwie przewieziono w r. 1204 do Rzymu (bazylika św. Piotra).

 

Św. Chryzostom jest patronem kaznodziejów, jednym z czterech Wielkich Doktorów Kościoła greckiego i pierwszym z 3 hierarchów, czczonych wspólnym uroczystym świętem (30 stycznia) na Wschodzie. Jego wystąpienia na ambonie w ostatnich latach jego życia cechowała może zbytnia gwałtowność, jednakowoż postępowanie dworu cesarskiego względem Jana było krzyczącą niesprawiedliwością, której starał się przeciwdziałać papież św. Innocenty I, niestety bezskutecznie. Jako kaznodzieja Chryzostom był nieustraszonym obrońcą moralności chrześcijańskiej; piętnował wszelkie nadużycia bez względu na to, kto je popełniał – przy tym mistrz słowa, największy mówca Kościoła greckiego. Spuścizna literacka: Homilie, kazania, rozprawy ascetyczne i teologiczne, najgłówniejsza z nich: O kapłaństwie“. – Biskup Karol Radoński, Święci i Błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia Hagiograficzna. Warszawa – Poznań – Lublin [1947], ss. 202-203. (6)

 

(5) Por. 1) O. Parteniusz Minges OFM, O religii żydowskiej po ustanowieniu chrześcijaństwa. 2) O. Jakub Wujek SI, Grzech żydów i heretyków przeciwko Duchowi Świętemu. 3) O. Marian Morawski SI, Asemityzm. Kwestia żydowska wobec chrześcijańskiej etyki. 4) O. Józef Gliwa SI, O kwestii żydowskiej. 5) F. L., Gazeciarstwo żydowskie i walka z nim antysemityzmu bezwyznaniowego. (List wiedeński). 6) Służba Chrześcijan u żydów. (Okólnik Diecezji Tarnowskiej). 7) Amicus Veritatis, Niebo żydów. 8) Ks. Józef Krukowski, Krótki rachunek sumienia indyferentysty. 9) “Tygodnik Katolicki”. Ks. A. K., Der Talmudjude von Prof. Dr. August Rohling.

 

(6) Zob. Św. Jan Chryzostom, O strzeżeniu się fałszywych proroków.

 

(Przypisy od red. Ultra montes).

3 Responses to ŚW. JAN CHRYZOSTOM: MOWY PRZECIWKO ŻYDOM

  1. KSC 23/11/2013 at 12:23 #

    Jan Chryzostom
    Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
    Ujednoznacznienie Zobacz też: innych świętych o imieniu Jan.
    Święty
    Jan Chryzostom
    biskup
    doktor Kościoła
    Johnchrysostom.jpg
    Mozaika w Hagia Sofia, Istambuł, X w.
    Data urodzenia ok. 350
    Antiochii Syryjskiej
    Data śmierci 14 września 407
    w drodze do Konstantynopola
    Kościół/
    wyznanie katolicki
    prawosławny
    Wspomnienie 13 września (kat.)
    9 lutego (praw. według kal. greg., rocznica przeniesienia relikwii)
    27 września (praw. według kal. greg., rocznica śmierci)
    26 listopada (praw. według kal. greg.)
    12 lutego (praw. według kal. greg., wraz ze św. Bazylim Wielkim i św. Grzegorzem Teologiem)
    Atrybuty ewangelia, krzyż, osioł, pisarskie pióro
    Patron kaznodziejów, Konstantynopola
    Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons
    Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

    Jan Chryzostom, z gr. χρυσόστομος chrysostomos Złotousty, cs. Swiatitiel Ioann Złatoust, archijepiskop Konstantinopolskij (ur. ok. 350, zm. 14 września 407) – biskup Konstantynopola, pisarz chrześcijański, uznawany za największego kaznodzieję kościoła Wschodu, doktor Kościoła, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

    Wraz ze świętymi: Bazylim Wielkim i Grzegorzem z Nazjanzu, jest uznawany za jednego z największych ojców Kościoła. Twórca liturgii Eucharystii odprawianej w Cerkwi prawosławnej i Kościołach greckokatolickich przez prawie cały rok.

    Spis treści

    1 Biografia
    2 Dzieła
    3 Kult
    4 Zobacz też
    5 Przypisy
    6 Polskie przekłady
    7 Bibliografia
    8 Linki zewnętrzne

    Biografia

    Urodził się około 347 (według źródeł zachodnich – około 349) w Antiochii Syryjskiej, w zamożnej rodzinie – jego ojciec był wysokiej rangi oficerem. Ojciec zmarł wkrótce po narodzinach Jana, który był wychowywany przez matkę Antuzę, pochodzącą z Grecji. Był uczniem pogańskiego filozofa Libaniosa i Ammiana Marcellina, najwybitniejszego historyka późnego antyku. W swoich mowach naśladował styl Demostenesa.

    Chrzest przyjął mając 20 lat, po czym został lektorem u boku biskupa Antiochii Melecjusza. Prowadził ascetyczne życie. W 371 opuścił Antiochię i udał się na pustynię. Po sześciu latach bycia pustelnikiem powrócił i przyjął święcenia kapłańskie. Od 381 nauczał w kościołach Antiochii, a dzięki swym zdolnościom krasomówczym zyskał przydomek “Złotousty”. Stał się sławnym kaznodzieją. W 397 został patriarchą Konstantynopola. W stolicy odprawiał nabożeństwa, w których chwalił zasady ubóstwa, wstrzemięźliwości i jałmużny, a jednocześnie piętnował nadużycia na dworze cesarskim. W 403 r. cesarzowa Eudoksja, żona cesarza Arkadiusza, wraz z biskupami na synodzie “pod dębem” doprowadziła do pozbawienia Jana urzędu i zesłania na banicję. Początkowo wyroku synodu nie wykonano. Jednak, ponieważ Jan kontynuował wystąpienia przeciwko cesarzowej, ostatecznie wygnano go do Armenii. Stamtąd nadal słał krytyczne listy do Konstantynopola, dlatego postanowiono zesłać go na wybrzeże Morza Czarnego. Nie dotarł tam jednak, gdyż zmarł w drodze z wycieńczenia. Tuż przed śmiercią rzekł “Chwała Bogu za wszystko”. Relikwie św. Jana Chryzostoma zostały później umieszczone w Konstantynopolitańskim kościele Świętych Apostołów.

    Za życia był nieustraszonym obrońcą moralności, piętnującym nadużycia wiernych, nawet cesarzy – to właśnie ściągnęło na niego prześladowania. Jan Złotousty uprawiał również teologię – zajmował się chrystologią, zagadnieniami grzechu pierworodnego, pokuty i kapłaństwa, a przede wszystkim Eucharystią (“doktor Eucharystii”).
    Manuskrypt w j. syryjskim z IX wieku zawierający homilie Chryzostoma do Ewangelii według św. Jana. Pergamin z Klasztoru św. Katarzyny na Synaju.
    Dzieła

    Wśród dzieł przypisywanych Janowi Chryzostomowi jest bardzo wiele utworów wątpliwego pochodzenia, stąd, jak zwrócił uwagę Marek Starowieyski, koniecznym instrumentem jakiejkolwiek pracy nad dorobkiem biskupa Konstantynopola są dwie publikacje: Clavis Patrum Graecorum, Turnhout 1974 z Supplementem z 1998 r., opublikowane w ramach serii greckiej kolekcji Corpus Christianorum oraz Repertorium Pseudochrysostomicum J. de Aldama, wydane w Paryżu w 1965 r.[1]. Dzieła Jana Chryzostoma (22 tomy) obejmują m.in:

    kanon liturgii świętej Boska Liturgia św. Jana Złotoustego; Wybór pism. Modlitwy liturgiczne. Pisma o charakterze wychowawczym. Przekł. ks. Henryk Paprocki, ks. Wojciech Kania. Wstęp i opracowanie Henryk Paprocki, Anna Słomczyńska, ATK Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy 13, Warszawa 1974, s. 321.
    pisma teologiczne
    Dialog O kapłaństwie, przekł. z grec. Wojciech Kania ; wstęp Henri de Lubac, Marek Starowieyski; oprac. M. Starowieyski, wyd. “M” Biblioteka Ojców Kościoła 1, Kraków 1992, s. 151. Tekst grecki: Sources Chrétiennes 272 (oprac. Anne-Marie Malingrey).
    Katechezy chrzcielne, homilie katechetyczne do tych, którzy mają być oświeceni oraz do neofitów. Wojciech Kania (przekład z jęz. greckiego), Marek Starowieyski (wstęp i oprac.). Lublin: Kerygma, 1993, s. 131, seria: U Źródeł Katechumenatu 1. Tekst grecki: Sources chrétiennes 50bis, wyd. Antoine Wenger AA.
    O małżeństwie, wychowaniu dzieci i ascezie. Wojciech Kania (przekład), Józef Naumowicz, Jerzy Krykowski (oprac. i wstęp). Kraków: Wydawnictwo “M”, 2002, s. 304, seria: Biblioteka Ojców Kościoła 19. ISBN 83-7221-433-6.
    Traktat “O wychowaniu dzieci”, przeł. Wojciech Kania, w: O małżeństwie, wychowaniu dzieci i ascezie, przekł. Wojciech Kania i in.; oprac. i wstęp Józef Naumowicz; Wydaw. “M” Biblioteka Ojców Kościoła 19; Kraków 2002, s. 73-105, ISBN 83-7221-433-6.
    Mowy przeciwko judaizantom i Żydom. Przeciwko Żydom i Hellenom. Przekład i opracowanie Jan Iluk, Wydawnictwo WAM Źródła Myśli Teologicznej 41, Kraków 2007, s. 330, ISBN 978-83-7318-910-2.
    370 -- 401 r. -- Traktat O dziewictwie; Sch 125 /1966 r./; PG 48, 533-596.
    kazania, głównie komentarze Pisma Świętego (egzegeza)
    Homilie na Ewangelię według św. Mateusza. Przeł. Jan Krystyniacki. Rewizja, oprac. i przypisy ks. Arkadiusz Baron, Elwira Buszewicz, wydawnictwo WAM t. 1 (homilie 1-40) Źródła Myśli Teologicznej 18, Kraków 2000, s. 479, ISBN 83-7097-795-2, t. 2. (homilie 41-90) Źródła Myśli Teologicznej 23, s. 558, ISBN 83-7097-929-7.
    Homilie na Ewangelię św. Jana (PG 59)[2].
    Homilie na Księgę Rodzaju Rdz. 1-3, wprow., przekł. i oprac. Sylwia Kaczmarek, wydawnictwo WAM Źródła Myśli Teologicznej 45, Kraków 2008, s. 126, ISBN 978-83-7505-051-6.
    Komentarz do Listu św. Pawła do Galatów, wprow. Grzegorz Szamocki, przeł. i oprac. Jan Iluk. Wydawnictwo WAM Źródła Myśli Teologicznej 47, Kraków 2008, s. 150. ISBN 978-83-7505-050-9
    21 homilii o posągach do ludu Antiochii (Homiliae XXI de Statuis ad populum Antiochiae), PG 49, 15-222.
    Homilie na List św. Pawła do Rzymian, PG 60, 477; tłumaczenie polskie: T. Sinko, Kraków 1995 PAT, t. I/1, s. 237.
    Homilie do 1 i 2 Listu św. Pawła do Koryntian[3].
    Homilie do Listów do Efezian, Filipian, Kolosan, Tesaloniczan, Tymoteusza, Tytusa, i Filemona[4].
    listy
    Przeciw duchownym mieszkającym wspólnie z dziewicami (Contra eos qui subintroductas habent virgines), (ok. 383 r.), Robert Sawa (przekład z wydania krytycznego J. Dumortiera /Paryż 1955/), St. Longosz (wstęp), w: “Vox Patrum”, 13-15 (1993-1995) z.24-29, s. 413-446. Jest to list pasterski Jana Chryzostoma skierowany przeciw praktykom niektórych duchownych, księży i mnichów, którzy mieszkali pod jednym dachem z dziewicami konsekrowanymi, pełniącymi posługę gospodyń domowych.

    Kult
    Trzech Świętych Hierarchów (od lewej): Bazyli Wielki, Jan Chryzostom i Grzegorz Teolog

    Relikwie

    27 stycznia 438 r. relikwie świętego trafiły do Konstantynopola. Ciało złożono w kościele Dwunastu Apostołów. W roku 1489, sułtan turecki Bajazyd II, podarował je królowi francuskiemu Karolowi VIII.

    Od 1627 relikwie znajdują się w Rzymie, w bazylice św. Piotra, w kaplicy Chóru. Jego relikwie znajdują się dzisiaj także na Górze Athos, w Brugii, Clairvaux, Dubrowniku, Kijowie, Moguncji, Messynie, Moskwie, Paryżu i Wenecji.

    W 2004 roku część relikwii została przekazana z Watykanu do Patriarchatu Konstantynopola. Są one wyeksponowane w cerkwi św. Jerzego, siedzibie Patriarchy.

    Doktor Kościoła

    W 1568 papież Pius V ogłosił go doktorem Kościoła.

    Patronat

    Święty Jan Złotousty jest patronem kaznodziejów i Konstantynopola.

    Dzień obchodów

    Obowiązkowe wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 13 września, natomiast Cerkiew prawosławna wspomina świętego kilkakrotnie z uwagi na kult, jakim darzy świętego: 27 stycznia/9 lutego[5], tj. 25 lutego (w rocznicę przeniesienia relikwii), 14/27 września, tj. 27 września (w rocznicę śmierci), 13/26 listopada, tj. 26 listopada i razem ze świętymi -- Bazylim Wielkim oraz Grzegorzem z Nazjanzu 30 stycznia/12 lutego, tj. 12 lutego według kalendarza gregoriańskiego.

    Ikonografia

    W ikonografii święty przedstawiany jest jako starszy mężczyzna z krótką, niekiedy spiczastą bródką i łysiną czołową, odziany w biskupie szaty typu bizantyjskiego.

    Atrybuty

    Prawą rękę ma uniesioną w błogosławieństwie, w lewej trzyma ewangelię, niekiedy krzyż.
    Często spotykany jest na ikonach “Trzech Wielkich Hierarchów” razem ze św. Bazylim Wielkim i św. Grzegorzem Teologiem, spośród których wyróżnia się przede wszystkim najkrótszą brodą.
    W sztuce zachodniej jego atrybutem jest również osioł i pisarskie pióro.
    Zobacz też
    Portal Święci
    Portal:
    Święci
    Portal Chrześcijaństwo
    Portal:
    Chrześcijaństwo

    modlitwa za wstawiennictwem świętego
    patriarcha Konstantynopola
    patrystyka
    święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
    święci prawosławni
    Jan Chryzostom -- podwójne imię męskie

    Przypisy

    Skocz do góry ↑ M. Starowieyski: Bibliografia uzupełniająca. s. 322.
    Skocz do góry ↑ Zob. tłumaczenie angielskie: The Homilies of St. John Chrysostom on the Gospel of St. John (ang.). W: Christian Classics Etereal Library [on-line]. [dostęp 2011-11-07].
    Skocz do góry ↑ Homilie do Litów do Koryntian (ang.). W: Christian Classics Ethereal Library [on-line]. [dostęp 2012-08-02].
    Skocz do góry ↑ Por. wydanie angielskie [Nicene and Post-Nicene Fathers] seria 1 t. 13
    Skocz do góry ↑ podwójne datowanie

    Polskie przekłady

    Jan Chryzostom, Dialog o kapłaństwie, przeł. Wojciech Kania, wstęp ks. kardynał Henri de Lubac SJ, Marek Starowieyski, opracowanie Marek Starowieyski, Kraków 1992. Biblioteka Ojców Kościoła t. 1.
    św. Jan Złotousty, 20 homilii i mów, przeł. Tadeusz Sinko, Kraków 1947. Złoty wiek myśli chrześcijańskiej t. 2.
    św. Jan Złotousty, Homilia na zmartwychwstanie pańskie, Tarnów 1991. Głos tradycji t. 23.
    Jan Chryzostom, Homilia 19 na Ewangelię św. Mateusza (fragm.) i Homilia na słowa: Jeśli możliwe Ojcze, przeł. K. Bielawski, [w:] Modlitwa Pańska. Komentarze greckich Ojców Kościoła IV-V w., redakcja K. Bielawski, Tyniec -- Kraków 1995, Wydawnictwo Benedyktynów, s. 91-119.
    Jan Chryzostom, Homilia XX na List do Efezjan, [w:] John Meyendorff, Małżeństwo w Prawosławiu. Liturgia, teologia, życie, przeł. K. Leśniewski, Lublin 1995, s. 95-104.
    Jan Chryzostom, Homilia o modlitwie (fragm.), przeł. Tadeusz Sinko, Jan Birkenmajer, W. Kania, [w:] Małonowiczówna Leokadia, Antologia modlitwy wczesnochrześcijańskiej, pracę ukończył i do druku przygotował L. Gładyszewski, Lublin 1993, TN KUL, s. 71-88 i 260. Starożytne Teksty Chrześcijańskie t.
    Jan Chryzostom, Homilia o modlitwie, przeł. W. Kania, w: Pieszczoch Szczepan ks., Patrologia, t.2: Ojcowie mówią, Gniezno 1994, s. 133-137.
    Jan Chryzostom, Homilie i kazania wybrane, przeł. Wojciech Kania, oprac. i wstęp J. Bojarski, Warszawa 1971. Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy.
    Jan Chryzostom, Homilie katechetyczne [w:] Sakramenty wiary. Ojcowie Kościoła o sakramentach, oprac. i przeł. Wojciech Kania, Kraków 1970.
    Jan Chryzostom, Homilie na List św. Pawła do Rzymian, t. 1, przeł. T. Sinko, oprac. tekstu A. Baron, Kraków 1995, Wyd. Naukowe PAT.
    Jan Chryzostom, Homilie na listy pasterskie św. Pawła i na list do Filemona, przeł. Tadeusz Sinko, Kraków 1949. Złoty wiek myśli chrześcijańskiej t. 3.
    Jan Chryzostom, Hymn dziękczynny po posiłku, przeł. M. Bednarz, [w:] Światła ekumeny. Antologia patrystyczna, oprac. Andrzej Bober, Kraków 1965, s. 509.
    Jan Chryzostom, Katechezy chrzcielne ( Homilie katechetyczne dla tych, którzy mają być oświeceni oraz do neofitów), przeł. Wojciech Kania, wstęp i opracowanie Marek Starowieyski, t. 1-2, Lublin 1993-1994. U źródeł katechumenatu t. 1-2.
    Jan Chryzostom, Kazanie na Epifamię, przeł. Wojciech Kania, [w:] Kazania i homilie na święta Pańskie i Maryjne, red. L. Gładyszewski, Lublin 1976, s. 79-88
    Jan Chryzostom, Listy, przeł. Wojciech Kania i Leokadia Małunowiczówna, [w:] Antologia listu starochrześcijańskiego, t. 1, Listy z dziedziny kierownictwa duchownego, red. Leokadia Małunowiczówna, Lublin 1978, s. 235-254.
    Jan Chryzostom, Mowy, [w:] Antologia mów Bazylego, Grzegorza z Nazjanzu i Jana Chryzostoma, przeł. Jan Liban, Kraków 1528.
    Jan Chryzostom, Mowy katechetyczne, przeł. Wojciech Kania, [w:] Sakramenty wiary, przełożyli Andrzej Bober, Wojciech Kania, Kraków 1970.
    Jan Chryzostom, Myśli, wybrał i przełożył Jan Birkenmajer, Poznań 1937 (reprint Poznań 1996).
    św. Jan Chryzostom, Nowe stworzenie [w:] Verbraken Patrick -- Pierre Dom OSB, Starowieyski Marek Ks., Ojcowie Kościoła. Panorama patrystyczna, Warszawa 1991, Wyd. Archidiecezji Warszawskiej, s. 147-150.
    Jan Chryzostom, O kapłaństwie, przeł. Wojciech Kania, Poznań 1949. Pisma Ojców Kościoła, t. 23.
    Jan Chryzostom, Pisma, przeł. A. Załęski, t. 1-4, Warszawa 1854-1858.
    św. Jan Złotousty, Poemat wychowawczy, przeł. W. Kania Tarnów 1985. Głos tradycji t.11.
    Jan Chryzostom, Przeciw duchownym mieszkającym wspólnie z dziewicami, przeł. Robert Sawa, wstęp Stanisław Longosz, „Vox Patrum” 13-15 (1993-1995), z. 24-29, s. 413-446.
    św. Jan Złotousty, Rodzina małym kościołem, przeł. W. Kania, Tarnów 1991. Głos tradycji t. 22.
    Jan Chryzostom, Wybór pism. Modlitwy liturgiczne. Pisma o charakterze wychowawczym, przeł. H. Paprocki i Wojciech Kania, wstęp H. Paprocki, A. Słomczyńska, Warszawa 1974. Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy.
    Jan Chryzostom, Wykład Ewangelii św. Mateusza w 90 homiliach zawarty, przeł. J. Krystynacki, t. 1-3, Lwów 1886.

    Bibliografia

    Bibliografia wydań Jana Chryzostoma i polskojęzycznych opracowań:

    M. Starowieyski: Bibliografia uzupełniająca. W: J.N.D. Kelly: Złote Usta. Jan Chryzostom. Bydgoszcz: Homini, 2001, s. 322-327.

    Obszerna biografia:

    J.N.D. Kelly: Złote Usta. Jan Chryzostom -- asceta, kaznodzieja, biskup. K. Krakowczyk (przekład), M. Cielecka (korekta przekładu). Bydgoszcz: Homini, 2001, s. 350. ISBN 83-87933-45-7.

    Linki zewnętrzne

    Święty Jan Chryzostom, biskup i doktor Kościoła -- materiały na brewiarz.katolik.pl [Ostatnia aktualizacja: 30.09.2009]
    św. Jan Złotousty, arcybiskup konstantynopolitański na cerkiew.pl
    Artykuł w “Mówią wieki”
    Homilia o Świętych Bazylim Wielkim, Grzegorzu Teologu i Janie Chryzostomie -- Katedra Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku
    Jan Chryzostom – kompendium wiedzy (ang.)

  2. veritas 15/12/2013 at 09:58 #

    Jesli swiety i doktor Kosciola twierdzi ze synagoga jest siedliskiem demonów, to co robil w niej krypto-zyd Karol Wojtyla jako papiez Jan Pawl II?
    Gdzie przebywa teraz jego dusza?
    http://www.youtube.com/watch?v=Zn3sGl7Ou5M

  3. KSC 15/12/2013 at 10:46 #

    Nie tylko sama synagoga, juz samo obcowanie z żydem może doprowadzić do opętania prze demony -- o ile istniejące od dawna nauki i wypowiedzi są prawdziwe . Trzeba jedynie zagłębić się nieco w nauczanie Kosciola Swietego, informacje zawarte u Konecznego i jemu podobnych.
    Emmerich opisuje w swoich widzeniach Wędrującego Jezusa, który spotykając się z niewiernymi unikał dotykania ich, jak komentuje Emmerich zachodziło ryzyko, że Pan Jezus mógłby być zaatakowany przez demony.

    No, ale może to wszytko, to jedynie brednie!

    A ten cały oświecony pochód posoborowych blaznow na Watykanie, to faktycznie autentyczna sukcesja apostolska PAPIEŻY.

    Pozostaje pytanie skąd tyle przerażającego zła w samym sercu naszego katolickiego życia, a jest to coś czego nigdy nie było.

    KSC

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE