Św. Pius X

Św. Pius X, patron naszego Bractwa

Józef Melchior (Giuseppe Melchiore) Sarto

stpiusx2

Józef Melchior (Giuseppe Melchiore) Sarto

urodził się 2 lipca 1835 r. w Riese koło Wenecji jako drugi z dziesięciorga dzieci w ubogiej rodzinie miejskiego posłańca i szwaczki. Pomimo tych jakże skromnych początków Józef Melchior Sarto stał się jednym z najwybitniejszych papieży XX wieku, św. Piusem X. 18 września 1858 r., w wieku 23 lat, za specjalną dyspensą papieską, jako że brakowało mu ośmiu miesięcy do wieku wymaganego przez prawo kanoniczne, Józef Sarto otrzymał święcenia kapłańskie i był księdzem parafialnym aż do listopada 1875 r., kiedy to dzięki swoim wybitnym zdolnościom pasterskim i administracyjnym został mianowany kierownikiem duchowym seminarium i kanclerzem achidiecezji. Funkcje te sprawował do otrzymania sakry biskupiej w roku 1884. Przez 9 następnych lat był biskupem Mantui; później otrzymał biret kardynalski i został patriarchą Wenecji.   Zajmując coraz wyższe stanowiska w hierarchii kościelnej, Józef Sarto zawsze pamiętał o najuboższych, rozdając jałmużnę i wielkodusznie pozostawiając sobie niewiele, albo zgoła nic z rzeczy materialnych. Często mawiał: „Urodziłem się ubogi, żyłem w ubóstwie, i pragnę umrzeć w ubóstwie”.   W 1903 r. zmarł papież Leon XIII i zwołane zostało konklawe, aby wybrać jego następcę. Wybór padł 4 sierpnia na kardynała Sarto, który jako 255. papież obrał imię Pius (‘pobożny’) i motto Omnia instaurare in Christo (‘Odnowić wszystko w Chrystusie’).   Aby zrealizować motto swego pontyfikatu, papież Pius X zachęcał wiernych do wielkiej pobożności Eucharystycznej oraz częstego przyjmowania Komunii św.; obniżył także wiek, w którym dzieci miały po raz pierwszy przystępować do tego Sakramentu, do 7 lat.   Oprócz zaangażowania w odnowę Eucharystyczną, Pius X walczył zawzięcie z modernizmem, jednym z największych błędów, jakie wtedy zagrażały Kościołowi świętemu (i, dodajmy, nadal mu zagrażają). Jednym z narzędzi tej heroicznej walki była Przysięga antymodernistyczna, wyznanie wiary ogłoszone 1 września 1910 r. motu proprio „Sacrorum antistitum”, jakie obowiązani byli składać wszyscy kandydaci do święceń wyższych, spowiednicy, kaznodzieje, proboszczowie, kanonicy, beneficjaci, przełożeni zakonni, profesorowie w seminariach i zakonach, urzędnicy kurii biskupiej, sądów kościelnych i kongregacji rzymskich.   Pius X zmarł 20 sierpnia 1914 r., w kilka miesięcy po wybuchu I wojny światowej, pogrążony w wielkim smutku z powodu olbrzymich nieszczęść, jakie wkrótce miała wycierpieć cała ludzkość. Przypomniano wówczas Jego słowa: „Z radością oddałbym życie, aby oszczędzić moim biednym dzieciom tych straszliwych cierpień”.   W 1954 r. został kanonizowany przez Ojca Świętego Piusa XII. Poprzedni kanonizowany papież, św. Pius V, został ogłoszony świętym w 1672 roku.

W księgarni wysyłkowej Te Deum znajduje się biografia św. Piusa X pióra René Bazina.

Na koniec warto jeszcze wspomnieć, że według niektórych, niepotwierdzonych źródeł ojciec Piusa X był z pochodzenia… Polakiem (!), emigrantem z Opolszczyzny, i nazywał się ‘Krawiec’ (sarto znaczy po włosku właśnie ‘krawiec’).

Zobacz też:

List bpa Gawliny do kard. Hlonda

      , w którym bp Gawlina wspomina o polskim pochodzeniu rodziny św. Piusa X.Ks. Józef Umiński:

Czy przodkowie św. Piusa X pochodzili z Polski?

Encykliki, bulle i inne dokumenty pasterskie św. Piusa X

E Supremi apostolatus

      — O odnowieniu wszystkiego w Chrystusie (4 X 1903)

O muzyce i śpiewie kościelnym

      [motu proprio] (22 XI 1903)

Ad Diem Illum Laetissimum

      — O Niepokalanym Poczęciu N.M.Panny (2 II 1904)

Iucunda Sane

      — O papieżu św. Grzegorzu Wielkim (12 III 1904)

Acerbo Nimis

      — O nauczaniu doktryny chrześcijańskiej (15 IV 1905)

Il Fermo Proposito

      — O Akcji Katolickiej we Włoszech (11 VI 1905)

Vehementer Nos

      — O rozdziale Państwa i Kościoła we Francji (11 II 1906)

Tribus Circiter

      — O mariawitach albo mistycznych kapłanach polskich (5 IV 1906)

Pieni L’Animo

      — O duchowieństwie włoskim (28 VII 1906)

Gravissimo Officii Munere

      — O francuskich bractwach pobożnych (10 VIII 1906)

Une Fois Encore

      — O rozdziale Kościoła i państwa (1 I 1907)

Praestantia Scripturae

      — O Piśmie św. przeciwko modernistom [

motu proprio

      ] (18 XI 1907)

Pascendi Dominici gregis

      — O doktrynie modernistów (8 IX 1907)

Lamentabili Sane

      — Syllabus błędów modernistów (3 VII 1907)

Haerent animo

      — O świętości kapłańskiej [ekshortacja] (4 VIII 1908)

Communium Rerum

      — O św. Anzelmie z Aosty (21 IV 1909)

Przysięga antymodernistyczna

      (1 IX 1910)

Editae Saepe

      — O św. Karolu Boromeuszu (26 V 1910)

Quam Singulari

      — O pierwszej Komunii św. [dekret Św. Kongregacji Dyscypliny Sakramentów] (8 VIII 1910)

Notre Charge apostolique

      — O błędach Sillonu [list apostolski] (25 VIII 1910)

Iamdudum

      — O prawie separacji małżeńskiej w Portugalii (24 V 1911)

Lacrimabili Statu

      — O Indianach Ameryki Południowej (7 VI 1912)

Singulari Quadam

    — O związkach zawodowych (24 IX 1912)

One Response to Św. Pius X

  1. veritas 03/12/2013 at 04:01 #

    Ojciec Pio darzył zawsze szczególnym nabożeństwem świętego Piusa X. Często podkreślał, że w całej historii Kościoła był on najbardziej godnym podziwu ze wszystkich papieży – zaraz po świętym Piotrze – i że jego pokora i prostolinijność upodobniały go bardzo do Jezusa Chrystusa.

    Wiele wiarygodnych osób poświadcza, że widziały Ojca Pio przed grobem świętego Piusa X, w krypcie Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie.

    Kiedy Pius XII dowiedział się o tym, zapytał Alojzego Orione, czy widział, jak Ojciec Pio modli się w Bazylice.

    -- Tak, widziałem go – odpowiedział Orione.

    -- Dobrze. Jeśli wy potwierdzacie tę pogłoskę, ja też daję jej wiarę

    Za; OJCIEC PIO DROGA DO ŚWIĘTOŚCI: Giovanni Cavagnari; Instytut im. ks. Piotra Skargi, Kraków 2011, s. 36

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE