Żydy chcą sprofanować Niedzielę 3 listopada!!!

Zbrodniczość bezczelności żydowskiej  w Polsce ciągle przekracza nowe granice, a to przy zupełnej pasywności Polaków.

Żyd, antypolak, antykatolik ma być  pochowany w niedzielę i w świątyni katolickiej – jednej z najważniejszych w Polsce.

Czy Warszawiacy na to pozwolą?

(-) Red.

 

Trzeciego listopada żałoba narodowa po śmierci Tadeusza Mazowieckiego

W ra­mach uro­czy­sto­ści ża­łob­nych po śmier­ci Ta­de­usza Ma­zo­wiec­kie­go pre­zy­dent Bro­ni­sław Ko­mo­row­ski ogło­sił jed­no­dnio­wą ża­ło­bę na­ro­do­wą, którą wy­zna­czył na 3 li­sto­pa­da – po­in­for­mo­wa­ła Kan­ce­la­ria Pre­zy­den­ta. Tego dnia od­bę­dzie się po­grzeb by­łe­go pre­mie­ra.

7a454d297

The signal “actually began as a symbol of Satanic benediction during the rituals.” This sign has been used by Yasser Arafat, Richard Nixon, Winston Churchill, and Stewart Meacham, Co-Chairman of Reds’ New Mobilisation Committee.” Churchill said that the sign stood for victory but remember that Churchill was one of the insider “elite” and a Mason. He most likely knew the evil significance of this symbol but tried to give it a facelift.
The “v sign” has a colourful history. “V” is the Roman sign for the number five and Adam Weishaupt used it in the Illuminati to symbolise the “Law of Fives,” but there’s more. In the Cabala:
“the meaning for the Hebrew letter for V (Van) is ‘Nail.’ Now, ‘The Nail’ is one of the secret titles of Satan within the Brotherhood of Satanism. Satan is letting us know that this is one of his favourite signs. Why else does he like the PENTA-gram (Penta = five!) and the FIVE-fold salute used in Masonry and Witchcraft?”
Furthermore:
“The Leftists, radicals, and Satanists who have popularised that sign…know its ancient significance very well. In fact, that ‘V’ sign is now used extensively by such Communist organisations as the Young Socialist Alliance, Vets for Peace in Vietnam, and the Students for a Democratic Society.”

O de­cy­zji pre­zy­den­ta w spra­wie ża­ło­by na­ro­do­wej po­in­for­mo­wa­ła sze­fo­wa pre­zy­denc­kie­go biura pra­so­we­go Jo­an­na Trza­ska-Wie­czo­rek.

Uro­czy­sto­ści po­grze­bo­we roz­pocz­ną się w nie­dzie­lę o godz. 11 w Ba­zy­li­ce Ar­chi­ka­te­dral­nej w War­sza­wie pw. Mę­czeń­stwa św. Jana Chrzci­cie­la; po­grzeb bę­dzie miał cha­rak­ter pań­stwo­wy i bę­dzie or­ga­ni­zo­wa­ny przez Kan­ce­la­rię Pre­ze­sa Rady Mi­ni­strów. Trum­na z cia­łem Ma­zo­wiec­kie­go spo­cznie w gro­bie ro­dzin­nym na cmen­ta­rzu w La­skach.

Ża­ło­bę na­ro­do­wą wpro­wa­dza pre­zy­dent w for­mie roz­po­rzą­dze­nia z kontr­asy­gna­tą pre­mie­ra. W cza­sie trwa­nia ża­ło­by na­ro­do­wej flagę pań­stwo­wą opusz­cza się do po­ło­wy masz­tu – mówi o tym usta­wa o godle, bar­wach i hym­nie Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej.

Zwy­cza­jo­wo nadaw­cy i or­ga­ni­za­to­rzy im­prez, np. kul­tu­ral­nych czy ma­so­wych, uwzględ­nia­ją fakt obo­wią­zy­wa­nia ża­ło­by na­ro­do­wej, ale – jak za­zna­czy­ła Trza­ska-Wie­czo­rek – w związ­ku z fak­tem jej ogło­sze­nia przez pre­zy­den­ta or­ga­ni­za­to­rzy za­pla­no­wa­nych wcze­śniej wy­da­rzeń nie mają praw­ne­go obo­wiąz­ku od­wo­ły­wa­nia ich; taką de­cy­zję każdy z pod­mio­tów po­dej­mu­je sa­mo­dziel­nie.

Ta­de­usz Ma­zo­wiec­ki zmarł w War­sza­wie w po­nie­dzia­łek; miał 86 lat. Był uczest­ni­kiem naj­waż­niej­szych wy­da­rzeń naj­now­szej hi­sto­rii Pol­ski: w 1968 r., gdy po­sło­wie “Znaku” skła­da­li in­ter­pe­la­cję w spra­wie wy­da­rzeń mar­co­wych; w sierp­niu 1980 r. w Stocz­ni Gdań­skiej wśród straj­ku­ją­cych ro­bot­ni­ków; w 1989 r. przy Okrą­głym Stole, a potem na czele rządu.

Ma­zo­wiec­ki był ostat­nim pre­mie­rem PRL i pierw­szym pre­mie­rem III Rze­czy­po­spo­li­tej, wy­bra­nym po wy­bo­rach 4 czerw­ca 1989 r. Jego rząd wpro­wa­dził kosz­tow­ny spo­łecz­nie tzw. plan Bal­ce­ro­wi­cza, który miał prze­pro­wa­dzić go­spo­dar­kę Pol­ski od sys­te­mu ko­mu­ni­stycz­ne­go do ryn­ko­we­go.

W 1997 r., gdy po­trzeb­ny był kom­pro­mis w spra­wie kon­sty­tu­cji, Ma­zo­wiec­ki uczest­ni­czył w wy­pra­co­wy­wa­niu go. W la­tach 90. ub. wieku był spe­cjal­nym wy­słan­ni­kiem ONZ na Bał­ka­nach; jako je­dy­ny wy­so­ki funk­cjo­na­riusz ONZ podał się do dy­mi­sji na znak pro­te­stu prze­ciw bier­no­ści wspól­no­ty mię­dzy­na­ro­do­wej wobec zbrod­ni po­peł­nia­nych w byłej Ju­go­sła­wii.

Od je­sie­ni 2010 r. peł­nił funk­cję do­rad­cy pre­zy­den­ta Bro­ni­sła­wa Ko­mo­row­skie­go.

(PG)

2 Responses to Żydy chcą sprofanować Niedzielę 3 listopada!!!

  1. KSC 30/10/2013 at 00:05 #

    SAKRAMENTALIA

    1667 “Święta Matka Kościół ustanowił sakramentalia. Są to znaki święte, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe, a osiągają je przez modlitwę Kościoła. Przygotowują one ludzi do przyjęcia głównego skutku sakramentów i uświęcają różne okoliczności życia”.

    Cechy charakterystyczne sakramentaliów

    1668 Sakramentalia zostały ustanowione przez Kościół dla uświęcenia pewnych posług w Kościele, pewnych stanów życia, najrozmaitszych okoliczności życia chrześcijańskiego, a także użytkowania rzeczy potrzebnych człowiekowi. Według decyzji duszpasterskich biskupów sakramentalia mogą dotyczyć potrzeb, kultury i historii ludu chrześcijańskiego określonego regionu i epoki. Zawierają one zawsze modlitwę, której często towarzyszy jakiś określony znak, jak włożenie ręki, znak krzyża, pokropienie wodą święconą (znak przypominający chrzest).

    1669 Sakramentalia wynikają z kapłaństwa chrzcielnego; każdy ochrzczony jest powołany do tego, by być “błogosławieństwem” i by błogosławić. Dlatego świeccy mogą przewodniczyć pewnym błogosławieństwom. Im bardziej jakieś błogosławieństwo dotyczy życia eklezjalnego i sakramentalnego, tym bardziej jego udzielanie jest zastrzeżone dla wyświęconych do posługi (biskupów, prezbiterów lub diakonów).

    1670 Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentów, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. “Prawie każde wydarzenie życia odpowiednio usposobionych wiernych zostaje uświęcone przez łaskę wypływającą z Paschalnego Misterium Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, z którego czerpią swoją moc wszystkie sakramenty i sakramentalia; w ten sposób niemal każde godziwe użycie rzeczy materialnych może zostać skierowane do uświęcenia człowieka i uwielbienia Boga”.

    Różnorodne formy sakramentaliów

    1671 Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary. W Chrystusie chrześcijanie są błogosławieni przez Boga Ojca “wszelkim błogosławieństwem duchowym” (Ef 1, 3). Dlatego Kościół udziela błogosławieństwa, wzywają imienia Jezusa i czyniąc zazwyczaj święty znak krzyża Chrystusa.

    1672 Niektóre błogosławieństwa mają charakter trwały; ich skutkiem jest poświęcenie pewnych osób Bogu oraz zastrzeżenie pewnych przedmiotów i miejsc do użytku liturgicznego. Wśród błogosławieństw osób – których nie należy mylić ze święceniami sakramentalnymi – znajduje się błogosławieństwo opata lub ksieni klasztoru, konsekracja dziewic i wdów, obrzęd profesji zakonnej i błogosławieństwo dla pełnienia pewnych posług w Kościele (lektorów, akolitów, katechetów itp.). Jako przykład błogosławieństwa dotyczącego przedmiotów można wymienić poświęcenie kościoła lub ołtarza, błogosławieństwo świętych olejów, naczyń i szat liturgicznych, dzwonów itp.

    1673 Gdy Kościół publicznie i na mocy swojej władzy prosi w imię Jezusa Chrystusa, by jakaś osoba lub przedmiot były strzeżone od napaści Złego i wolne od jego panowania, mówimy o egzorcyzmach. Praktykował je Jezus, a Kościół od Niego przyjmuje władzę i obowiązek wypowiadania egzorcyzmów . W prostej formie egzorcyzmy występują podczas celebracji chrztu. Egzorcyzmy uroczyste, nazywane “wielkimi”, mogą być wypowiadane tylko przez prezbitera i za zezwoleniem biskupa. Egzorcyzmy należy traktować bardzo roztropnie, przestrzegając ściśle ustalonych przez Kościół norm. Egzorcyzmy mają na celu wypędzenie złych duchów lub uwolnienie od ich demonicznego wpływu, mocą duchowej władzy, jaką Jezus powierzył Kościołowi. Czymś zupełnie innym jest choroba, zwłaszcza psychiczna, której leczenie wymaga wiedzy medycznej. Przed podjęciem egzorcyzmów należy więc upewnić się, że istotnie chodzi o obecność Złego, a nie o chorobę.

    Religijność ludowa

    1674 Poza liturgią sakramentów i sakramentaliów katecheza powinna brać pod uwagę formy pobożności wiernych i religijności ludowej. Zmysł religijny ludu chrześcijańskiego zawsze znajdował wyraz w różnorodnych formach pobożności, które otaczały życie sakramentalne Kościoła. Są to: cześć oddawana relikwiom, nawiedzanie sanktuariów, pielgrzymki, procesje, droga krzyżowa, tańce religijne, różaniec, medaliki itp.

    1675 Te formy pobożności są kontynuacją życia liturgicznego Kościoła, ale go nie zastępują: “Należy (je) tak uporządkować, aby zgadzały się z liturgią, z niej poniekąd wypływały i do niej wiernych prowadziły, ponieważ ona ze swej natury znacznie je przewyższa”.

    1676 Konieczne jest rozeznanie duszpasterskie, by podtrzymywać i wspierać religijność ludową, a w razie potrzeby oczyszczać i pogłębiać zmysł religijny, z którego wyrastają te formy pobożności, oraz kierować je do głębszego poznawania misterium Chrystusa. Praktykowanie tych form pobożności podlega trosce i osądowi biskupów oraz ogólnym normom Kościoła.

    Religijność ludowa w swej istocie jest zbiorem wartości odpowiadających w duchu mądrości chrześcijańskiej na podstawowe pytania egzystencjalne. Zdrowy katolicki zmysł ludu odznacza się zdolnością tworzenia syntezy egzystencjalnej. W ten sposób dochodzi do twórczego połączenia elementu Boskiego i ludzkiego, Chrystusa i Maryi, ducha i ciała, wspólnoty i instytucji, osoby i społeczności, wiary i ojczyzny, rozumu i uczucia. Mądrość ta jest rodzajem humanizmu chrześcijańskiego, który podkreśla z mocą godność każdej osoby jako dziecka Bożego, odbudowuje podstawowe braterstwo, uczy spotkania z naturą i zrozumienia, czym jest praca, daje motywacje życia w radości i pogodzie ducha, nawet wśród trudów życia. Mądrość ta jest dla ludu podstawą rozeznania, ewangelicznym instynktem, który pozwala spontanicznie ocenić, kiedy Ewangelia zajmuje w Kościele pierwsze miejsce, a kiedy zanika jej treść i zagłuszają ją inne sprawy.

    W skrócie

    1677 Sakramentaliami nazywa się święte znaki ustanowione przez Kościół. Mają one na celu przygotowanie ludzi do przyjęcia owocu sakramentów oraz uświęcanie różnych okoliczności życia.

    1678 Ważne miejsce wśród sakramentaliów zajmują błogosławieństwa. Zawiera się w nich uwielbienie Boga za Jego dzieła i dary, a równocześnie modlitwa wstawiennicza Kościoła, by ludzie mogli używać darów Bożych w duchu Ewangelii.

    1679 Poza liturgią życie chrześcijańskie jest podtrzymywane przez różne formy pobożności ludowej, zakorzenione w rozmaitych kulturach. Kościół popiera formy religijności ludowej, wyrażające zmysł ewangeliczny i ludzką mądrość, wzbogacające życie chrześcijańskie, ale równocześnie czuwa, by je rozświetlać światłem wiary.

    POGRZEB CHRZEŚCIJAŃSKI

    1680 Wszystkie sakramenty, a zwłaszcza sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, miały na celu ostatnią Paschę dziecka Bożego, która przez śmierć wprowadza je do życia w Królestwie niebieskim. Wówczas spełnia się to, co wyznajemy w wierze i nadziei: “Oczekuję wskrzeszenia umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie”.

    I. Ostatnia Pascha chrześcijanina

    1681 Chrześcijański sens śmierci ukazuje się w świetle Misterium Paschalnego Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, w którym złożyliśmy naszą jedyną nadzieję. Chrześcijanin, który umiera w Chrystusie Jezusie, “opuszcza to ciało i staje w obliczu Pana”.

    1682 Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia sakramentalnego, dopełnieniem nowych narodzin rozpoczętych na chrzcie; jest ostatecznym “upodobnieniem” go do “obrazu Syna”, którego udziela namaszczenie Duchem Świętym; jest uczestnictwem w Uczcie Królestwa, zapoczątkowanej w Eucharystii, nawet jeśli zachodziłaby jeszcze potrzeba ostatecznego oczyszczenia, by móc przywdziać szatę godową.

    1683 Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go “w ręce Ojca”. Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami.

    II. Celebracja pogrzebu

    1684 Pogrzeb chrześcijański jest obrzędem liturgicznym Kościoła. Posługa Kościoła powinna w tym przypadku jasno wyrażać rzeczywistą łączność ze zmarłym, a także ożywiać uczestnictwo zgromadzonej wspólnoty w obrzędach i głosić jej życie wieczne.

    1685 Różne obrzędy pogrzebu wyrażają paschalny charakter śmierci chrześcijańskiej oraz odpowiadają sytuacjom i tradycjom każdego regionu; dotyczy to także koloru liturgicznego.

    1686 Obrzędy pogrzebu (Ordo Exsequiarum) liturgii rzymskiej proponują trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania (dom, kościół i cmentarz). Bierze się również pod uwagę, co dla rodziny ma szczególne znaczenie, jakie są zwyczaje lokalne, czego wymaga kultura i pobożność ludowa. Przebieg celebracji jest wspólny wszystkim tradycjom liturgicznym i zawiera cztery główne momenty:

    1687 Pozdrowienie wspólnoty. Obrzęd pogrzebu rozpoczyna się pozdrowieniem w duchu wiary. Do bliskich zmarłego kieruje się słowa “pocieszenia” (w rozumieniu Nowego Testamentu jest to moc Ducha Świętego w nadziei). Wspólnota zebrana na modlitwie oczekuje także “słów życia wiecznego”. Śmierć jednego z jej członków (lub jej rocznica, siódmy lub trzydziesty dzień po niej) jest okazją, którą powinno się wykorzystać na zwrócenie uwagi na to, co przekracza perspektywy “tego świata”, i na doprowadzenie wiernych do prawdziwych perspektyw wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego.

    1688 Liturgia słowa. Liturgia słowa w czasie pogrzebu wymaga tym bardziej szczególnego przygotowania, że w zebranej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy rzadko uczestniczą w liturgii, oraz przyjaciele zmarłego nie będący chrześcijanami. Zwłaszcza homilia powinna “unikać rodzaju literackiego pochwalnej mowy pogrzebowej” oraz ukazywać misterium śmierci chrześcijańskiej w świetle Chrystusa Zmartwychwstałego.

    1689 Ofiara eucharystyczna. Gdy celebracja ma miejsce w kościele, Eucharystia stanowi centrum paschalnej rzeczywistości śmierci chrześcijańskiej. Wtedy właśnie Kościół wyraża swoją skuteczną jedność ze zmarłym, ofiarując Ojcu, w Duchu Świętym, ofiarę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Prosi on wówczas, by jego dziecko zostało oczyszczone z grzechów oraz ich skutków i zostało przyjęte do paschalnej pełni Uczty w Królestwie niebieskim. Przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego uczy się żyć w łączności z tym, który “zasnął w Panu”, przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem, modląc się za niego i z nim.

    1690 Pożegnanie zmarłego. Żegnając zmarłego, Kościół “poleca go Bogu”. Jest to “ostatnie pożegnanie, jakie wspólnota chrześcijańska oddaje swemu członkowi, zanim jego ciało będzie wyniesione i pogrzebane”. Tradycja bizantyjska wyraża je przez pocałunek zmarłego.

    W tym ostatnim pozdrowieniu “śpiewamy dla uczczenia jego odejścia z tego życia i rozstania się z nami, ale także dlatego że nadal trwamy w komunii i w zjednoczeniu. Śmierć nie oddziela nas od siebie, ponieważ wszyscy zdążamy tą samą drogą i odnajdziemy się w tym samym miejscu. Nie będziemy nigdy rozłączeni, ponieważ żyjemy dla Chrystusa i teraz jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem, idąc ku Niemu… Wszyscy razem będziemy kiedyś w Chrystusie”.

    Zasady odprawiania pogrzebu w naszej parafii

    -- Pogrzeb załatwia najbliższa rodzina w Parafii zamieszkania.

    -- Prosząc o pogrzeb chrześcijański należy przedstawić w kancelarii parafialnej „Akt zgonu” zmarłego.

    -- Jeżeli pogrzeb jest poza parafią zamieszkania potrzebna jest zgoda na pochówek proboszcza, na którego parafii zmarły zamieszkiwał.

    -- Pogrzeb katolicki nie przysługuje tym, którzy świadomie i dobrowolnie zerwali łączność z Kościołem lub zmarli z pogardą dla religii Kościoła, uparcie odmawiając przyjęcia sakramentów.

    Uczestnicząc w pogrzebie:
    -- ofiaruj w intencji zmarłego pełne uczestnictwo we Mszy św. pogrzebowej poprzez przyjęcie Komunii Świętej
    -- włącz się do modlitw
    -- unikaj błahych tematów w czasie oczekiwania na obrzęd
    -- wyłącz telefon komórkowy
    -- uszanuj milczenie i powagę miejsca

    Wyjątkowe dni w Roku Liturgicznym

    W sytuacji gdy pogrzeb wypadnie w Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielką Sobotę wobec wszystkich zmarłych nie odprawia się Mszy Św. pogrzebowej, jedynie uczestniczymy w Liturgii Słowa i stacji przy grobie. Msza Św. pogrzebowa odprawiana jest po Świętach Wielkanocnych.

    W każdą niedzielę oraz uroczystości kościelne jest zakaz odprawiania Mszy Św. pogrzebowej, można jedynie odprawić Mszę Św. używając formularza z niedzieli lub uroczystości, ale za to w intencji zmarłego. Wtedy kolor szat liturgicznych jest zgodny z okresem roku liturgicznego lub danego dnia, nie używa się szat liturgicznych w kolorze fioletowym.

    Posługa wobec zmarłego jest obowiązkiem chrześcijanina, w sposób ten oddajemy cześć ciału zmarłego, które było świątynią Ducha Świętego. Uczestnicząc w obrzędach pogrzebowych największą ofiarą jest pełne uczestnictwo w Ofierze Eucharystycznej za zmarłego przez przyjęcie Komunii Świętej. Po spełnieniu obowiązku pozostaje pamięć, która przejawia się przez odwiedzanie miejsca spoczynku, dbanie o to miejsce, jak również zamawianie intencji mszalnej za zmarłego.

    Błogosławieństwa i poświęcenia w naszej parafii

    -- W naszej parafii błogosławieństw i poświęceń osób, miejsc, przedmiotów dokonuje się na prośbę wiernego.

    -- W tym celu należy zgłosić się do kanceliarii parafialnej lub zakrystii kościoła.

  2. dziadkjack 02/11/2013 at 00:49 #

    “Krwawa Luna” Brystygierowa spędziła ostatnie lata życia w Laskach.
    Będzie jej miło mieć obok siebie Icka Dikmana.

    Oby smoła była im lepką, a na grobach wyrosły liczne papierzaki…

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE