Warning: include(/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php): failed to open stream: No such file or directory in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 22 Warning: include(): Failed opening '/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php54/lib/php:/storage/content/03/139703/pear/php') in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 22 Warning: include(/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php): failed to open stream: No such file or directory in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 113 Warning: include(): Failed opening '/storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-content/plugins/newsletter/emails/themes/default/images/config.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php54/lib/php:/storage/content/03/139703/pear/php') in /storage/content/03/139703/gazetawarszawska.eu/public_html/wp-config.php on line 113 Masculinity and the Liturgy - Gazeta Warszawska

Masculinity and the Liturgy

Męskość a liturgia.

Nadzwyczaj ważny i aktualny text. Tłumaczenie na podstawie PCh24 zostało skorygowane na miarę środków. Tłumacz z PCh24 dokonał tendencyjnych zmian treści oryginału, a nawet powyrzucał pewne fragmenty.

Original ma genialne spostrzeżenia i jako taki powinien być od nowa przetłumaczony. Redakcja zwraca się z prośbą o pomoc ze strony fachowego tłumacza.

(-) Red.

 

 

Today, I want to broach a controversial topic, knowing full well that I may cause a ruckus. I want to talk about masculinity and the liturgy. (Fair warning: This is going to be long.)

communionI will start with a few caveats. First, I do not believe the liturgy should ever be a controversial issue. It shouldn’t be a matter of politics, factions, personal preference, or cultural fads. But sadly, many have made the liturgy their personal plaything, making these conversations all but impossible to avoid.

Second, all of the following opinions are just that—opinions. I am an uneducated layman. I am not a theologian or a liturgical scholar. If you want an in depth treatment of the liturgy, read Pope Benedict’s “Spirit of the Liturgy.” That said, I am a man, and I want to share my personal observations on why I believe the liturgy is now less masculine.

Finally, in the interest of full disclosure, I attend the Latin mass. I am not a sedevacantist, nor do I believe the Novus Ordo mass is somehow invalid, making those who attend it from choice or necessity inferior Catholics. I love Pope Francis, I love our priests, and I love the Catholic Church. All right, onto the issues.

My experience

I want to begin by sharing a few of my experiences as a convert. On the final stages of my road to Rome, I spent a good deal of time with high church Anglo-Catholics, regularly attending liturgies at a seminary and church near my home. These Anglicans took the liturgy seriously, and their services were conducted reverently and beautifully.

What I expected.

What I expected.

 

In fact, their services looked so Catholic that experiencing them led me to study further exactly why Anglicans weren’t Catholic anymore. The rest of the story is beyond the scope of this post, but the point is, I came into Catholicism with an experience of very reverent and dignified liturgy, kneeling to receive communion, and an atmosphere of sacredness.

Eventually, after months of studying Catholic teaching, I worked up the courage to attend a Catholic mass. I had no idea what a mass looked like, but at the very least, I expected it to be more beautiful and reverent than the Anglican liturgy. After all, the Catholics had the body, blood, soul and Divinity of Jesus Christ, while Anglicans did not have the real thing.

Something like what I saw.

Something like what I saw.

One Sunday, my wife and I slipped in the door of a beautiful, Spanish style parish near our home. What followed was eye opening, and frankly, a bit disappointing. The music was tacky at best—a piano and guitar playing shallow ditties. The altar was stripped and bare. Where there was once an incredible high altar (there was a painting of it in the back of the Church), there was now a bizarre piece of glass with swirling colors. The priests vestments looked like a pinstriped sheet. Even the language of the Mass was far from sacral—it was almost on a kindergarten level. When it came time for the parishioners to receive communion, a number of laymen came forward to distribute it, and it was received standing and in the hand.

All of this was in stark contrast to the sacredness I had experienced in the conservative Anglican churches I had attended. In this instance, the Anglicans literally out catholiced the Catholics.

This was hard for me to digest. Intellectually, I knew how powerful the mass was from my studies of Catholic doctrine. Yet, when I encountered it first hand, it was far from a transcendent experience. Rather, it was trite and banal. A few months after we were confirmed, my wife and I were attending a Latin mass.

Where are the men?

An Irish Catholic friend has told me that his grandfather, who was a coal miner, would rise well before dawn to attend 5:00 am mass with his fellow miners. These men took the faith seriously and they loved the mass. They also weren’t unique. Parishes used to be packed with men who saw the mass as something masculine, inspiring, and something worth sacrificing time for.

A few decades later, most parish masses are dominated by women. The lectors are women, the cantors are women, the extraordinary ministers are predominantly women, and the altar servers are often girls. Other than the priest, there are hardly any men involved in the liturgy.

This is not to denigrate women. The most glorious creature God ever made is a woman. I also do not mean to say there are no men involved in parish life, because this is not the case. I am referring specifically to the liturgy.

Why is this? I am not a liturgical scholar, and I can’t propose to provide a precise diagnosis. Many others, including Pope Benedict, have done a fine job of that. Instead, I will share 7 reasons I think men no longer love the mass.

1. Lack of order – In the Extraordinay form, there are few surprises in the liturgy. While there are occasional seasonal changes, it follows a set pattern that can be learned easily. The actions of the priest and acolytes are regimented and orderly, and the mass looks essentially identical no matter where you go. In short, the Extraordinary form is rigid, disciplined, and almost militaristic in its precision.

In contrast, the Novus Ordo mass is much more fluid. The priest can choose a number of different Eucharistic prayers, the penitential rite at the beginning of mass can be chosen at the discretion of the priest, welcoming remarks and announcements are commonplace during the opening and closing prayers. Extraordinary ministers are not required, but they are almost always there, even if there are only 10 people at a daily mass.

The Novus Ordo can be beautiful and transcendent, or it can be incredibly poor. The point is, you just don’t know what to expect. The difference between the two forms of the mass is really the difference between objectivity and subjectivity.

2. No longer exclusively for men – Radical feminism has ensured that there are almost no roles left that are exclusively for men. Whereas men and women used to have distinct and exclusive roles, the lines have now been blurred.

Marines, receiving communion kneeling and on the tongue. Iwo Jima.

Marines, receiving communion kneeling and on the tongue. Iwo Jima.

 

Sadly, this blurring has crept into the liturgy.

Being an altar boy used to be a high privilege. It was even considered a potential first step on the path to the priesthood. Even if a boy didn’t become a priest, he would have a unique opportunity to see the dignity and masculinity of the priesthood firsthand.

Now, girls can be altar servers, and boys aren’t as interested. It’s like adding girls to the football team—it saps the masculinity right out of it. While it may be hard for women to understand, exclusively male roles are a healthy thing for boys. Quite literally, boys need to be boys, and they need to learn from masculine men.

In addition to altar girls, the distinctive role of the priest—who is, of course a man—has been diluted by the introduction of laypeople into the liturgy. The very fact that a woman can now distribute communion or read the Epistle immediately makes the liturgy less masculine.

You could argue that the priesthood is still exclusively for men, and that’s true. But if you start distributing the priestly duties to laypeople, it doesn’t really matter if women can’t be priests. They can still do the priest’s job.

3. Sentimental music – The music at most parishes is abysmal. It is more suitable for a Greenpeace rally than the church of God. It is sickly sweet and sentimental fluff that no man in his right mind would want to sing. The lyrics are all about our feelings, and they use vague ambiguities to describe our relationship with God. Of course, a growing number or parishes are working to change that, but the majority are still stuck in the doldrums.

I don’t mention music just to nitpick. Music has everything to do with the atmosphere of the mass. A communion hymn set to a tune that sounds similar to, “Won’t you be my neighbor,” from Mr. Rogers is going to trivialize the source and summit of the Catholic life.

On the contrary, beautiful, dignified, ancient, and masculine music like Gregorian chant (the music Vatican II actually called for) sets a solemn tone that inspires the lifting of the mind and heart to God.

A mass during World War II.

A mass during World War II.

 

4. The priest faces the people – Frankly, most people don’t think the priest facing the people is a big deal. Even if it is, it doesn’t have much to do with masculinity, right? Wrong. It has a lot to do with it.

When the priest faces the same direction as the people (ad orientem), he is very clearly leading them before the throne of God. He is the representative of the people of God before an awesome and objective reality. He stands in the gap, offering sacrifices for us and for our sins—something we cannot do on our own. He is the captain, leading us toward heaven.

Furthermore, the entire congregation is oriented toward someone: Jesus Christ present in the tabernacle. Again, it is very clear who the real audience of the mass is (hint: it isn’t us). When the priest faces the people (versus populum), however, it turns the whole mass inward, toward us, and toward our subjective feelings and experience of God. It turns an objective and transcendent reality into a self-referential act.

The priest, rather than courageously and humbly standing before God, becomes a performer for our observation. Our sense of participation is wholly dependent on whether or not we can see what is going on. The mass is no longer a march toward heaven, it is solely about us and our feeling of community and belonging.

Turning the chief player in the mass, the representative of Jesus Christ, toward the people is like having a battalion commander march into battle backwards. It makes no sense. It reorients the action toward an object it was never intended for.

5. The sense of ancientness is lost – Men love tradition. While women find their sense of community through shared conversation, men find it through shared action. Men would much rather have a shared battle cry (Hooah!) than have a conversation over a cup of tea. That is why men love fraternal orders and the camaraderie of the military.

 

Monks offering mass.

The extraordinary form is all about ancient actions. I have a missal at home that contains pages from ancient manuscripts of the mass. In 900 a.d., the ordinary of the mass was almost identical to what it is now. When you become a priest of the old rite, you are literally entering a centuries old club with its own secret signs and actions. The role of the people, too, is largely unchanged.

There is a sense of participation with the Church through the ages that men need (and I would argue women need as well). As men, we need to know that the we are making the same genuflections that the great soldier-saint, St. Ignatius of Loyola, made. We want to be drawn upward into a reality larger and older than ourselves, like being drawn into a secret society.

While there is debate about whether or not it is an inherent problem with the Novus Ordo, the fact is, it does not have this sense of ancientness about it. Rather, change is the name of the game. Even the words Novus Ordo mean “new” order.

If you study the texts of the mass, you realize just how much has changed in the prayers. But even if the prayers were unchanged, the atmosphere of most parish masses is something new and innovative. Again, you never know quite what to expect. There is no sense of ancient or shared action. Some people hold hands during the Our Father, others don’t. Some shake hands and socialize during the sign of peace, others don’t.

Men don’t like this unpredictability. We crave order, and the more ancient the venerable traditions that shape our actions are, the better.

6. No more Latin – Like it or not, Latin is the language of the Church. It isn’t something to be scorned, and it isn’t the domain of a few extreme traditionalists. It is essential to who we are as Catholics.

And guess what, Latin sounds incredibly masculine when you hear it. It is strong and concrete in its cadences. “Credo in unum Deum.” “Omnipotens Deus.” “Adveniat Regnum Tuum.” Abolishing Latin from the mass was never the object of Vatican II. Read the documents. The mass that Vatican II called for was a “Latin” mass.

Besides that, it provides the ancientness I mentioned previously. It keeps the mass from being constantly revised and retranslated to keep up with the changing fads of the vernacular.

While it may seem strange and foreign at first, I think most men are drawn to the power of the Latin language. In a way, we want mass to feel foreign, like we are stepping into something special rather than common place. There is a healthy feeling of disorientation upon stepping into a sacred place, and Latin enhances that.

7. Sacrifice is downplayed – The mass is the sacrifice of Calvary, but sadly, that reality has been hidden from most Masses. Some parishes don’t even have a crucifix near the altar. Instead, the concept of a “community meal” has taken precedence.

This weakens the mass, the central reality of which is always the sacrifice of Christ, and seeing his once for all sacrifice re-presented inspires us to make sacrifices of our own. Men love the concept of sacrifice. We desperately want to be called to it. We don’t want a community meal. We can get that at the local pub.

Removing, or at least downplaying, the sacrificial element has driven men away from the mass.

Why it matters

tridentine_mass

Solemn. Beautiful. Masculine.

You may be reading this and thinking that I am just ranting away and criticizing everything about the ordinary form of the mass and those who attend it. This simply isn’t true. I love the mass, and that is why I want it to be the best it can be, an action worthy of its Divine audience.

I took the time to write this post because I believe that transcendent liturgy isn’t an option. It is everything, and as the health of the liturgy goes, so goes the health of the Church.

The mass is literally the incarnation of the faith. Lex orandi, lex credendi. It is where the faith meets reality in our lives, and where we encounter firsthand the creed. And because of this, there is no more urgent need in the Church than a dramatic return to sacredness in the liturgy. The reason that 50% of Catholics don’t believe in the real presence is because the mass they attend doesn’t tell them about the real presence—not just through words, but through reverent and sacred actions.

Specifically relating to men, we can try programs, clubs, books, prayer, etc., but if the liturgy is weak and trite, men won’t love this beautiful reality. They will muddle through it and be half-heartedly engaged at best. Of course, men should go to mass anyway, but the point is, it won’t inspire us to holiness or great feats of sacrifice.

If we return to sacred and reverent liturgy, I guarantee we will see a new dynamism in the Church: increased conversions, more vocations, and men again taking the lead in matters of faith.

I’ve done enough talking. What do you think? Am I off base? Do you find the liturgy in most parishes masculine? Why or why not?

 

http://catholicgentleman.net/2013/09/03/masculinity-and-the-liturgy/

==================

 

Dzisiaj chciałbym poruszyć dość kontrowersyjny temat. Wiem dobrze, że wywołam nim pewne zamieszanie. Porozmawiajmy o męskości w Liturgii. Ostrzegam: to nie będzie, ani krótki, ani łatwy tekst.

 

Rozpocznę od kilku istotnych uwag. Po pierwsze: wierzę, że Liturgia nie powinna być tematem kontrowersyjnym. Liturgia  nie jest kwestią polityki, frakcyjności, osobistych preferencji czy mód kulturowych. Niestety jednak wielu ludzi uczyniło z niej swój własny plac zabaw, co sprawia, że nie sposób ominąć powyższą tematykę.

 

Po drugie, wszelkie wygłoszone opinie są jedynie… opiniami. Jestem niewykształconym laikiem. Nie jestem teologiem ani uczonym. Jeśli chcesz pogłębić swoją wiedzę o Liturgii, przeczytaj „Ducha Liturgii” Papieża Benedykta. Mimo wszystko jednak, z racji tego że jestem mężczyzną, chcę się podzielić moimi spostrzeżeniami na ten temat. Pragnę także dowieść, dlaczego uważam, że Liturgia jest teraz mniej męska niż kiedyś.

 

Wreszcie, ujawniając w pełni swoją tożsamość, oświadczam, że uczestniczę w Mszach łacińskich. Nie jestem sedewakantystą. Kocham Papieża Franciszka, kocham naszych kapłanów i kocham Kościół Katolicki.

 

Moje doświadczenia

 

Chciałbym zacząć od podzielenia się z wami moimi doświadczeniami, które stały się moim udziałem na początku mojej drogi nawrócenia. W końcowym etapie mojej podróży do Rzymu spędziłem sporo czasu z wysoko postawionymi przedstawicielami Kościoła anglokatolickiego, którzy regularnie uczestniczyli w seminariach liturgicznych organizowanych w parafii nieopodal mojego domu. Ci anglikanie podchodzą poważnie do liturgii, a ich sposób jej praktykowania jest piękny i dostojny.

 

Nabożeństwa anglokatolickie wydają się tak bardzo katolickie, że samo uczestniczenie w nich doprowadziło mnie do pogłębiania wiedzy, która mi pozwoliła zrozumieć, dlaczego anglikanie odeszli od Rzymu. Reszta tej historii wykracza poza ramy tego artykułu. Mówiąc w skrócie: przeszedłem na katolicyzm doświadczywszy głębi i powagi liturgii – klęcząc przed przyjęciem  Komunii w atmosferze świętości.

 

W końcu, po wielu miesiącach studiowania wiary katolickiej, zdobyłem się na odwagę, aby przyjść na katolicką Mszę Świętą. Nie miałem pojęcia, jak ta Msza będzie wyglądała, ale myślałem, że będzie ona piękniejsza i bardziej uroczysta od anglikańskiej liturgii. W końcu doszedłem do wniosku, że przecież katolicy przyjmują Ciało, Duszę, Krew i Bóstwo Jezusa Chrystusa, podczas gdy anglikanie nie.

 

Pewnej niedzieli wraz z żoną przekroczyłem drzwi przepięknej parafii urządzonej w hiszpańskim stylu. Wzniesiono ją w pobliżu naszego domu. To, co stało się wkrótce potem, otworzyło mi oczy. Szczerze mówiąc, rozczarowałem się. Muzyka była tandetna, o ile w ogóle była to muzyka, a pianista wraz z gitarzystą grał jakieś płytkie przyśpiewki. Ołtarz był nagi i ogołocony. Tam, gdzie wcześniej mieścił się niesamowity ołtarz (z którego pozostał jedynie obraz z tyłu kościoła), powstał dziwaczny witraż w egzotycznych barwach. Szaty kapłanów wyglądały jak prążkowane prześcieradła. Nawet język używany podczas Mszy Świętej był daleki od wymiaru sakralnego –przypominał bardziej używany w przedszkolu. Kiedy przyszedł czas Komunii Świętej, zgłosiła się grupa świeckich szafarzy, chętna do jej rozdawania. Udzielano jej na stojąco i w dodatku podawano ją do ręki.

 

To wszystko stało w opozycji do mojego pojmowania świętości oraz tego, czego doświadczyłem u konserwatywnych anglikanów. W tym konkretnym przypadku deklasują oni katolików.

 

Okazało się to dla mnie trudne do strawienia – mimo iż z moich studiów nad doktryną katolicką wiedziałem, czym jest potężna siła Eucharystii. Kiedy jednak zetknąłem się z nią w rzeczywistości, miałem wrażenie, że daleko mi do doświadczenia transcendencji. Było raczej błaho i banalnie. Kilka miesięcy po tym doświadczeniu przyjąłem wraz z żoną sakrament bierzmowania. Od tej chwili zaczęliśmy uczęszczać na Msze łacińskie.

 

Gdzie są mężczyźni?

Mój przyjaciel, katolik z Irlandii powiedział mi kiedyś, że jego dziadek, górnik, wstawał przed świtem, żeby – wspólnie z kolegami – zdążyć  na Mszę o godzinie piątej nad ranem. Ci ludzie podchodzili do wiary poważnie i kochali Mszę Świętą. I nie był to wyjątek.

Parafie były wręcz zapchane ludźmi, którzy uważali, że uczestnictwo we Mszy Świętej należy do obowiązków prawdziwego mężczyzny, a czerpana z niej siła jest warta poświęconego czasu.

 

Kilkanaście lat później to kobiety przejęły pałeczkę pierwszeństwa. To one przejęły czytania i ministranturę.  Poza kapłanami mało mężczyzn angażowało się w liturgię.

 

Proszę mnie dobrze zrozumieć, nie chodzi mi o to, żeby w jakikolwiek sposób deprecjonować kobiety. To właśnie one są w końcu najbardziej chwalebnymi istotami, jakie kiedykolwiek stworzył Bóg. Nie twierdzę, że w życiu parafialnym nie byli obecni mężczyźni, bo to nieprawda. Teraz skupiam się jedynie na liturgii.

 

Zamiast szczegółowej analizy, przedstawię siedem powodów, dla których uważam, iż mężczyźni przestali kochać Mszę Świętą.

 

1. Brak dyscypliny

Oprócz kilku okazyjnych zmian sezonowych, mamy do czynienia z ustalonym wzorem, łatwym do zapamiętania. Działania kapłana i jego pomocników są uporządkowane, a Msze Święte wyglądają z zasady identycznie – bez względu na to, do którego kościoła uczęszczasz. W skrócie można powiedzieć, że Msze są prowadzone w zdyscyplinowane sposób –  wręcz z wojskową precyzją.

 

Msze odprawiane według Novus Ordo są prowadzone w bardziej elastyczny sposób. Kapłan ma wybór między różnymi modlitwami eucharystycznymi, a akt pokuty wygłaszany podczas Mszy jest wybierany według uznania księdza. Ministrantów nigdy nie brakuje – nawet wtedy, kiedy mało ludzi uczestniczy w Eucharystii.

 

Nabożeństwo Novus Ordo może być albo bardzo piękne i transcendentalne, albo nadzwyczaj ubogie. Sęk w tym, że często zwyczajnie nie wiadomo, czego się spodziewać. Różnica między dwiema formami sprawowania Mszy Świętej jest duchowym wyborem między podejściem obiektywnym a subiektywnym.

 

2. Ekskluzywność ról zarezerwowanych dla mężczyzn juz nie egzystuje. Radykalny feminizm sprawił, iż znikły już prawie klasyczne role zarezerwowane jedynie dla mężczyzn. Płeć przestała być czynnikiem decydującym o roli życiowej.

Niestety, to zacieranie ról wkradło się niestety także do liturgii.

Bycie ministrantem stanowiło niegdyś wysokie wyróżnienie, wręcz przywilej. Było uważane za  potencjalny pierwszy krok w kierunku kapłaństwa. A jeśli nawet dany chłopak nie zostawał później księdzem, służba ministrancka stanowiła dla niego niepowtarzalną okazję przypatrzenia się z bliska temu, czym jest godność kapłańska.

Now, girls can be altar servers, and boys aren’t as interested. It’s like adding girls to the football team—it saps the masculinity right out of it. While it may be hard for women to understand, exclusively male roles are a healthy thing for boys. Quite literally, boys need to be boys, and they need to learn from masculine men.

Dzisiaj nawet dziewczęta mogą być ministrantkami, jeśli chłopcy nie są tym zainteresowani. Przypomina to przyjmowanie dziewczyn do drużyn futbolowych – to proces zmierzający do wyrugowania męskości. Kobietom może być trudno to zrozumieć to, że zachowanie ról męskich wyłącznie przez chlopcow jest dla tych chlopcow zdrowe. Mówiąc dosłownie, chłopcy muszą być chlopcami, i muszą  oni uczyć się męskości od męskich mężczyzn.

Jeżeli chodzi o „ministrantki”, szczególna rola księdza – rzecz jasna, rola męska – została nieco zdeprecjonowana przez wprowadzanie do liturgii ludzi świeckich. Efekt jest taki, iż kobieta może obecnie rozdawać Komunię Świętą oraz czytać Pismo Święte w czasie Mszy. A to sprawia, iż liturgia staje się ograbiona z pierwiastka męskiego.

Można przytoczyć kontrargumenty mówiące o tym, że kapłaństwo nadal pozostaje zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn. I jest to prawda. Ale jeśli zaczniemy cedować obowiązki kapłana na świeckich, wtedy sam fakt, że kobiety nie mogą pełnić tej godności wydaje się bez znaczenia, ponieważ i tak podejmują one niektóre obowiązki należące do księdza.

 

3. Muzyka sentymentalna – muzyka w większości parafii jest po prostu fatalna. Pasuje ona bardziej do wieców Greenpeace’u niż do Kościoła Bożego. Jest toksycznie słodka a element sentymentalny bierze w niej górę aż do tego stopnia, iż ludziom o zdrowych umysłach odechciewa się śpiewać. Teksty traktują głównie o naszych uczuciach i niejasnych wieloznacznościach, opisujących nasz stosunek do Boga. Trzeba powiedzieć, iż spora (i wciąż rosnąca) rzesza wiernych dąży do zmiany takiego stanu rzeczy. Większość jednak wciąż tkwi w marazmie.

 

Nie piszę o muzyce po to, żeby się czego czepiać. Muzyka w znacznym stopniu tworzy atmosferę w czasie Mszy. Uważam po prostu, iż nie można grać Wont you be my neighbor autorstwa Mr. Rogers podczas Komunii Świętej, ponieważ straszliwie trywializuje to źródło i szczyt życia katolickiego.

 

Znamy przecież piękny, dostojny, męski i zakorzeniony głęboko w tradycji śpiew chorału gregoriańskiego. Jego uroczysty ton inspiruje do wniesienia ducha i serca ku Bogu.

 

4. Ksiądz, który nie patrzy ludziom w oczy. Szczerze mówiąc, większość ludzi nie zwraca na to uwagi. Jeśli nawet ksiądz nie patrzy ludziom w oczy, co może mieć to wspólnego z męskością – nic, prawda? Błąd. Ma z nią wiele wspólnego.

 

Ksiądz wskazuje ludziom drogę i idzie razem z nimi (ad orientem). Prowadzi ich przed tron Boży. On stoi na czele ludu Bożego – jest to rzeczywistość nadprzyrodzona, a zarazem obiektywna.Kapłan ofiarowuje siebie za nas i za nasze grzechy – sami tego nie możemy zrobić. On jest kapitanem, który nas prowadzi do nieba.

Zgromadzenie wiernych jest zorientowane w kierunku określonej osoby: Jezusa Chrystusa, obecnego w tabernakulum. Trzeba jasno powiedzieć, kto jest centrum Mszy Świętej (podpowiadam: nie my!). Kiedy kapłan patrzy nam wprost w twarz(versus populum), przenosi ceremonię mszy do naszego wnętrza, a to kieruje nas nasze subiektywizm i uczucia w doświadczaniu Boga. To on zmienia obiektywną i transcendentną rzeczywistość w act subiektywny .

 

Kapłan, zamiast ufnością i pokorą stając przed Bogiem, staje się celem naszej obserwacji . Stopień naszego zaangażowania zależy od tego, co widzimy i czujemy. Tak msza przestaje kierować nas w stronę nieba, a staje się celebrowaniem wyłącznie nas samych, dając nam poczucie wspólnoty i przynależności.

 

Odwrócenie kapłana odprawiającego Mszę Świętą, przedstawiciela Jezusa Chrystusa, ku ludziom, przypomina zmuszanie dowódcy batalionu do maszerowania tyłem do bitwy. To nie ma sensu. Jest  przeorientowaniem działania w kierunku obiektu, który nigdy nie miał takiego przeznaczenia.

 

5. Utrata szacunku dla tradycji. Mężczyźni kochają tradycję. Podczas gdy kobiety odnajdują się we wspólnocie dzięki rozmowom, mężczyźni realizują się za sprawą wspólnych działań. Wolą, kiedy łączy ich wspólny okrzyk bojowy, niż konwersacje przy herbacie. Dlatego właśnie mężczyźni kochają braterstwo i przyjaźnie nawiązywane w wojsku.

 

Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego jest głęboko zakorzeniona w tradycji. Mam w domu Mszał, zawierający wytyczne średniowiecznego rękopisu poświęconego Mszom Świętym. W 900 roku sposób odprawiania Mszy był prawie taki sam, jak dzisiaj. Kapłan odprawiający Mszę według starego rytu, dostępuje wtajemniczenia w znaki i rytuały. Także rola wiernych uczestniczących we Mszy Świętej w dużej mierze pozostała w rycie rzymskim niezmieniona.

 

Istnieje sens uczestnictwa w Kościołem ponadczasowym . Pragną tego mężczyźni i, jak sądzę, także kobiety. Jako mężczyźni, musimy wiedzieć, że w kościele klękamy tak samo, jak klękał kiedyś wielki święty żołnierz – Ignacy Loyola. Chcemy wejść do rzeczywistości większej i starszej od nas, niczym członkowie tajnego stowarzyszenia.

While there is debate about whether or not it is an inherent problem with the Novus Ordo, the fact is, it does not have this sense of ancientness about it. Rather, change is the name of the game. Even the words Novus Ordo mean “new” order.

Nie jest to debata na temat, co nie jest, a co jest  – nierozłącznością problemu z Novus Ordo, faktycznie nie ma tam znaczenia tradycji. Raczej jest to zmiana nazwy gry. Także – same tylko – słowa Novus Ordo znaczą “nowy” porządek.

Jeśli nauczysz się tekstów mszalnych, szybko zrozumiesz, że modlitwy zostały w znacznym stopniu zmienione. Nawet gdyby nie jednak zostały one zmodyfikowane, to w czasie większości parafialnych Msze odbywają się jakiejś atmosferze innowacji. Nigdy nie wiesz, co cię tam właściwie czeka. Nie ma tam poczucia majestatu tradycji ani też wspólnego działania. Niektórzy składają ręce podczas odmawiania modlitwy Ojcze Nasz, inni tego nie robią. Niektórzy podają sobie ręce podczas znaku pokoju, inni nie.

 

Mężczyźni nie lubią tej nieprzewidywalności. Pragniemy porządku. Pragniemy majestatu tradycji, aby podporządkować mu nasze działania.

 

6. Brak łaciny. Niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy też nie, łacina jest językiem Kościoła. Łacina nie zasługuje na deprecjonowanie jej i na to, aby pozostała domeną kilka skrajnych tradycjonalistów. Jest niezbędna nam wszystkim, katolikom.

 

I wiecie co? Łacina brzmi niesamowicie męsko. Jest silna i konkretna w swoich kadencjach. „Credo in unum Deum.” „Omnipotens Deus.” „Adveniat Regnum Tuum”. Zaprzestanie odprawiania Mszy Świętej po łacinie nie było nigdy intencją Soboru Watykańskiego II. Warto przeczytać dokumenty na ten temat. Sobór Watykański II postulował odprawianie Mszy w języku łacińskim.

 

Łacina zapewnia nam także wyżej wspomniane poczucie zakorzenienia w tradycji. Chroni liturgię przed ciągłymi rewizjami i nowymi tłumaczeniami, przed zmianami zachodzącymi wraz z ewolucją języka.

 

Łacina może początkowo wydawać się czymś obcym albo dziwacznym, ale myślę, że przyciąga ona ludzi swoją potęgą. W pewnym sensie szukamy inności we Mszach, jest to bowiem okrywanie nowych terenów, przystępowanie do czegoś wyjątkowego.

Łacina zapewnia nam także poczucie świadomości sakralności.

 

7. Ofiara jest zbagatelizowana. – Msza Święta jest ofiarą  Kalwarii, ale niestety ta prawda jest ukryta podczas większości mszy. Niektóre parafie nie mają nawet krucyfiksu w pobliżu ołtarza. W efekcie sprawowanie liturgii zaczyna przypominać coś na kształt celebrowania spożywania „wspólnego posiłku”.

To osłabia wymowę Mszy Świętej i jej centralnej prawdy, którą stanowi ofiara Chrystusa, dodająca nam sił do tego, abyśmy sami umieli się ofiarowywać . Mężczyźni gotowi są  poświęcać się w słusznej sprawie. Oczekujemy  z desperacją  na wezwanie do ofiary. Nie chcemy w kościele „wspólnych posiłków”– możemy je dostać w każdym pubie.

Usunięcie bądź też deprecjonowanie elementu ofiary oddala ludzi od świętości Mszy.

 

Dlaczego to ma znaczenie?

 

Możesz teoretycznie – czytając to wszystko – myśleć, że zwyczajnie się czepiam, albo że krytykuję zwykłą formę odprawiania Mszy Świętej. To nieprawda. Kocham Mszę i dlatego chcę, by była sprawowana najlepiej jak tylko można, żeby była działaniem godnym Ludu Bożego.

Poświęciłem czas na ten wpis, ponieważ uważam, że transcendentność liturgii nie jest jedynie „opcją”. Jest wszystkim, całością. A zdrowie liturgii, to zdrowie Kościoła.

 

Msza Święta to inkarnacją wiary w sensie dosłownym. Lex orandi, lex credendi. To miejsce, gdzie wiara styka się z rzeczywistością naszego życia. I dokładnie z tego powodu nie ma ważniejszej sprawy od konieczności utrzymania świętości liturgii. Powodem, dla którego aż 50 procent katolików nie wierzy w prawdziwą Obecność, są Msze Święte odprawiane w taki sposób, jak gdyby Obecność ta nie była prawdą. Dzieje się tak nie tylko za sprawą braku określonych słów, ale i też z powodu zaniechania gestów pełnych czci i szacunku dla sacrum.

The mass is literally the incarnation of the faith. Lex orandi, lex credendi. It is where the faith meets reality in our lives, and where we encounter firsthand the creed. And because of this, there is no more urgent need in the Church than a dramatic return to sacredness in the liturgy. The reason that 50% of Catholics don’t believe in the real presence is because the mass they attend doesn’t tell them about the real presence—not just through words, but through reverent and sacred actions.

 

 

Kiedy liturgia jest zwyczajnie słaba, zaczynają ją zastępować programy telewizyjne, kluby, książki etc. Liturgia zaczyna wydawać się czymś banalnym – szczególnie mężczyznom, którzy utracili miłość do tej pięknej rzeczywistości.

 

W efekcie będą się oni męczyć i robić wszystko na pół gwizdka –  bez zaangażowania… w najlepszym przypadku. Oczywiście, że mimo wszystko mężczyźni powinni uczestniczyć we Mszach Świętych.  Chodzi tu jednak o coś innego, a mianowicie o fakt, że źle sprawowana liturgia nie będzie stanowiła dla nich inspiracji do świętości albo do poświęcenia. Nigdy.

 

Jeśli wrócimy do świętej i starej liturgii, gwarantuję, że zauważymy nową dynamikę w Kościelee: więcej nawróceń, więcej powołań. I więcej mężczyzn, którzy ponownie obejmą przywództwo w sprawach wiary.

 

Koniec tego pisania. Co o tym myślicie? Nie mam racji? Uważacie, że liturgia sprawowana w większości parafii ma jednak charakter „męski”? Dlaczego tak sądzicie?

 

The Catholic Gentleman

Read more: http://www.pch24.pl/meskosc-a-liturgia,19371,i.html#ixzz2lYbZdLqk

6 Responses to Masculinity and the Liturgy

  1. veritas 24/11/2013 at 14:31 #

  2. KSC 24/11/2013 at 14:56 #

    Sądząc po tendencyjności tłumaczenia oryginału , to PCH24 musi być kolejnym żydowskim podrzutkiem.

    KSC

  3. veritas 24/11/2013 at 15:49 #

    Zgadzam sie z autorem podsumowania mszy sekty Vaticanum II.
    Bylem kiedys w tradycyjnym anglikanskim kosciele na mszy i zaskoczylo mnie, ze jest tam bardziej katolicko niz w niejednym posoborowym kosciele katolickim. Bylo wiecej sacrum.
    Wiadomo ze zydomasoneria w roku 1958 przejela Kosciol Katolicki i prowadzi ten Kosciol do samozniszczenia. Kryptozyd Franciszek az drepcze nogami aby ten proces przyspieszyc. Wiekszosc biskupow ma zydowskie i masonskie korzenie i to nie tylko w Polsce. Prawdziwych biskupow czesto skrytobojczo mordowano a na ich miejsce wstawiano agentow zydomasonskich. A agentow rekrutowano czesto wsrod homoseksualistow i pedofili. Zydomason Pawel VI zainstalowal ich na wysokich funkcjach w Watykanie.
    Program nauczania w Seminariach Duchownych zostal calkowicie zmieniony na heretycki i ma na celu utrate wiary w boskosc Jezusa Chrystusa przez kandydatow na ksiezy i zakonnikow.
    Na dobrym poziomie nauczania w Seminariach pozostal jedynie teatr tj. sztuka udawania poboznosci. Ucza tej sztuki czesto najlepsi nauczyciele ze szkol teatralnych np. w Krakowie.
    Proboszczami parafi zostaja osoby bardzo mierne o malej inteligencji i malej wiarze, ale lubiace uzywac zycia i wierne biskupowi zydomasonskiemu, ktory posadzi ich na to stanowisko.
    Zastanawia mnie dlaczego Pan Bog dozwolil do takiej sytuacji.
    Secta Vaticanum II to jak zaklad psychatryczny. Przewodnicy duchowi nie wierza w to co glosza, a nawet bezkarnie glosza herezje, a owce slepo za nimi podarzaja i wierza ze slepe posluszenstwo uchroni ich od postepienia wiecznego. Koscioly pustoszeja i nikomu to nie przeszkadza.
    Mozgu bardzo malo ludzi uzywa, co jest grzechem.
    A czy Pan Jezus nie powiedzal “Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli -- Jana 8:32”?

  4. KSC 24/11/2013 at 20:49 #

    Pan Bóg daje tyle ile się prosi.
    Sp X Kiersztyn powiedzial mi -- jakiś rok przed śmiercią, ze -- papieże juz od X wieku siedzieli w kieszeniu u zzydow, a ci stawiali im wymagania.
    Papiez Pius VII juz q XIX wieku przeraznony mówił, ze juz nic nie można zrobić “zbyt długo milczeliśmy”.

    SWII nie spadł z nieba , był przygotowany wczesniej ,czekano aby moc podrzucic swoich
    i tak się udało , przy czym w cieniu glupoty JXXIII i obledu PVI stoi cicha cnota XII.
    Ale to P-XII zaczął demontaż Mszy Świętej i to bez teologicznego powodu, a jego dzisiejsi obrońcy tłumaczą go , ze…. no cóż wiadomo bylo, ze on nie był wybitnym liturgista.
    To po co się za to brał możemy odpowiedzieć , ale to juz byłoby agresywne.
    Ale dodajmy to , ze juz na początku lat 50-tych do Watykanu zaczęły przyjezdrzac wycieczki z Izraela, a cala Europa Zachodnia wiedziała o masowych ludobójstwach , których dopuszczali się żydzi w Izraelu. I to nie tylko na Palestyńczykach, ale wdowach i sierotach Polskich. Część bowiem rodzin -- w trakacie uciczki z ZSRR zostala w Palastynie ( mąż i ojciec poszedł na MonteCassino) . Zydzi nie baczac na to, ze sasiadmi ich byly samotne matki z malymi dziecmi uczyli swoje dzieci rzucaniem kamieniami w obce maluchy.
    Znam takiego jednego, ktory tam sie urodzil bez ojca i male zydki polowaly na niego , aby go ukamienować.
    Nie wierzyłem w to dopóki sam nie zobaczyłem w TV podobnych scen.

    http://www.youtube.com/watch?v=H_pz3lkO7pQ

    Takim byl PXII , no i PVI to jego kardynal

    Czego to sie spodziewac?

    KSC

Trackbacks/Pingbacks

  1. Homosexualiści atakują kościół - Gazeta Warszawska - 03/12/2013

    […] http://gazetawarszawska.com/2013/11/24/masculinity-liturgy/ […]

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE