Warning: include(/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php): failed to open stream: No such file or directory in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 18 Warning: include(): Failed opening '/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php54/lib/php:/storage/content/03/139703/pear/php') in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 18 Warning: include(/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php): failed to open stream: No such file or directory in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 109 Warning: include(): Failed opening '/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php54/lib/php:/storage/content/03/139703/pear/php') in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 109 Kołomonski do Carowa - Gazeta Warszawska

Kołomonski do Carowa

Jest gruba afera.Skandal który wedle mnie będzie miał niemały wpływ na dalszy rozwój wypadków a mianowicie wzmoże opór Południowego Wschodu z drugiej strony zmusi światową społeczność żydowską do ustosunkowania się do skandalu.
Afera polega na tym że wyciekły do sieci rozmowy żyda (obywatel Izraela) Igora Kołomonskiego z byłym kandydatem na prezydentaOlegiem Carowem.Kołomojski jest animatorem majdanu,panem życia śmierci Ukraińców,od lutego gubernatorem okręgu donieckiego.
Treść rozmowy była następująca (ang translacja)
Kolomoisky: Hello,Tsarev: Hello.Kolomoisky: Where are you? Still there?Tsarev: Still there.Kolomoisky: How are you?Tsarev: Fine.Kolomoisky: We’ve got a serious accident. One Jew from Dnepropetrovsk Jewish community died.

Tsarev: What happened?

Kolomoisky: Well, one Jew from Dnepropetrovsk Jewish community died. I am at the synagogue now.

Tsarev: What was he doing there?

Kolomoisky: It doesn’t matter what he was doing. They say that your head costs a lot of money now [censored].

Tsarev: Mine?

Kolomoisky: One million dollars. Yours. Yes. They say they will be searching you everywhere. Just wanted to tell you this. I wanted to tell you that you’d better stay in Moscow, do not return.

Tsarev: Let me tell you one thing. In Africa there is such …

Kolomoisky: Tomorrow they will be catching your people here.

Tsarev: In Africa there is such … poison…

Kolomoisky: Listen, I don’t give a [censored] what is there in Africa. Don’t tell me this crap. I’m telling you we’ve been praying in synagogue before the Shabbat. We’ve been praying for Shlemkevitch, the Jew who was killed in Mariupol[censored].

Tsarev: So…

Kolomoisky: They say Tsarev is to blame [censored]. And tomorrow they will search for all your relatives first [censored]. Tell them to leave [censored]. Because we will hang them right in the square [censored]… I’m telling you, tell Markov that he shouldn’t come here either. To Ukraine, I mean. No way. Hallo.

Tsarev: Don’t phone me anymore, Igor.

Kolomoisky: Not to phone you? OK. Bye, Tsarev. That’s it.




Gdyby Kołomojski nie powołał się na Synagogę byłoby pół biedy ale się powołał i zrobiło się jakoś dziwnie o czym mowa w innej “wyciekniętej” rozmowie podczas której wychodzi na jaw kila innych faktów.
(ang translacja )
Ian: Hallo.

Noginski: Hallo. Ian Borisovich, good evening. I beg your pardon. Happy holiday. Did I wake you up?

Ian: Oh, no. It’s not too late. Happy holiday you too. Wish you peace, good health and well-being…

Noginski: Ian Borisovich, I’m calling because of a serious problem, it makes me really concerned.

Ian: What happened?

Noginski: Well, the 9th of May in Mariupol, did you see what happened there? Certain Shelemchak was killed there.

Ian: Who was it?

Noginski: A Jew from Dnipropetrovsk. At least if we can trust Kolomoysky. But what is even worse, Mr. Kolomoysky called Tsarov and told him that broadly speaking that day in all synagogues of Ukraine it was announced to all right Jews that there will be a reward for the head of Tsarov’s and Russian separatists. When I heard the word ‘synagogue’…

Ian: You don’t say so. That can’t be. I just know that… Today I went to a synagogue. We were reading prayers. Everything was, so to say…

Noginski: Ian Borisovich, I’m not saying that, surely, it didn’t happen in the synagogues… But when he is speaking about it… I don’t know whether he was recorded or not. In case his words appear in the media, can you imagine what happens in that case?

Ian: Did Kolomoyskyi say it was Tsarov exactly?

Noginski: Yes. A million ($) for his head. He also said that the next day his family would be hanging. His relatives. Listen, I just repeat his words… You know, Oleg, he is not like anybody else, he never lies. And he sent it to me late in the evening, he was deeply shocked. Another man who was by his side at that moment told me the same.

Ian: Terrible. No, I just can’t understand how a Jew… Jews in general, so to say, must not allow themselves anything of the kind… Gave him a personal call?

Noginski: Yes, he likes it. He called Markov (Ukrainian MP (deputy) Igor Markov) recently, told him how he would get burned in case he comes to Odessa. That’s kind of his amusement. I’m not sure but I feel like he went crazy, seriously. By the way, that’s a totally proved out fact that he paid those guys in Odessa. Totally. And it was done to seat Palytsia as governor. Even at the “Fatherland” (Party of Tymoshenko) headquarters they prove it out… The situation went out of hand. Their task was to beat them up, give them the works so that they all get to the hospital, and the camp was to be totally destroyed.

Ian: Well, you know, there were the guys of Avakov (Minister of Internal Affairs of Ukraine). They could have done it all.

Noginski: Well, there was an agreement. In case… it all still keeps voiced. There was an agreement. He came up and said, ‘Why are you fiddling around that Odessa’? There was that ‘Kulikovo Field’ all the time, non-stop. ‘You better give Odessa to me and it will be just like in Dnipropetrovsk.’ So to say, no one will dare to show up. They said, ‘OK’.

Ian: He used to come to Odessa. He has already been in Odessa.

Noginski: He is still there. And has been busy during the recent three days with what makes 16 people dead who had been arrested and stayed alive after the ‘Trade Unions House’. Two people were put a knife near the building. And so forth.

Ian: Well, Oleg, I just, you know, can’t believe that Benya (Kolomoysky nickname) is able to do that.

Noginski: You know, many people here say they feel he went kind of crazy. These days, you know, Korban is actively trying to take Tsarov’s property. Well, there’s nothing I can add.

Ian: I just don’t know him, that’s why I cannot say anything. I don’t know him.

Noginski: Well, he is a good friend of Benya… And Filatov (first assistant of Kolomoysky) already gives a reward for “moskals” (Russians) and already pays. I just… Ian Borisovich, the thing it that Benya’s affairs are up to him. He can do whatever he likes. In case he imagines himself second Hitler… Well, I think there will be a second Nazi Germany on the territory of a small piece of Ukraine. Benya will be a multibillionaire and the owner of this territory. But what Jews in the rest of the world will do… I just think it is necessary to publicly back off from this process right away.

Ian: What do you mean? What process?

Noginski: From Kolomoysky. From Benya.

Ian: Well, how?

Noginski: Just report that in this case the world Jewish community, firstly, has nothing to do with personal position of Mr. Kolomoysky, secondly, a) don’t back up neither Odessa, nor Mariupol, nor any other and sincerely sympathize with them. And thirdly, state that in case any of Jews is noticed in Nazi crimes, we will be first to deal with it.

Ian: Thank god, there hasn’t been any problem with it lately.

Noginski: The more so because of one man who decided to become a billionaire, a multibillionaire or imagined himself to be an owner of Ukraine…

Ian: No, the matter is that the synagogues are… They should be standing apart from all these things. A synagogue is a place for meeting, it’s a prayer place. It should deal with inner life of Jews. That’s it. This is so to say what a synagogue is about. So, dealing with so to say politics, dealing with such things and backing up…

Noginski: I mean… You know, I’ve got such feeling that standing apart is not an option for us.

Ian: Come again.

Noginski: We can’t help standing apart. By the way, I asked Oleg not to make it public. His first thought was to make it public.

Ian: No. By doing this he will definitely bring reproach on Jews right away.

Noginski: You don’t say so! It will start a huge wave of tension. The more so, it will start all over the world.




Kolomoisky: Witam, 
Carow: Witam. 
Kolomoisky: Gdzie jesteś? Tam jeszcze? 
Carow: Jeszcze nie. 
Kolomoisky: Jak się masz? 
Carow: Dobrze. 
Kolomoisky: Mamy poważny wypadek. Jeden Żyd z Dniepropietrowskiej społeczności żydowskiej nie żyje. 
Carow: Co się stało? 
Kolomoisky: Cóż, jeden Żyd z Dniepropietrowskiej społeczności żydowskiej nie żyje. Jestem teraz w synagodze. 
Carow: Co on tam robił? 
Kolomoisky: To nie ma znaczenia, co robił. Mówią, że twoja głowa kosztuje teraz dużo pieniędzy [ocenzurowano]. 
Carow: Moja? 
Kolomoisky: Jeden milion dolarów. Twoja. Tak. Mówią, że będą szukali cię wszędzie. Po prostu chciałem ci to powiedzieć. Chciałem powiedzieć, żebyś lepiej został w Moskwie, nie wracał . 
Carow: Powiem ci jedno . W Afryce jest taka jedna … 
Kolomoisky: Jutro będą łapać Twoich ludzi. 
Carow: W Afryce jest taka … trucizna … 
Kolomoisky: Słuchaj, mam [ocenzurowane], co jest tam w Afryce. Nie mów mi tego gówna. Mówię ci, że modliliśmy się w synagodze przed Szabatem. Modliliśmy się za Shlemkevitcha, Żyda, który został zabity w Mariupolu. 
Carow: Więc… 
Kolomoisky: Mówią, że Carow jest winny [ocenzurowane]. A jutro będą szukać wszystkich Twoich krewnych [ocenzurowane]. Powiedz im, żeby uciekali [ocenzurowane]. Ponieważ powiesimy ich bezpośrednio na placu [ocenzurowane]. Mówię ci, powiedz Markovowi, że nie powinien się tutaj pojawiać. Na Ukrainie, mam na myśli. Nie ma mowy. Hallo. 
Carow: Nie dzwoń do mnie więcej, Igor. 
Kolomoisky: Nie dzwonić do ciebie? OK. Na razie, Tsarev. To wszystko. 

Ian: Witam. 
Noginski: Witam. Ianie Borysowiczu, dobry wieczór. Bardzo przepraszam. Wesołych Świąt. Obudziłem Cię? 
Ian: O, nie. Nie jest za późno. Wesołych Świąt również. Życzę spokoju, zdrowia i dobrego samopoczucia … 
Noginski: Ianie Borysowiczu, dzwonię z powodu poważnego problemu, który sprawia, że jestem naprawdę zaniepokojony. 
Ian: Co się stało? 
Noginski: Cóż, 9 maja w Mariupolu, widziałeś, co tam się stało? Z pewnością Shelemchak tam zginął. 
Ian: Kto to był? 
Noginski: Żyd z Dniepropietrowska. Przynajmniej jeśli możemy zaufać Kolomoyskiemu. Ale co gorsza , Pan Kolomoyski dzwonił do Carowa i powiedział mu, że ogólnie rzecz biorąc tego dnia we wszystkich synagogach na Ukrainie ogłoszono, do wszystkich prawdziwych Żydów, że będzie nagroda za głowę Cariewa i rosyjskich separatystów. Kiedy usłyszałem słowo “synagoga”… 
Ian: Nie mów tak. To nie może być. Wiem tylko, że … Dziś poszedłem do synagogi. Czytaliśmy modlitw. Wszystko było , że tak powiem … 
Noginski: Ianie Borysowiczu, nie mówię, że z pewnością to się wydarzyło w synagogach … Ale kiedy on mówi o tym … Nie wiem, czy on został nagrany, czy nie. W sytuacji, gdy jego słowa pojawią się w mediach, czy możesz sobie wyobrazić, co się w związku z tym stanie? 
Ian: Czy Kolomoyskyi powiedział, że to był dokładnie Carow? 
Noginski: Tak. Milion dolarów za jego głowę. Powiedział też, że następnego dnia jego rodzina będzie wisieć. Jego krewni. Słuchaj, ja tylko powtarzam jego słowa … Wiesz, Oleg, on nie jest taki jak inni, on nigdy nie kłamie. I wysłał to do mnie późnym wieczorem, był głęboko wstrząśnięty. Inny człowiek, który był przy nim w tamtym momencie powiedział mi to samo . 
Ian: Okropne. Nie, po prostu nie mogę zrozumieć, jak Żydzi … Żydzi generalnie, że tak powiem, nie mogą dopuścić do siebie niczego takiego … Dzwonił do niego osobiście? 
Noginski: Tak, on to lubi. Dzwonił do Markova niedawno, opowiedział mu, jak będzie płonął w przypadku, gdy przyjedzie do Odessy. To wzbudziło jego rozbawienie. Nie jestem pewien, ale czuję, że on na poważnie oszalał. Nawiasem mówiąc, to jedynie potwierdza fakt, że on zapłacił tym typom w Odessie. Całkowicie. I to zostało zrobione, żeby posadzić Palytsia na stołku gubernatora. Nawet w siedzibie „Ojczyzny” dowiedli tego … Sytuacja wyrwała się z pod kontroli. Ich zadaniem było ich pobić, dać im wycisk, żeby wszyscy trafili do szpitala i żeby obóz został całkowicie zniszczony. 
Ian: Cóż, wiesz, tam byli ludzie Avakova. Mogli zrobić wszystko. 
Noginski: Cóż, było porozumienie. Na wypadek … to wszystko wciąż ma oddźwięk. Było porozumienie. On przyszedł i powiedział „Dlaczego majstrujecie tutaj w Odessie”? To było na Kulikovym Placu cały czas, non stop. „Lepiej dajcie mi Oddesę a wówczas będzie tak jak w Dniepropetrovsku”. Można powiedzieć, że nikt nie odważył się pokazać. Oni powiedzieli, “OK”. 
Ian: On już dotarł do Odessy. On już był w Odessie. 
Noginski: On jest nadal. I był zajęty w ciągu trzech ostatnich dni, co doprowadziło do śmierci 16 osób, którzy zostali aresztowani i pozostali żywi po wydarzeniach w „Domu Związków Zawodowych”. Dwie osoby zostały dźgnięte nożem przy budynku. I tak dalej. 
Ian: Cóż, Oleg, ja po prostu, wiesz , nie mogę uwierzyć, że Benya (ksywa Kolomoyskiego) jest w stanie to zrobić . 
Noginski: Wiesz, tu wiele osób twierdzi, że czują, że on popadł w jakiś rodzaj szaleństwa. W te dni, wiesz, Korban aktywnie próbuje przejąć nieruchomości Carowa. Cóż, nic nie mogę dodać. 
Ian: Ja po prostu nie znam go, dlatego nie mogę nic powiedzieć . Ja go nie znam . 
Noginski: Cóż, on jest dobrym przyjacielem Benya … A Filatov (pierwszy asystent Kolomoyskiegp ) już daje nagrodę za „Moskali” i już płaci. Ja tylko … Ianie Borysowiczu rzecz w tym, że sprawy Benya należą do niego. On może robić, co mu się podoba. W przypadku, gdy wyobraża on sam siebie jako drugiego Hitlera… Cóż , myślę, że będą drugie nazistowskie Niemcy na terenie małego skrawka Ukrainy. Benya będzie multimiliarderem i właścicielem tego terytorium. Ale, co Żydzi w pozostałej części świata zrobią. Myślę, że jest konieczne, aby publicznie wycofać z tego procesu natychmiast. 
Ian: Co masz na myśli? Jaki proces? 
Noginski: Ten Kolomyjskiego. Ten Benya. 
Ian: Cóż, w jaki sposób? 
Noginski: Wystarczy zgłosić , że w tym przypadku światowa społeczność żydowska, po pierwsze, nie ma nic wspólnego z osobistym stanowiskiem Kolomyskiego, po drugie nie popierać ani Odessy, ani Mariupola, ani innych miejsc i szczerze współczuć im. I po trzecie stwierdzić, że w przypadku gdy jakikolwiek Żyd będzie zauważony przy zbrodniach nazistowskich, będziemy pierwsi, którzy będą musieli się z tym uporać. 
Ian: Dzięki Bogu, że nie było żadnego problemu z tym ostatnio. 
Noginski : Bardziej, ze względu na jednego człowieka, który zdecydował się zostać miliarderem, multimiliarderem lub wyobraził sobie, że będzie właścicielem Ukrainy. 
Ian : Nie, sprawa jest taka, że synagogi są … Oni powinni stać z daleka od wszystkich tych rzeczy. Synagoga jest miejscem spotkania, to miejsce modlitwy. Powinna zajmować się wewnętrznym życiem Żydów. Właśnie tak. To jest to, co można powiedzieć, czym powinna synagoga być. 
Noginski : To znaczy … Wiesz, mam takie wrażenie, że stanie z boku to nie jest opcja dla nas. 
Ian: Ponownie. 
Noginski : Nie możemy pomóc stojąc z boku. Przy okazji, poprosiłem Olega, żeby nie upubliczniał tego. Jego pierwszą myślą było, żeby to upublicznić.

One Response to Kołomonski do Carowa

  1. Adm 19/05/2014 at 19:24 #

    Czy będziemy umierać za Kołomojskiego?

    To Ihor Kołomojski ogłosił w połowie kwietnia „polowanie na separatystów”. Za przekazanie w ręce kijowskiej junty żywego separatysty zgodził się zapłacić 10 tys. USD, za odbicie zajętego budynku 200 tys. USD, za zwrot pistoletu tysiąc, a karabinu 1,5 tys. USD (onet.pl, 18.04.2014). Można go więc uznać pośrednio winnym zbrodni w Odessie – pisze Bohdan Piętka

    W dniu 3 maja 2014 roku Janusz Korwin-Mikke w imieniu swojej partii wydał oświadczenie, w którym stwierdził m.in., że „zarówno w Waszyngtonie, jak i w Brukseli istnieją potężne siły pragnące wojny – głównie dlatego, by ukryć gospodarczą katastrofę i nadciągające bankructwo tych państw. O czym otwarcie mówił już w 2011 roku p. Jacek Rostowski po powrocie z Brukseli. Jakakolwiek ingerencja Moskwy na Ukrainie może zostać uznana za casus belli. Państwa NATO niemal jawnie się do niej szykują, przede wszystkim nasilając iście goebbelsowską propagandę, wprowadzając amerykańskie okręty na Morze Czarne i samoloty w rejon Nadbałtyki. Dochodzą coraz liczniejsze sygnały, że władze III Rzeczypospolitej wysyłają rezerwistom wezwania do WKU. Rację może mieć p Arseniusz Jaceniuk, samozwańczy premier z Kijowa, że „nadchodzi dziesięć decydujących dni, najbardziej niebezpiecznych w historii”.
    Kongres Nowej Prawicy wzywa władze III RP, by nie mieszały się w ten konflikt. Żadne z państw NATO nie zostało przez nikogo zaatakowane, nie mamy więc żadnych zobowiązań traktatowych – i nie mamy interesu, by wtrącać się w wewnętrzne sprawy naszego sąsiada. To nie nasza wojna. Domagamy się ogłoszenia désintéressement i prowadzenia polityki ścisłej neutralności”.

    Ze względu na to, że mainstream medialno-polityczny ciągle przedstawia opinii publicznej Korwina-Mikke jako osobę niepoważną, jego oświadczenie nie wywarło na tejże większego wrażenia. Tymczasem zawiera ono nie tylko sporo prawdy, ale powinno skłonić do refleksji nad kwestią zaangażowania się władz III RP w kryzys ukraiński. Jak daleko władze III RP są w stanie się posunąć, wykonując polecenia mocodawców brukselsko-waszyngtońskich? Słowem – czy jest możliwe, że mainstream polityczny III RP (wliczając w to zarówno obóz rządzący jak i opozycyjny PiS) jest gotowy wciągnąć naród w konflikt (nawet zbrojny), którego on nie chce.

    Nie ulega wątpliwości, że mainstream polityczny od początku kryzysu ukraińskiego lekceważy naród polski, którego spora cześć (może większość) nie popiera probanderowskiej i rusofobicznej polityki. Nie ulega też wątpliwości, że od 25 lat naród polski nie jest w stanie ani usunąć zmieniającego szyldy, ale pozostającego niezmiennym mainstreamu politycznego, ani powstrzymać jego katastrofalnej polityki gospodarczej, społecznej i wszelkiej innej, także zagranicznej. Skoro tak, to nie ulega również wątpliwości, że jeśli mainstream polityczny tego zechce lub dostanie taki rozkaz, to Polacy będą umierać za politycznych pogrobowców Stepana Bandery.

    Wydarzenia z początku maja przyniosły wiele miarodajnych informacji odnośnie rządzących w Kijowie banderowców, jak i związków z nimi nadwiślańskiego mainstreamu politycznego. Trzeba przede wszystkim zwrócić tutaj uwagę na masakrę w Odessie 2 maja i sposób przedstawienia jej polskiej opinii publicznej. 2 maja kilka tysięcy zwolenników junty kijowskiej, głównie stadionowych chuliganów i członków Prawego Sektora, przybyło do Odessy z zamiarem rozbicia miejscowego protestu przeciw władzom w Kijowie. „Celem jest całkowite oczyszczenie Odessy” – mówił jeden z działaczy Prawego Sektora w rozmowie z dziennikarzami. W wyniku tego oczyszczania zginęło co najmniej 46 osób (według oficjalnego komunikatu), ale ofiar śmiertelnych mogło być nawet 116 lub 126 (według różnych danych nieoficjalnych).

    Prorządowe bojówki „kiboli” i Prawego Sektora najpierw obrzuciły butelkami z benzyną miasteczko namiotowe przeciwników junty kijowskiej, a gdy ci zaczęli uciekać do Domu Związków Zawodowych, bojówkarze podpalili budynek. Zanim go jednak podpalili, wdarli się do niego i zabijali kogokolwiek napotkali. Zdjęcia z miejsca tragedii, które obiegły Internet pokazują m.in. ciężarną kobietę pracującą w Domu Związków w charakterze sprzątaczki, która została uduszona kablem. Wiele innych ofiar miało rany głowy od kul, spalone twarze i przedramiona, co może świadczyć o tym, że specjalnie polewano zwłoki łatwopalnymi środkami, żeby uniemożliwić identyfikację. Część z chroniących się w Domu Związków osób została zamordowana (w tym zastrzelona), część zginęła w płomieniach lub udusiła się dymem, a część zginęła skacząc z wysokości, by ratować się przed ogniem. Ta wstrząsająca zbrodnia pokazuje, że współcześni banderowcy mają nie tylko te same poglądy co 70 lat temu, ale również potrafią mordować tak samo bezwzględnie i okrutnie jak 70 lat temu.

    Premier kijowskiego rządu Arsenij Jaceniuk oskarżył o sprawstwo zbrodni Rosję, Putina i „prorosyjskich separatystów”. Jego narrację natychmiast podchwyciły polskie media mainstreamowe. Z ich przekazu wynika, że to „prorosyjscy separatyści” zaatakowali miłujących pokój członków Prawego Sektora, albo nawet, że w zajściach uczestniczyły przysłane z Rosji jednostki specnazu. Ten ostatni wątek był obecny szczególnie w przekazie mediów związanych z PiS-em, a nawet w wypowiedziach polityków tej partii. Antoni Macierewicz, przedstawiając raport „Cztery lata po Smoleńsku” stwierdził, że „w całej tragedii (tzn. w zamordowaniu prezydenta Lecha Kaczyńskiego w Smoleńsku – uzup. BP) brały udział te same jednostki specnazu, które znamy z ostatnich wydarzeń ukraińskich” (niezależna.pl, 5.05.2014).

    Powiązanie wątku „zamachu smoleńskiego” z wydarzeniami w Odessie jest zabiegiem godnym tylko inteligencji Antoniego Macierewicza. Wątek rosyjskiego specnazu, rosyjskich służb specjalnych lub zamaskowanych sił zbrojnych przerzucanych z Rosji istnieje w przekazie dezinformacyjnycm głównych polskich mediów także odnośnie wydarzeń na wschodniej Ukrainie – w Donbasie i Ługańsku. Że tamtejszy ruch separatystyczny może być autentyczny, że mieszkańcy wschodu Ukrainy mogą naprawdę nie darzyć sympatią junty kijowskiej – to nie mieści się mainstreamowym redaktorom w głowie. Szablon objaśniania (dezinformowania) jest prosty: za wszystkim stoi Rosja i wszystkim kierują rosyjskie służby.

    Jeżeli w Odessie rzeczywiście zginęło ponad 100 osób, to trzeba sobie zadać ważne pytanie: dlaczego miłujący demokrację i prawa człowieka Zachód nie domaga się dymisji ekipy Jaceniuka-Turczynowa? Przecież gdy podczas lutowego zamachu stanu zginęło w Kijowie około 100 osób (w tym około 20 milicjantów), miłośnicy demokracji i praw człowieka z Brukseli i Waszyngtonu natychmiast zażądali dymisji prezydenta Janukowycza, którego obecnie ścigają międzynarodowym listem gończym. Brukselscy i waszyngtońscy koryfeusze demokracji też jadą na koniku banderowskiej narracji? Też wszędzie widzą wyłącznie rękę Rosji?

    Genezy zbrodni w Odessie należy upatrywać nie tylko w ekstremizmie banderowskich bojówek. Te bojówki ktoś uzbroił i wyszkolił, ktoś tych ludzi indoktrynował. Banderowska ideologia sama się z grobu nie wykopała. Komuś to musi służyć, ktoś musi za tym stać. Niewątpliwie stoją za tym oligarchowie. Pucz lutowy doprowadził nie tylko do umocnienia ich pozycji, ale do przekazania im władzy nad Ukrainą. Zdobyli tę władzę rękami banderowców i ich rękami ją utrzymują. Za jednego z czołowych sponsorów puczu lutowego i obecnej władzy w Kijowie jest uważany Ihor Kołomojski – współwłaściciel jednego z największych banków na Ukrainie, po puczu mianowany gubernatorem obwodu dniepropietrowskiego. Ten obywatel Szwajcarii, który przed puczem lutowym bywał na Ukrainie rzadko, stoi na czele Zjednoczonej Żydowskiej Wspólnoty Ukrainy, jest współwłaścicielem grupy kapitałowej „Privat”, której częścią jest Privat Bank, a także właścicielem holdingu medialnego „Hławred”, agencji informacyjnej UNIAN i klubu piłkarskiego Dnipro Dniepropietrowsk.

    To właśnie Kołomojski ogłosił w połowie kwietnia „polowanie na separatystów”. Za przekazanie w ręce kijowskiej junty żywego separatysty zgodził się zapłacić 10 tys. USD, za odbicie zajętego budynku 200 tys. USD, za zwrot pistoletu tysiąc, a karabinu 1,5 tys. USD (onet.pl, 18.04.2014). Można go więc uznać pośrednio winnym zbrodni w Odessie, a także innych krwawych wydarzeń, jak np. ostrzelania w nocy z 2 na 3 maja przez bojówkarzy Prawego Sektora cywilów blokujących drogę pod Słowiańskiem (ponad 10 zabitych i 40 rannych).

    Warto też zwrócić uwagę na innych oligarchów. Gubernatorem Doniecka z ramienia kijowskiej junty został Serhij Trauta – stalowy magnat Donbasu, właściciel klubu piłkarskiego Metałurh Donieck i Stoczni Gdańskiej, posiadający majątek o wartości 2 mld USD, zaliczany do 500 najbogatszych ludzi świata. Znaczącą pozycję posiadają też oligarchowie: Władimir Niemirowski – gubernator Odessy, Mychajło Bołotskysz – gubernator Ługańska, Rinat Achmetow – magnat węglowy i medialny oraz właściciel klubu Szachtior Donieck, gazowa księżniczka Julia Tymoszenko oraz „król czekolady” Petro Poroszenko. Ten ostatni jest „faworytem” ogłoszonych na 25 maja wyborów prezydenckich, co oznacza, że na pewno zostanie w nich „wybrany”. Poroszenko, tak jak i Kołomojski, jest zaliczany do grona głównych sponsorów puczu lutowego i kijowskiej junty. Mainstreamowe media w Polsce „typowały” Poroszenkę na prezydenta Ukrainy już pod koniec marca (Jakub Korus, „Petro Poroszenko: Przyszły prezydent Ukrainy?”, newsweek.pl, 29.03.2014).

    Pucz lutowy doprowadził do przekształcenia zakulisowej władzy oligarchów we władzę jawną. Banderowcy zostali albo wykorzystani jako pożyteczni idioci albo mamy do czynienia z trwałą symbiozą oligarchów z ukraińskimi szowinistami. Oligarchowie mają w swoich rękach ponad 80 proc. ukraińskiej gospodarki. Majątki gromadzą w rajach podatkowych, a inwestują za granicą. Ukraina jest dla nich cytryną, którą teraz mogą już wyciskać do woli i bez ograniczeń. Na postawione w tytule artykułu pytanie trzeba zatem odpowiedzieć, że jeżeli padnie taki rozkaz, to Polacy będą umierać nie tyle za pogrobowców Stepana Bandery, co za interesy Ihora Kołomojskiego, Petro Poroszenki, Rinata Achmetowa i innych ukraińskich magnatów finansowych.

    Polski mainstream polityczny i medialny musi być z nimi silnie powiązany, prawdopodobnie także nićmi zależności. Nie można bowiem nie zauważyć wielkiej fety, jaką urządzono w Warszawie z udziałem samego premiera Tuska „faworytowi” na urząd prezydenta Ukrainy. Nie można też nie zauważyć, że w tym samym czasie fetowano w Warszawie Michaiła Chodorkowskiego, który otrzymał tytuł Człowieka Roku „Gazety Wyborczej”. Oznacza to, że został on namaszczony na przyszłego ojca-założyciela „demokratycznej Rosji”, albowiem celem „operacji Ukraina” nie jest Ukraina, lecz Rosja. Główne wyzwanie dla decydentów w Waszyngtonie i Brukseli stanowi kolonizacja Rosji i zdobycie jej bogactw naturalnych.

    Narracja mainstreamowych mediów polskich robi wrażenie jakby była tworzona w redakcji „Naszego Słowa”. O tym, że referenda w Donbasie i Ługańsku są „sfałszowane” nadwiślańskie media wiedziały jeszcze przed ich rozpoczęciem. W krwawej wojnie domowej, jaka toczy się na wschodzie Ukrainy media te widzą tylko rękę rosyjską. A innej ręki tam nie ma? A może jednak ruch separatystyczny na wschodzie Ukrainy jest w dużej mierze autentyczny? Może jednak mieszkańcy Doniecka i Ługańska rzeczywiście nie chcą żyć pod czerwono-czarną władzą na usługach rodzimej oligarchii, USA i UE.

    Nie można również nie zauważyć gorączki rusohisterii, która opanowała cały mainstream polityczny od Kwaśniewskiego, Wałęsy i Tuska po Kaczyńskiego i Macierewicza. Nie da się tego wszystkiego wytłumaczyć tylko biegunką polityczną przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. Oni już rozpoczęli upragnioną wojnę z Rosją. Nie jest przypadkiem, że gdy miały miejsce krwawe wydarzenia w Odessie doszło do profanacji pomnika gen. Iwana Czerniachowskiego w Pieniężnie i próby zablokowania przyjazdu rosyjskiej delegacji na cmentarz w Braniewie. To było jasne postawienie sprawy: jesteśmy po stronie neobanderowców. Zrobiono przy tym kolejny raz wiele krzyku, że to pomnik „kata AK”. Oczywiście można tak na to spojrzeć, ale można też, mając w świadomości całą złożoność ówczesnej sytuacji politycznej, spojrzeć na dowódcę 3. Frontu Białoruskiego jako na dowódcę wojsk jednej ze stron koalicji antyhitlerowskiej, który zginął w walce z Niemcami. Tylko to wymaga chłodnego obiektywizmu, a nie ideologicznego zacietrzewienia. Najbardziej paradoksalne w tym wszystkim jest to, że wyklinany przez „prawdziwych patriotów” jako „kat Wileńszczyzny i Suwalszczyzny” Czerniachowski był Ukraińcem urodzonym w okolicach Humania.

    Władze państwowe III RP oficjalnie zbojkotowały Narodowe Święto Zwycięstwa i Wolności. Ministerstwo Obrony Narodowej ogłosiło, że nie będzie asysty wojskowej pod pomnikami. Tym samym oficjalnie przyjęto narrację najbardziej skrajnych środowisk, których przedstawiciele 9 maja owijali folią pomnik żołnierzy radzieckich w Parku Skaryszewskim w Warszawie, by symbolicznie wysłać go Putinowi. Przyjęto narrację że Armia Czerwona w 1944/1945 roku zniewoliła Polskę. To znaczy, że Polska była wtedy wolna? Z dymiącymi krematoriami Oświęcimia i Majdanka? Z łapankami i publicznymi egzekucjami zarządzonymi w Warszawie przez SS-Brigadeführera Franza Kutscherę, z wywózkami na roboty niewolnicze do Rzeszy, z barbarzyńskimi wysiedleniami z Wielkopolski i Zamojszczyzny, z „pacyfikacjami” wsi, puszczanych z dymem przez formacje SS i policji. Polska pod władzą Hansa Franka, Arthura Greisera, Alberta Forstera, Fritza Brachta i Ericha Kocha była wolna i dopiero ci przeklęci Sowieci ją zniewolili. Taki wniosek wynika z uproszczonego spojrzenia na historię motywowanego nieprzejednaną rusofobią. Jest oczywiste, że trzeba pamiętać o zbrodniach NKWD i Smiersz, ale trzeba je oddzielić od ofiary wielu tysięcy żołnierzy Armii Czerwonej i sformowanego w ZSRR Wojska Polskiego, bez której nie byłoby granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej.

    W sytuacji bojkotu Święta Zwycięstwa przez państwo, jedynym przejawem jego obchodów była niewielka manifestacja zorganizowana 9 maja pod ambasadą rosyjską przez inicjatywę „Nie wojnie z Rosją” pod hasłem „Dzień Zwycięstwa jako dzień solidarności polsko-rosyjskiej”. Organizator manifestacji –Adam Jerzy Uznański – został dotkliwie pobity przez trzech napastników na dwie godziny przed jej rozpoczęciem. Manifestację cały czas zakłócała przy bierności policji agresywna bojówka, złożona m.in. z Ukraińców, wznosząc okrzyki „ruskie pachołki”.

    Obiektem szczególnej agresji „prawdziwych patriotów” stał się Waldemar Tomaszewski – przywódca polskiej mniejszości na Litwie, który obchodził święto 9 maja razem z mniejszością rosyjską i wstążeczką św. Jerzego wpiętą w klapę marynarki. To symbol sowieckiego imperializmu – grzmiano na portalu niezależna.pl i oburzano się, że Tomaszewski przyjaźnie odnosi się do Rosjan. Już dawno nie widziałem takiego poziomu agresji jak w wypowiedziach użytkowników portalu niezależna.pl, mieszających z błotem Tomaszewskiego. Zapewne użytkownicy portalu niezależna.pl nie wiedzą o tym, że gdyby nie polityczna współpraca Akcji Wyborczej Polaków na Litwie z mniejszością rosyjską, to położenie mniejszości polskiej w tym kraju byłoby bardzo nieciekawe, a Waldemar Tomaszewski już dawno nazywałby się Valdemaras Tomaševskis. Tomaszewski zresztą jest od początku solą w oku „prawdziwych patriotów”, gdyż nie poparł puczu kijowskiego, a nawet odniósł się do niego krytycznie (kresy.pl, 5.03.2014).

    Tym ludziom jednakże nie zależy ani na mniejszości polskiej na Litwie, ani gdziekolwiek indziej. Nie zależy im na Polsce w ogóle. Są opętani wyłącznie swoją dziejową misją zniszczenia Rosji jako domniemanego źródła wszelkiego zła i dla tego celu poświęcą wszystko. Miarą ich już nie kompromitacji, ale dyskwalifikacji była wizyta w Warszawie przedstawicieli banderowskiej Swobody i Prawego Sektora. Ukraińscy ekstremiści przyjechali do stolicy Polski prowadzić sobie kampanię wyborczą. W czasie konferencji prasowej 11 maja, reprezentujący Prawy Sektor Artem Luchak zaprzeczył ludobójstwu OUN/UPA na Polakach. „Niech ktoś to najpierw w udowodni” – stwierdził bezczelnie. I co na to panowie Kaczyński, Macierewicz, Sakiewicz, Żurawski vel Grajewski, Kowal, Wujec, Tusk, Sikorski, Zalewski i reszta zwolenników hasła „lepsza Ukraina banderowska niż sowiecka”? Milczą. To wasze milczenie jest plunięciem w twarz narodowi polskiemu i jego niewinnym ofiarom.

    Ci panowie, którzy ciągle podsuwają Rosji pod oczy Katyń milczą, gdy w Warszawie ich ukraiński sojusznik publicznie neguje ludobójstwo wołyńsko-małopolskie. Nie po drodze im z Armią Czerwoną, ale po drodze z SS-Galizien i UPA? A mnie nie po drodze z wami, panowie. Przez 25 lat waszej demokracji i wolności znosiłem bezrobocie, niskie płace, wysokie podatki, upodlenie człowieka żyjącego z własnej pracy, brak perspektyw, korupcję, złodziejstwo, niekompetencję, marnotrawstwo, grabież majątku narodowego, bezprawie aparatu sprawiedliwości, arogancję władzy, zniszczenie przemysłu, rolnictwa i narodowej kultury, nachalną promocję antypolonizmu w wydaniu Grossa i jemu podobnych. Ale waszego kolegi z Ukrainy, który ludobójstwo wołyńsko-małopolskie kwituje zdaniem „Niech ktoś to najpierw udowodni” już nie zniosę. Przekroczona została czerwona linia. Umierajcie sobie sami za Stepana Banderę, Ihora Kołomojskiego i Petro Poroszenkę. Nie wciągajcie w to narodu polskiego. Zostawcie w spokoju naród i państwo polskie i odejdźcie. Wasza III i IV RP dojechała do ostatniego przystanku. Pora wysiadać.

    Bohdan Piętka

Leave a Reply

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE