Kazanie wygłoszone podczas czuwania Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę

Ks. Jacek Bałemba SDB, Kazanie wygłoszone podczas czuwania Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę 26.10.2013 na Jasnej Górze

10 niedziela lis 2013

 

W przeddzień Narodowego Święta Niepodległości słowo ukazuje nam niezawodne drogi wierności Panu Bogu poprzez wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji.

Wymyślają różni ludzie ciągle nowe sposoby odnowy Kościoła. Ściślej: odnowy ludzkiego wymiaru Kościoła. A przecież…

 

 Od dwudziestu wieków daje nam Pan Bóg – jakby na tacy! – program niezawodny nie nowej, lecz Bożej odnowy Kościoła.Ten program to jest wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, wierność Prawdzie i łasce, czyli mądrość i świętość, w czym zawiera się także walka z błędem i grzechem.

   W ten sposób realizuje się najszlachetniejszy Chrystusowy program: Instaurare omnia in Christo – odnowić wszystko w Chrystusie!

 

Jest to jedyne skuteczne remedium przeciw zapędom niszczycieli wiary katolickiej, którzy w Kościele i na polskiej ziemi w ostatnich latach, tygodniach i dniach poczynają sobie coraz bezczelniej. „Wpływowe środowiska” wiodą całe rzesze ku neo – new religion. Czas się budzić! Czas na powstanie nowych bohaterów, dzielnych obrońców wiary rzymskokatolickiej – za wzorem wielkich Świętych Kościoła, obrońców wiary – defensores fidei!

Czas postawić tamę bezczelnej destrukcji katolickiej wiary, jaka dokonuje się na naszych oczach. Jak długo jeszcze będziemy naiwnie i antyewangelicznie „rozgrzeszać” przebiegłych i zuchwałych profanatorów, bluźnierców i destruktorów naszych największych świętości i kultu Najświętszego Sakramentu?

Pokorny ojciec Pio modlił się: „O Ojcze święty, ile profanacji, ile świętokradztw musi znosić Twoje łaskawe serce! Któż więc, Boże, stanie w obronie tego łagodnego Baranka, który nigdy nie otworzył ust swoich w swojej sprawie, lecz zawsze tylko w naszej?”.

Kto stanie w obronie największego skarbu, jakim na polskiej ziemi i w całym wszechświecie jest nasz Pan Jezus Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie?

Już nam Pan Bóg jasno tłumaczy:

„Jeżeli Pan domu nie zbuduje,

na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą” (Ps 127, 1).

„Mówię do Pana: «Tyś jest Panem moim,

poza Tobą nie ma dla mnie dobra»” (Ps 16, 2).

Błagajmy natarczywie z Psalmistą:

„Już czas jest działać Panie,

bo pogwałcili Twoje Prawo” (Ps 119, 126)!

 

VIDEO:

 

AUDIO:

http://pl.gloria.tv/?media=517558

TEKST:

 

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

 

Magnificat anima mea Dominum,

et exsultavit spiritus meus in Deo salvatore meo,

quia respexit humilitatem ancillae suae.

 

„Wielbi dusza moja Pana

i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.

Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy”

(Łk 1, 46-48).

 

Bracia i siostry! Czasy pomieszania powszechnego wtargnęły w sam środek Kościoła. Dobro pomieszało się ze złem. Łaska z grzechem. Prawda z błędem. Ortodoksja z herezją. Tradycja z modernizmem. Obiektywizm prawdy z arbitralnością subiektywnych opinii. Niewzruszoność pryncypiów z ruchomym relatywizmem. Niezmienność Prawdy z obszerną listą zastrzeżeń. Niezmienność liturgii z festiwalem destrukcyjnej kreatywności przy ołtarzu Pańskim. Teocentryzm z antropocentryzmem. Boże Objawienie z produktami ludzkiego pomysłu. Można by kontynuować…

Czyż nie jest tak, że w czasach pomieszania powszechnego, jakie wtargnęły w sam środek Kościoła, rozglądamy się za pewnością, stałością, niezmiennością, na których moglibyśmy spokojnie i z ufnością oprzeć swoje życie, odczytać prawdziwie jego sens i cel, i znaleźć pewne wskazówki jak żyć? Tę pewność, stałość, niezmienność, na których spokojnie i z ufnością można oprzeć swoje życie, znalazły w Kościele rzesze Świętych, którzy są najpiękniejszym owocem mądrej, Bożej pedagogii Kościoła.

Wymyślają różni ludzie ciągle nowe sposoby odnowy Kościoła. Ściślej: odnowy ludzkiego wymiaru Kościoła. A przecież od dwudziestu wieków daje nam Pan Bóg – jakby na tacy! – program niezawodny nie nowej, lecz Bożej odnowy Kościoła. Ten program to jest wierność Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, wierność Prawdzie i łasce, czyli mądrość i świętość, w czym zawiera się także walka z błędem i grzechem. W ten sposób realizuje się najszlachetniejszy Chrystusowy program: Instaurare omnia in Christo – odnowić wszystko w Chrystusie!

 

Ten program przekracza ramy koniunktury, establishmentu  politycznego i eklezjalnego, przekracza uwarunkowania okoliczności, doraźności, podległości i zależności różnych…

Ten program jest aktualny zawsze i wszędzie, i dla każdego człowieka.

Program zatem aktualny i dzisiaj dla Kościoła Wojującego – Ecclesia Militans – do którego mamy zaszczyt z Bożej łaski należeć!

Św. Atanazy pisze w swoim Wyznaniu wiary: „Ktokolwiek pragnie być zbawiony, przede wszystkim powinien się trzymać katolickiej wiary”.

 

Stałość wiary. Pewność wiary. Niezawodność wiary. Potrzeba pokory, aby uznać i wyznać, że Pan Bóg jest prawdomówny i niezmienny. Po Soborze Watykańskim II Pan Bóg nie zmienił poglądów! W liście Benedykta XVI do biskupów, wydanym z okazji publikacji motu proprio Summorum Pontificum – dokumentu, który uwalniał w Kościele celebrację najdoskonalszego aktu kultu, jakim jest Msza Święta trydencka – czytamy: „To, co przez poprzednie pokolenia było święte, również dla nas pozostaje święte i wielkie, i nie może być nagle całkowicie zabronione albo potraktowane jako szkodliwe”. Tak mówi Słowo Boże: „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam także na wieki. Nie dajcie się uwieść różnym i obcym naukom” (Hbr 13, 8)!

Kiedy mówimy o Tradycji, dotykamy samych fundamentów Kościoła. Katolik nie może nie być człowiekiem Tradycji!

Stwierdzamy fakt: czasy pomieszania powszechnego wtargnęły w sam środek Kościoła. I właśnie w tym kontekście zauważamy porządkującą rolę Tradycji. Oczywiście, Tradycja, tak ją rozumie Kościół, jest rzeczywistością o wiele większą i wieloaspektową. Możemy jednak zasadnie mówić o porządkującej roli Tradycji. Wierność Tradycji zatem jest skutecznym remedium, środkiem zaradczym, na czasy pomieszania powszechnego, jakie wtargnęły w sam środek Kościoła – w zakresie doktrynalnym, duchowym, moralnym, liturgicznym.

Oddalając się od Tradycji oddalamy się od wiary katolickiej.

Zagadkowe więc pozostaje niemal całkowite milczenie o Tradycji w ostatnich kilkudziesięciu latach…

Zagadkowa pozostaje alergia na punkcie Tradycji w ostatnich kilkudziesięciu latach…

Zagadkowa pozostaje agresja wobec tych, którzy o Tradycji odważają się mówić klarownie i publicznie…

Jest jakiś paradoks, o którym trzeba dzisiaj odważnie i często mówić: Katolicy, którzy jako swój program życia biorą to, czego Kościół nauczał przez dwadzieścia wieków, wierny Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji, są dzisiaj traktowani jako ludzie dziwni! Nawet niektórzy czują się nieswojo, kiedy słyszą słowo „Tradycja”. A przecież tutaj dotykamy centralnych kwestii wiary!

Pismo Święte i Tradycja – oto, gdzie poznajemy Prawdę objawioną przez Pana Boga. „Boże Objawienie dociera do nas w Kościele założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa – jedynym prawdziwym Kościele – poprzez Pismo Święte i Tradycję. Jeżeli więc ktoś wykreśla Pismo Święte bądź Tradycję, nie jest katolikiem. Zdradza Boże Objawienie” (Ks. J. Bałemba SDB, Elementarz katolika).

Tradycja nie jest opcjonalnym ozdobnym dodatkiem do wiary – szacownym archiwalium.

Czasami słyszymy takie groteskowe półtolerancyjne postulaty: „No, Tradycja niech tam sobie będzie, ale tak nie za dużo, nie za wyraźnie”!

Tradycja w rozumieniu katolickim to nie szacowne i zmienne zwyczaje ludzkiego pomysłu. Tradycja w rozumieniu katolickim ma ściśle określone teologiczne znaczenie. Znaczenie to wyartykułowane jest jasno w trzech źródłach, które dzisiaj przytoczymy. Jesteśmy w samym centrum doktryny katolickiej!

 

Pierwsze źródło – Sobór Trydencki:

 

Sesja 4, 8 kwietnia 1546

 

I. Przyjęcie Ksiąg świętych i Tradycji apostolskich

 

[1] Święty, ekumeniczny i generalny Sobór Trydencki, w Duchu Świętym prawomocnie zgromadzony, pod przewodnictwem wspomnianych trzech legatów Stolicy Apostolskiej, stawia sobie zawsze przed oczyma, aby po zniszczeniu błędów utwierdzić w Kościele czystość Ewangelii, którą wcześniej przyobiecaną przez Proroków w Pismach Świętych najpierw własnymi ustami ogłosił nasz Pan Jezus Chrystus, a następnie przez swoich apostołów polecił głosić każdemu stworzeniu jako źródło wszelkiej zbawiennej prawdy i nauki dotyczącej obyczajów.

[2] [Sobór] dostrzega również, że prawda ta i nauka zawierają się w księgach spisanych i w tradycjach niepisanych, które – przyjęte przez Apostołów z ust samego Chrystusa, bądź przez nich samych przekazane jakby z ręki do ręki – dzięki podpowiedzi Ducha Świętego – dotarły aż do nas. Postępując za przykładem prawowiernych ojców, z jednakową pobożnością i poważaniem przyjmuje oraz czci wszystkie Księgi zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu, gdyż Bóg jest jednym autorem ich obu, a także Tradycje należące zarówno do dziedziny wiary, jak i obyczajów, ustnie przekazane przez Chrystusa lub podane przez Ducha Świętego i w nieprzerwanym następstwie przechowywane w Kościele katolickim.

 

Drugie źródło – Katechizm św. Piusa X, papieża:

 

O Tradycji

 

34. Czym jest Tradycja?

Tradycja to niespisane słowo Boże, które zostało przekazane żywym słowem przez Jezusa Chrystusa i Jego Apostołów, a do nas dotarło przez stulecia, za pośrednictwem Kościoła, bez żadnej zmiany.

 

35. Gdzie jest zawarte nauczanie Tradycji?

Nauczanie Tradycji zawarte jest przede wszystkim w dekretach soborów, w pismach świętych Ojców Kościoła, w dokumentach Stolicy Apostolskiej, a także w słowach i obrzędach świętej liturgii katolickiej.

 

36. Jakie znaczenie winniśmy przypisywać Tradycji?

Tradycji winniśmy przypisywać takie samo znaczenie jak objawionemu słowu Bożemu, które jest zawarte w Piśmie Świętym.

 

I trzecie źródło – Katechizm Kard. P. Gasparriego:

 

21. Gdzie się mieszczą prawdy od Boga objawione?

Prawdy od Boga objawione mieszczą się w Piśmie Świętym i w Tradycji.

 

25. Co nazywamy Tradycją?

Tradycją nazywamy wszystkie prawdy razem wzięte, które Apostołowie otrzymali bądź z ust samego Chrystusa, bądź też z natchnienia Ducha Świętego, a które podawane jakby z rąk do rąk i przechowywane w Kościele Katolickim dzięki nieprzerwanemu następstwu, doszły aż do nas.

 

Bracia i siostry, w świetle powyższego jasno widzimy, że przyjmując Tradycję i zachowując wierność Tradycji – bez zmiany – jesteśmy katolikami. Opieramy się na niezmiennym fundamencie Prawdy w Kościele – Kościele Katolickim, Powszechnym – czyli jedynym prawdziwym Kościele założonym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Wzywa nas św. Paweł: „Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu” (2 Tes 2, 15)!

 

Na tym świętym miejscu wypada nam oddać chwałę Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, który objawia nam swoją Prawdę przez Pismo Święte i Tradycję, Bogu który wybiera czasy i miejsca, aby objawić swoją chwałę, aby człowieka obdarzyć łaską i aby obdarować go krystalicznym darem niezmiennej Prawdy.

 

Tutaj jest miejsce święte.

Tutaj JEST BÓG.

Dlatego, razem z Matką Bożą, Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu,

jak była na początku, teraz i zawsze,

i na wieki wieków.

 

Tutaj jest miejsce święte. Tabernaculum! Dom Boga między ludźmi!

Tutaj jest nasz Pan Jezus Chrystus.

Dlatego, razem z Matką Bożą, Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Niechaj będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament

teraz i zawsze, i na wieki wieków.

 

Tutaj jest miejsce święte.

Tutaj jest Matka Boża – Najświętsza Dziewica, Królowa.

Dlatego, razem Aniołami i Świętymi, z pokorą mówimy:

Witaj, Gwiazdo morza,

Wielka Matko Boga,

Panno zawsze czysta,

Bramo niebios błoga.

 

Matka Boża jest pokorna. Odpowiada Archaniołowi Gabrielowi: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38).

Matka Boża nie eksperymentowała ze Słowem Bożym. Matka Boża przyjęła i wypełniła Słowo Boże! Dlatego jest dla nas pięknym i niezawodnym wzorem i przykładem wierności Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji.

 

Jeżeli Krucjata Różańcowa za Ojczyznę chce podążać nie drogą eksperymentowania, ale drogą pewną, bezpieczną, niezawodną, prawdziwą, to pójdzie drogą katolicką, czyli drogą wierności Bożemu Objawieniu zawartemu w Piśmie Świętym i Tradycji. Taki nasz model życia i takie nasze świadectwo będzie miało rolę porządkującą w czasach pomieszania powszechnego, które wtargnęły w sam środek Kościoła.

Amen.

 

 

   +++

 

Msza Święta:

7.11.2013: O Miłosierdzie Boże dla śp. Marianny i Józefa Jaczewskich, ich rodziców, rodzeństwa, krewnych, znajomych i dusz w czyśćcu cierpiących.

8.11.2013, godz. 19.00: Za śp. Michała Prokopa – intencja zamówiona przez p. Piotra z Warszawy.

9.11.2013: O codzienną opiekę Matki Bożej Jasnogórskiej i o łaskę zdrowia dla Joanny.

10.11.2013: Za śp. x. Bolesława Rozmusa SDB, mojego kolegi kursowego – w 17. r. śm..

11.11.2013: 1. Za śp. x. Mariana Filipiaka SDB – pogrzebowa – godz. 11.00.

2. Za śp. Barbarę Chojnacką – godz. 18.00.

12.11.2013: Dziękczynno-wynagradzająca oraz o łaskę głębokiej wiary dla rodziny p. Krystyny – intencja zamówiona przez p. Krystynę z Chicago.

20.11.2013: Za moją śp. Mamę Stanisławę Bałemba z d. Kaglik – w 26. r. śm..

25.11.2013: Za wszystkich zmarłych rodziców salezjanów.

No comments yet.

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE