Tego papieża my nie lubimy

it/eng/de/se/pl

 

 

9 ottobre 2013 – ore 13:08

Questo Papa non ci piace

Le sue interviste e i suoi gesti sono un campionario di relativismo morale e religioso, l’attenzione del circuito mediatico-ecclesiale va alla persona di Bergoglio e non a Pietro. Il passato è rovesciato

Schermata

Quanto sia costata l’imponente esibizione di povertà di cui Papa Francesco è stato protagonista il 4 ottobre ad Assisi non è dato sapere. Certo che, in tempi in cui va così di moda la semplificazione, viene da dire che la storica giornata abbia avuto ben poco di francescano. Una partitura ben scritta e ben interpretata, se si vuole, ma priva del quid che ha reso unico lo spirito di Francesco, il santo: la sorpresa che spiazza il mondo. Francesco, il Papa, che abbraccia i malati, che si stringe alla folla, che fa la battuta, che parla a braccio, che sale sulla Panda, che molla i cardinali a pranzo con le autorità per andare al desco dei poveri era quanto di più scontato ci si potesse attendere, ed è puntualmente avvenuto.

Naturalmente con gran concorso di stampa cattolica e paracattolica a esaltare l’umiltà del gesto tirando un sospirone di sollievo perché, questa volta, il Papa ha parlato dell’incontro con Cristo. E di quella laica a dire che, adesso sì, la chiesa si mette al passo con i tempi. Tutta roba buona per il titolista di medio calibro che vuole chiudere in fretta il giornale e domani si vedrà.

Non c’è stata neanche la sorpresa del gesto clamoroso. Ma, anche questa, sarebbe stata ben povera cosa, visto quanto Papa Bergoglio ha detto e fatto in solo mezzo anno di pontificato culminato negli ammiccamenti con Eugenio Scalfari e nell’intervista a Civiltà Cattolica.

Gli unici a trovarsi spiazzati, in questo caso, sarebbero stati i “normalisti”, quei cattolici intenti pateticamente a convincere il prossimo, e ancor più pateticamente a convincere se stessi, che nulla è cambiato. E’ tutto normale e, come al solito, è colpa dei giornali che travisano a bella posta il Papa, il quale direbbe solo in modo diverso le stesse verità insegnate dai predecessori.

Per quanto il giornalismo sia il mestiere più antico del mondo, riesce difficile dare credito a questa tesi. “Santità”, chiede per esempio Scalfari nella sua intervista, “esiste una visione del Bene unica? E chi la stabilisce?”. “Ciascuno di noi”, risponde il Papa, “ha una sua visione del Bene e anche del Male. Noi dobbiamo incitarlo a procedere verso quello che lui pensa sia il Bene”. “Lei, Santità”, incalza gesuiticamente Eugenio, al quale non pare vero, “l’aveva già scritto nella lettera che mi indirizzò. La coscienza è autonoma, aveva detto, e ciascuno deve obbedire alla propria coscienza. Penso che quello sia uno dei passaggi più coraggiosi detti da un Papa”. “E qui lo ripeto”, ribadisce il Papa, al quale non pare vero neanche a lui. “Ciascuno ha una sua idea del Bene e del Male e deve scegliere di seguire il Bene e combattere il Male come lui li concepisce. Basterebbe questo per migliorare il mondo”.

A Vaticano II già concluso e a postconcilio più che ben avviato, nel capitolo 32 della “Veritatis splendor”, Giovanni Paolo II scriveva, contestando “alcune correnti del pensiero moderno”, che  “si sono attribuite alla coscienza individuale le prerogative di un’istanza suprema del giudizio morale, che decide categoricamente e infallibilmente del bene e del male (…) tanto che si è giunti a una concezione radicalmente soggettivista del giudizio morale”. Anche il “normalista” più estroso dovrebbe trovare difficile conciliare il Bergoglio 2013 con il Wojtyla 1993.

Al cospetto di tale inversione di rotta, i giornali fanno il loro onesto e scontato lavoro. Riprendono le frasi di Papa Francesco in evidente contrasto con ciò che i papi e la chiesa hanno sempre insegnato e le trasformano in titoli da prima pagina. E allora il “normalista”, che dice sempre e ovunque quello che pensa l’Osservatore Romano, tira in ballo il contesto. Le frasi estrapolate dal benedetto contesto non rispecchierebbero la mens di chi le ha pronunciate. Ma, ed è la storia della chiesa che lo insegna, certe frasi di senso compiuto hanno senso e vanno giudicate a prescindere. Se in una lunga intervista qualcuno sostiene che “Hitler è stato un benefattore dell’umanità”, difficilmente potrà cavarsela davanti al mondo invocando il contesto. Se un Papa dice in un’intervista “io credo in Dio, non in un Dio cattolico” la frittata è fatta a prescindere. Sono duemila anni che la chiesa giudica le affermazioni dottrinali isolandole dal contesto. Nel 1713, Clemente XI pubblica la costituzione “Unigenitus Dei Filius” in cui condanna 101 proposizioni del teologo Pasquier Quesnel. Nel 1864, Pio IX pubblica nel “Sillabo” un elenco di proposizioni erronee. Nel 1907, San Pio X allega alla “Pascendi dominici gregis” 65 frasi incompatibili con il cattolicesimo. E sono solo alcuni esempi per dire che l’errore, quando c’è, si riconosce a occhio nudo. Una ripassatina al “Denzinger” non farebbe male.

Per altro, nel caso delle interviste di Bergoglio, l’analisi del contesto può persino peggiorare le cose. Quando, per esempio, Papa Francesco dice a Scalfari che “il proselitismo è una solenne sciocchezza”, il “normalista” subito spiega che si sta parlando del proselitismo aggressivo delle sette sudamericane. Purtroppo, nell’intervista, Bergoglio dice a Scalfari: “Non voglio convertirla”. Ne scende che, nell’interpretazione autentica, quando si definisce “solenne sciocchezza” il proselitismo, si intende il lavoro fatto dalla chiesa  per convertire le anime al cattolicesimo.

Sarebbe difficile interpretare il concetto altrimenti, alla luce delle nozze tra Vangelo e mondo, che Francesco ha benedetto nell’intervista alla Civiltà Cattolica. “Il Vaticano II”, spiega il Papa, “è stato una rilettura del Vangelo alla luce della cultura contemporanea. Ha prodotto un movimento di rinnovamento che semplicemente viene dallo stesso Vangelo. I frutti sono enormi. Basta ricordare la liturgia. Il lavoro della riforma liturgica è stato un servizio al popolo come rilettura del Vangelo a partire da una situazione storica concreta. Sì, ci sono linee di ermeneutica di continuità e di discontinuità, tuttavia una cosa è chiara: la dinamica di lettura del Vangelo attualizzata nell’oggi che è stata propria del Concilio è assolutamente irreversibile”. Proprio così, non più il mondo messo in forma alla luce del Vangelo, ma il Vangelo deformato alla luce del mondo, della cultura contemporanea. E chissà quante volte dovrà avvenire, a ogni torno di mutamento culturale, ogni volta mettendo in mora la rilettura precedente: nient’altro che il concilio permanente teorizzato dal gesuita Carlo Maria Martini.

Su questa scia, si sta alzando sull’orizzonte l’idea di una nuova chiesa, “l’ospedale da campo” evocato nell’intervista a Civiltà Cattolica dove pare che i medici fino a ora non abbiano fatto bene il loro mestiere. “Penso anche alla situazione di una donna che ha avuto alle spalle un matrimonio fallito nel quale ha pure abortito”, dice sempre il Papa. “Poi questa donna si è risposata e adesso è serena con cinque figli. L’aborto le pesa enormemente ed è sinceramente pentita. Vorrebbe andare avanti nella vita cristiana. Che cosa fa il confessore?”. Un discorso costruito sapientemente per essere concluso da una domanda dopo la quale si va capo e si cambia argomento, quasi a sottolineare l’inabilità della chiesa di rispondere. Un passaggio sconcertante se si pensa che la chiesa soddisfa da duemila anni tale quesito con una regola che permette l’assoluzione del peccatore, a patto che sia pentito e si impegni a non rimanere nel peccato. Eppure, soggiogate dalla straripante personalità di Papa Bergoglio, legioni di cattolici si sono bevute la favola di un problema che in realtà non è mai esistito. Tutti lì, con il senso di colpa per duemila anni di presunte soperchierie ai danni dei poveri peccatori, a ringraziare il vescovo venuto dalla fine del mondo, non per aver risolto un problema non c’era, ma per averlo inventato.

L’aspetto inquietante del pensiero sotteso a tali affermazioni è l’idea di un’alternativa insanabile fra rigore dottrinale e misericordia: se c’è uno, non può esservi l’altra. Ma la chiesa, da sempre, insegna e vive esattamente il contrario. Sono la percezione del peccato e il pentimento di averlo commesso, insieme al proposito di evitarlo in futuro, che rendono possibile il perdono di Dio. Gesù salva l’adultera dalla lapidazione, la assolve, ma la congeda dicendo: “Va, e non peccare più”. Non le dice: “Va, e sta tranquilla che la mia chiesa non eserciterà alcuna ingerenza spirituale nella tua vita personale”.

Visto il consenso praticamente unanime nel popolo cattolico e l’innamoramento del mondo, contro il quale però il Vangelo dovrebbe mettere in sospetto, verrebbe da dire che sei mesi di Papa Francesco hanno cambiato un’epoca. In realtà, si assiste al fenomeno di un leader che dice alla folla proprio quello che la folla vuole sentirsi dire. Ma è innegabile che questo viene fatto con grande talento e grande mestiere. La comunicazione con il popolo, che è diventato popolo di Dio dove di fatto non c’è più distinzione tra credenti e non credenti, è solo in piccolissima parte diretta e spontanea.

Persino i bagni di folla in piazza San Pietro, alla Giornata mondiale della gioventù, a Lampedusa o ad Assisi sono filtrati dai mezzi di comunicazione che si incaricano di fornire gli avvenimenti unitamente alla loro interpretazione.

Il fenomeno Francesco non si sottrae alla regola fondamentale del gioco mediatico, ma, anzi, se ne serve quasi a diventarne connaturale. Il meccanismo fu definito con grande efficacia all’inizio degli anni Ottanta da Mario Alighiero Manacorda in un godibile libretto dal godibilissimo titolo “Il linguaggio televisivo. O la folle anadiplosi”. L’anadiplosi è una figura retorica che, come avviene in questa riga, fa iniziare una frase con il termine principale contenuto nella frase precedente. Tale artificio retorico, secondo Manacorda, è divenuto l’essenza del linguaggio mediatico. “Questi modi puramente formali, superflui, inutili e incomprensibili quanto alla sostanza” diceva “inducono l’ascoltatore a seguire la parte formale, cioè la figura retorica, e a dimenticare la parte sostanziale”.

Con il tempo, la comunicazione di massa ha finito per sostituire definitivamente l’aspetto formale a quello sostanziale, l’apparenza alla verità. E lo ha fatto, in particolare, grazie alle figure retoriche della sineddoche e della metonimia, con le quali si rappresenta una parte per tutto. La velocità sempre più vertiginosa dell’informazione impone di trascurare l’insieme e porta a concentrarsi su alcuni particolari scelti con perizia per dare una lettura del fenomeno complessivo. Sempre più spesso, giornali, tv, siti internet, riassumono i grandi eventi in un dettaglio.

Da questo punto di vista, sembra che Papa Francesco sia stato fatto per i mass media e che i mass media siano stati fatti per Papa Francesco. Basta citare il solo esempio dell’uomo vestito di bianco che scende la scaletta dell’aereo portando una sdrucita borsa di cuoio nera: perfetto uso di sineddoche e metonimia insieme. La figura del Papa viene assorbita da quella borsa nera che ne annulla l’immagine sacrale tramandata nei secoli per restituirne una completamente nuova e mondana: il Papa, il nuovo Papa, è tutto in quel particolare che ne esalta la povertà, l’umiltà, la dedizione, il lavoro, la contemporaneità, la quotidianità, la prossimità a quanto di più terreno si possa immaginare.
L’effetto finale di tale processo porta alla collocazione sullo sfondo del concetto impersonale di Papato e la contemporanea salita alla ribalta della persona che lo incarna. L’effetto è tanto più dirompente se si osserva che i destinatari del messaggio recepiscono il significato esattamente opposto: osannano la grande umiltà dell’uomo e pensano che questi porti lustro al Papato.

Per effetto di sineddoche e metonimia, il passo successivo consiste nell’identificare la persona del Papa con il Papato: una parte per il tutto, e Simone ha spodestato Pietro. Questo fenomeno fa sì che Bergoglio, pur esprimendosi formalmente come dottore privato, trasformi di fatto qualsiasi suo gesto e qualsiasi sua parola in un atto di magistero. Se poi si pensa che persino la maggior parte dei cattolici è convinta che quanto dice il Papa sia solo e sempre infallibile, il gioco è fatto. Per quanto si possa protestare che una lettera a Scalfari o un’intervista a chicchessia siano persino meno di un parere da dottore privato, nell’epoca massmediatica, l’effetto che produrranno sarà incommensurabilmente maggiore a qualsiasi pronunciamento solenne. Anzi, più il gesto o il discorso saranno formalmente piccoli e insignificanti, tanto più avranno effetto e saranno considerati come inattaccabili e incriticabili.

Non a caso la simbologia che sorregge questo fenomeno è fatta di povere cose quotidiane. La borsa nera portata in mano sull’aereo è un esempio di scuola. Ma anche quando si parla della croce pettorale, dell’anello, dell’altare, delle suppellettili sacre o dei paramenti, si parla del materiale con cui sono fatte e non più di ciò che rappresentano: la materia informe ha avuto il sopravvento sulla forma. Di fatto, Gesù non si trova più sulla croce che il Papa porta al collo perché la gente viene indotta a contemplare il ferro in cui l’oggetto è stato prodotto. Ancora una volta la parte si mangia il Tutto, che qui va scritto con la “T” maiuscola. E la “carne di Cristo” viene cercata altrove e ciascuno finisce per individuare dove vuole l’olocausto che più gli si confà. In questi giorni a Lampedusa, domani chissà.
E’ l’esito della saggezza del mondo, che san Paolo bandiva come stoltezza e che oggi viene usata per rileggere il Vangelo con gli occhi della tv. Ma già nel 1969, Marshall McLuhan scriveva a Jacques Maritain: “Gli ambienti dell’informazione elettronica, che sono stati completamente eterei, nutrono l’illusione del mondo come sostanza spirituale. Questo è un ragionevole fac simile del Corpo Mistico, un’assordante manifestazione dell’anticristo. Dopo tutto, il principe di questo mondo è un grandissimo ingegnere elettronico”.

Prima o poi ci si dovrà pur risvegliare dal grande sonno massmediatico e tornare a misurarsi con la realtà. E bisognerà anche imparare l’umiltà vera, che consiste nel sottomettersi a Qualcuno di più grande, che si manifesta attraverso leggi immutabili persino dal Vicario di Cristo. E bisognerà ritrovare il coraggio di dire che un cattolico può solo sentirsi smarrito davanti a un dialogo in cui ognuno, in omaggio alla pretesa autonomia della coscienza, venga incitato a proseguire verso una sua personale visione del bene e del male. Perché Cristo non può essere un’opzione tra le tante. Almeno per il suo vicario.

di Alessandro Gnocchi e Mario Palmaro

(Giornalista e studioso di letteratura il primo, canonista e docente di Bioetica il secondo, gli autori sono espressione autorevole del mondo tradizionalista cattolico). 

http://www.ilfoglio.it/soloqui/20109

 

===========

09 października 2013 – 13:08
Ten papież nie lubimy
Jego wywiady i jego gesty to zbiór relatywizmu moralnego i religijnego ,uwaga mediów wyłącznika idzie do kościelnej osoby Bergoglio , a nie Piotra. Przeszłość jest odwróconyIle to kosztuje imponujący wyświetlacz ubóstwa, która została wyróżniona Papa Francesco w Asyżu 4 października nie jest znana. Oczywiście, w czasach, kiedy to idzie tak uproszczenia mody , można powiedzieć, żehistoryczny dzień miał bardzo mało franciszkanów . Wynik dobrze napisana i dobrze działał , jeśli chcesz , ale bez funtów , które złożyły tylko ducha Franciszka,świętego:zaskoczenie , że wypiera świat . Francis ,papież , który obejmujechorych, które trzyma się w tłum , który sprawia, że ​​żart , mówiąc off mankietu , który wznosi się na panda, który wiosną kardynałowie pójść na obiad z władzami przy stole ubogich był najbardziej zakładamy , że oczekuje się , i to właśnie w tym przypadku.Oczywiście z wielkim konkursie prasy katolickiej i paracattolica wywyższenia pokorny gest wyciągając z ulgą , bo to czas,papież mówił o spotkaniu z Chrystusem . Iświeckich , aby powiedzieć, że teraz , tak,Kościół zaczyna iść z duchem czasu . Wszystkie dobre rzeczy dla tytułów otwarcia średniej klasy , który chce szybko zamknąć gazetę , a zobaczysz jutro .Nie było nawetniespodzianką dramatycznym gestem. Ale nawet to byłoby bardzo źle , co , biorąc pod uwagę jak Bergoglio Papież powiedział i zrobić w zaledwie pół roku swojego pontyfikatu doprowadziły mruga z Eugenio Scalfari w rozmowie z katolicką Cywilizacji.Jedynymi być przenoszone , w tym przypadku , będzie” Normale ” , ci katolicy żałośnie zamiar przekonaćnastępny , i jeszcze bardziej żałośnie , aby przekonać się, że nic się nie zmieniło . I ” całkiem normalne i , jak zwykle, jest to wina gazet , że celowo wprowadzają w błąd papieża , który powie tylko w inny sposób te same prawdy nauczanej przez swoich poprzedników.

Jak dziennikarstwo jestnajstarszym zawodem na świecie, trudno jest udzielić kredytu do tej tezy. ” Wasza Świątobliwość ” pyta Scalfari na przykład w wywiadzie , “nie jestunikalna wizja Studni ? A kto ustala to? ” . ” Każdy z nas ,” odpowiedział Papież , ” ma własną wizję dobra i zła , jak również. Mamy do przesuwania w kierunku tego, co on myśli, jestdobry . ” ” Wasza Świątobliwość ” wzywa jesuitically Eugenio, który nie wydaje się realne, ” miał już napisane w liście skierowanym do mnie. Sumienie jest autonomiczny , powiedział, i każdy musi słuchać swego sumienia . Myślę, że to jeden z najbardziej odważnych kroków zwanych przez papieża. ” ” A ja powtarzam , mówi Papież , do nie których nawet wydaje się realne do niego. ” Każdy ma swój własny pomysł, dobra i zła, i musi wybrać do naśladowaniadobra i walki ze złem , jak pojmuje je . To wystarczy, by poprawić świat . ”

Sobór Watykański II i posoborowe już zawarta więcej niż dobrze zaczął , w rozdziale 32 ” Veritatis splendor “, Jan Paweł II napisał , twierdząc, ” niektóre nurty myśli współczesnej “, którzy mają ” indywidualne sumienie jeststatus najwyższego od osądu moralnego , która kategorycznie i nieomylnie decyduje o dobra i zła (…) tak, że przyszedł, aby radykalnie subiektywistycznego koncepcji osądu moralnego . ” Nawet” Normale ” bardziej kapryśny powinno być trudno pogodzić Bergoglio 2013 , z Wojtyłą 1993 .

W obliczu takiego odwrócenia się tendencji kryzysowej , gazety wykonywać swoją pracę uczciwie i ulgowego . Wznowienie frazy Papa Francesco , w przeciwieństwie do tego, copapieże iKościół zawsze nauczał i przekształcony gazet. A potem” Normale ” , który zawsze mówi to, co myśli i wszędzie L’ Osservatore Romano, przywołuje kontekst . Zwroty wyrwane z kontekstu błogosławiony nie odzwierciedlają mens , który złożył im . Ale , i to jesthistoria kościoła , która uczy , niektóre kompletne zdania mają sens i powinny być oceniane niezależnie. Jeśli w długim kimś wywiad twierdzi, że ” Hitler byłdobroczyńcą ludzkości ” , jest mało prawdopodobne , aby uciec przed światem , powołując się na kontekst. Jeślipapież mówi w wywiadzie : “Wierzę w Boga , nie w katolickiej Boga “omlet odbywa się niezależnie . Dwa tysiące lat , żeKościół uważa deklaracje doktrynalne odcinające ich od środowiska. W 1713 Klemens XI publikuje Konstytucji ” Dei Filius Unigenitus ” , w której potępił 101 propozycji teologa Pasquier Quesnel . W 1864 roku , papież Pius IX publikuje w ” Syllabus “wykaz błędnych twierdzeń . W 1907 r. Pius X dołączony do ” Pascendi Dominici gregis ” 65 zdań niezgodnych z katolicyzmem . I są to tylko kilka przykładów , aby powiedzieć , że błąd , gdy istnieje , uznaje gołym okiem . Ripassatina do ” Denzinger ” nie zaszkodzi .

Ponadto , w przypadku Bergoglio wywiady , analizy kontekstu może nawet pogorszyć sytuację . Kiedy , na przykład, Francis Pope mówi Scalfari że ” prozelityzm jesturoczysta nonsens “” Normale ” natychmiast wyjaśnia , że on mówi o agresywnej prozelityzmu sekt w Ameryce Południowej . Niestety, w wywiadzie , Bergoglio mówi Scalfari : ” I nie będzie przekształcić go . ” Wszystko sprowadza się , że w interpretacji autentycznej , podczas definiowania ” bzdury ” prozelityzmu honorowe , jest zdefiniowany jako pracy wykonywanej przez Kościół do konwersji dusze do katolicyzmu.

Byłoby to trudne do interpretacji pojęcia inaczej, w świetle małżeństwa Ewangelii i światu , że Francis błogosławiony przesłuchać katolickiej cywilizacji. ” Sobór Watykański II , “, mówiPapież , ” byłalektura Ewangelii w świetle współczesnej kultury . Wyprodukował ruch odnowy , które po prostu pochodzi z tej samej Ewangelii. Owoce są ogromne . Wystarczy pamiętać, liturgię . Dzieło reformy liturgicznej zostałserwis do ludzi jako ponownego czytania Ewangelii od konkretnej sytuacji historycznej . Tak, są linie hermeneutyki ciągłości i nieciągłości , ale jedno jest pewne : dynamika aktualizowane w dzisiejszym czytaniu z Ewangelii, która była typowa rady jest absolutnie nieodwracalny ” . To prawda, nie więcej niż świat umieścić w formie, w świetle Ewangelii , aleEwangelia zdeformowane w świetle świata współczesnej kultury . A kto wie , ile razy trzeba zrobić , wracam do każdej zmiany kulturowej , za każdym razem kładąc zalega poprzedni odczyt : tylkoStała Rada teoretycznie przez Carlo Maria Martini jezuitów .

Na tej drodze, rośnie na horyzoncieidea nowego kościoła , ” Szpital polowy ” wyczarował w rozmowie z katolicką Cywilizacji , gdzie wydaje się, że do tej pory lekarze nie zrobiły swoje . ” Myślę teżsytuacja kobiety, która miała nieudane małżeństwo za sobą , w którym również przerwana ,” on zawsze mówiPapież “Wtedy ta kobieta wyszła ponownie za mąż i jest teraz spokojny z pięciorgiem dzieci . Poronienie waży mocno i szczerze żałował . Chciałby iść do przodu w życiu chrześcijańskim . Co spowiednika ? ” . Mowy sprytnie skonstruowane , która zostanie zawarta w pytaniu , po którym można przejść głowę i zmienia temat , jakby dla podkreślenia niezdolność kościoła do reagowania . Przejście niepokojące jeśli myślisz , że Kościół spotyka dwóch tysięcy lat na to pytanie z reguły , który pozwala na uniewinnienie grzesznika , pod warunkiem, że nie jest skruszony i zobowiązuje się pozostać w grzechu . Mimo , podporządkowane przez osobowość przepełniona papieża Bergoglio , legiony katolików piją opowieść o problem, który nigdy nie istniał w rzeczywistości. Wszystko tam, z poczuciem winy za dwa tysiące lat domniemanych zamachów przeciwko biednych grzeszników , aby podziękować biskupowi pochodzi z końca świata , a nie na rozwiązaniu problemu nie było, ale wynalazł go .

Niepokojący aspekt myślenia za tych wypowiedzi jest idea alternatywa między nieprzejednanej rygoryzmu doktrynalnego i miłosierdzia : jeśli istnieje , nie może być inny . AleKościół zawsze nauczał i żyć dokładnie odwrotnie. Masz pomysł grzechu i skruchy z jego dokonaniu , wraz ze sposobem, aby uniknąć go w przyszłości , które stanowią możliweprzebaczenie Boga Jezusa zapisuje cudzołożnicę z ukamienowanie , zwalnia , ale odrzuca ją , mówiąc: ” Idź i nie grzesz więcej . ” Nie powiedziała : “Idź , i jest cicho , że mój Kościół nie sprawuje żadnej duchowej zakłócenia w życiu osobistym . ”

Biorąc pod uwagępraktycznie jednomyślne w katolickich ludzi i zakochanie się w świecie , na które jednak powinny wprowadzić Ewangelię do podejrzeń , można powiedzieć , że sześć miesięcy Papa Francesco zmieniły epokę . W rzeczywistości nie jest zjawisko lidera , który mówi do tłumu tylko to, copubliczność chce usłyszeć. Ale nie można zaprzeczyć , że odbywa się to z wielkim talentem i rzemiosła wielkiego . Komunikacja z ludźmi , który stał się lud Boży , w którym w rzeczywistości nie ma różnicy między wierzącymi i niewierzącymi , to tylko w niewielkiej częścibezpośredni i spontaniczny .

Nawetogromny tłum na placu Świętego Piotra, na Światowy Dzień Młodzieży , w Lampedusa lub w Asyżu są filtrowane przez media , które są odpowiedzialne za dostarczanie zdarzeń wraz z ich interpretacją .

Zjawisko Francis nie jest wyjątkiem od podstawowej zasady mediów gry , ale używa jej się niemal wrodzona . Mechanizm został zdefiniowany z dużą skutecznością na początku lat osiemdziesiątych przez Mario Alighiero Manacorda w przyjemny przyjemny książki trochę zatytułowany “język telewizji. Alboszalony anadiplosis “. Anadiplosis jestprzenośnia , jak w tym wierszu , czego zacząć zdanie z głównym terminu zawartego w zdaniu poprzedzającym . To retoryczne urządzenie , według Manacorda , stał sięistotą języka mediów . ” Tryby te są czysto formalne , zbędne , niepotrzebne i niezrozumiałe, co do istoty ,” powiedział ” prowadzi słuchacza do naśladowania formalną część , która jestmetaforą , i zapomnieć o istotnej części “.

Z czasem media przyszedł na stałe zastąpić formalnego aspektu na znaczny wyglądem do prawdy . I zrobił , w szczególności dzięki retorycznych figur synekdocha i metonimii , z którymiczęść do całości. Coraz bardziej oszałamiający bezpieczeństwo informacji prędkość wyzwania przeoczyć całość i prowadzi do skupienia się na jakiejś konkretnej wiedzy wybranego dać odczyt ogólnego zjawiska. Coraz częściej gazety , telewizja , strony internetowe, podsumować najważniejsze wydarzenia w szczegółach.

Z tego punktu widzenia wydaje się, że papież Francis powstał dla mediów , a media zostały dokonane przez papieża Franciszka. Wystarczy wspomnieć tylko przykład mężczyzna ubrany w biały spada samolot drabiny przeprowadzania poszarpanym czarną torebkę ze skóry : doskonałe wykorzystanie synekdocha i metonimii razem. Postać papieża jest pochłaniana przez czarną torbę , która odwołuje się obraz sakralny wydanych na przestrzeni wieków w celu przywrócenia całkowicie nowy i przyziemne : Papieża,nowy papież , to wszystko w szczegółach co zwiększaubóstwo, pokorę , poświęcenie, praca , nowoczesny , życie codzienne ,bliskośćsobie wyobrazić większość terenu .
Ostatecznym efektem tego procesu prowadzi do ustawionych na tle bezosobowej koncepcji papiestwa i jednoczesne do głosu osoby, która ucieleśnia . Efekt jest tym bardziej uciążliwy , jeśli zauważyć, że adresaci wiadomości transpozycji znaczenie dokładnieodwrotny : grad wielką pokorę człowieka i myślę, że te porty połysk do papiestwa .

W wyniku synekdocha i metonimii ,następnym krokiem jest zidentyfikowanie osoby papieża i papiestwa :część za całość , a Simon Peter obalony . Zjawisko to powoduje Bergoglio , wyrażając jednocześnie formalnie jako prywatny lekarz , przekształcić praktycznie każdy gest i każde słowo ją w akt Magisterium . A jeśli uważasz, że nawetwiększość katolików są przekonani, że to, comówi Papież jest nieomylny tylko i zawsze gotowe. Choć może zaprotestować , żelist lubwywiad do Scalfari każdemu, są jeszcze mniej z opinii od prywatnego lekarza,masa Age Media , efekt będzie produkować będzie nieporównywalnie większa niż uroczystym ogłoszeniem . Rzeczywiście,bardziejgest lub mowy będzie formalnie małe i nieistotne , tym bardziej będzie się skuteczne i będą traktowane jako nie do zdobycia i incriticabili .

Nic dziwnego,symbolika , która obsługuje to zjawisko jest z biednych codzienności . Czarny worek wykonane w ręku na płaszczyźnie jestprzykładem szkoły. Ale nawet wtedy, gdy chodzi o pektorał , pierścień , ołtarz , naczynia liturgiczne i szaty , mówiąc o materiał z jakiego są wykonane i nie więcej niż to, co reprezentują :bezkształtna materia wzięła górę nad formą . W rzeczywistości Jezus nie jest już na krzyżu , że papież nosi na szyi , bo ludzie będą wywołane kontemplować żelaza , w którymobiekt został wyprodukowany . Po raz kolejny,część jeść wszystko, co tu jest napisane z “T” skapitalizowane . I”ciało Chrystusa ” znajduje się w innym miejscu i każdy kończy się tam, gdzie chce , aby zlokalizować holokaustu , który jest najbardziej odpowiedni . Te dni w Lampedusa, jutro .
I ‘wynikiem mądrości świata , że Paweł zakazane jako głupoty i jest obecnie wykorzystywane do ponownego odczytania Ewangelii oczami TV. Ale już w 1969 roku Marshall McLuhan pisał Jacques Maritain : ” Środowiska z informacji elektronicznej , które zostały całkowicie eteryczna, żywią iluzję świata jako duchowej substancji. To jestrozsądne faksymile Mistycznego Ciała , ogłuszający manifestację antychrysta . Po tym wszystkim,księcia tego świata jestświetny inżynier . ”

Prędzej czy później będziemy musieli obudzić nawet najlepsze środki masowego przekazu i wrócić do snu z rzeczywistością . I musimy też nauczyć prawdziwej pokory , która jest do przedstawienia do kogoś większego , która objawia się poprzez niezmiennymi prawami nawet przez Wikariusza Chrystusa . I musimy znaleźć odwagę powiedzieć , żekatolik może czuć się zagubiony przed dialogiem , w którym każdy , w hołdzie dla rzekomej autonomii sumienia , jest zachęcany do kontynuowania kierunku osobistej wizji dobra i zła . Dlaczego Chrystus nie może byćopcja wśród wielu . Przynajmniej na jego wikariusz .

Alessandro Gnocchi i Mario Palmaro

( Dziennikarz i znawca literatury ,najpierw canonist i profesor bioetyki sekund , autorzy są autorytatywne wyrażenie świata katolickiego tradycjonalistów ) .

 

==========

Christus ist keine Option unter vielen, schon gar nicht für seinen Stellvertreter auf Erden – Warum uns dieser Papst nicht gefällt

9. Oktober 2013 20:42 | Mitteilung an die Redaktion

(Rom) Der Rechtsphilosoph Alessandro Gnocchi und der Journalist Mario Palmaro haben zusammen eine streitbare Anklage gegen Papst Franziskus formuliert, die am 9. Oktober in der Tageszeitung „Il Foglio“ erschienen ist. Sie werfen dem Papst darin vor, durch Äußerlichkeiten die Aufmerksamkeit von der Substanz auf den Anschein umzulenken. Sie werfen ihm aber auch vor, in seinen Interviews mit dem Atheisten Eugenio Scalfari und der Jesuitenzeitschrift „Civiltà Cattolica“ einen inhaltlichen Pardigmenwechsel vollzogen zu haben. Was Papst Franzikus von sich gegeben habe, entspreche der Idee eines anderen Jesuitenkardinals, Carlo Maria Martini vom „permanenten Konzil“. Ein Gedanke der beiden katholischen Intellektuellen, der eine gewisse Ähnlichkeit – wenn auch auf einer ganz anderen Ebene – mit der Idee der „permanenten Revolution“ hat, wie sie sowohl im Bolschewismus als auch im Nationalsozialismus vorhanden war. Die beiden Autoren erinnern daran, daß es jedoch einmal ein Erwachen aus dem Traum der Massenmedien geben werde und man sich der Realität stellen müsse. Die unveränderlichen, ewig gültigen Gesetze Gottes könnten auch nicht von seinem Stellvertreter auf Erden geändert werden.

 

Dieser Papst gefällt uns nicht

von Alessandro Gnocchi und Mario Palmaro

Wieviel die imposante Zurschaustellung der Armut, deren Hauptdarsteller Papst Franziskus am 4. Oktober in Assisi war, gekostet hat, wissen wir nicht. Sicher ist, daß in Zeiten, in denen die Bescheidenheit so in Mode ist, gesagt werden muß, daß der historische Tag wenig franziskanisch war. Eine gut verfaßte und gut interpretierte Partitur, aber ohne jenes besondere Etwas, das den Geist des Franziskus, des Heiligen, so einzigartig gemacht hat: die Überraschung, die die Welt in Staunen versetzt. Franziskus, der Papst, der die Kranken umarmt, der in der Masse badet, der einen Witz reißt, der spontan drauflos redet, der in einen Fiat Panda steigt, der die Kardinäle beim Mittagessen sitzenläßt, um an die Tafel der Armen zu eilen, war das Mindeste, was man sich von ihm erwartet hatte und was auch prompt eingetreten ist. Natürlich alles unter großer Mitwirkung einer katholischen und parakatholischen Presse, die die Demut des Gestus bejubelte und gleichzeitig einen Seufzer der Erleichterung von sich gab, weil der Papst, dieses Mal, von der Begegnung mit Christus gesprochen hat. Und natürlich unter Mitwirkung der weltlichen Presse, die nimmer müde wird zu wiederholen, daß jetzt endlich die Kirche versucht, mit der Zeit Schritt zu halten. Alles brauchbare Sachen für die vielen mittelmäßigen Titelschmiede, die die Ausgabe ihrer Zeitung unter Dach und Fach bringen wollen und morgen, ja morgen wird man weitersehen.

Das päpstliche Zuzwinkern an Scalfari und Lessings Nathan – Realitätsverweigerung der „Normalisten“

Es gab in Assisi nicht einmal die Überraschung einer aufsehenerregenden Geste. Aber selbst diese wäre bestenfalls bescheiden gewesen, angesichts dessen, was Papst Bergoglio in nur einem halben Jahr seines Pontifikats gesagt und getan hat und was seinen Höhepunkt in dem vertraulichen Zuzwinkern an Eugenio Scalfari und dem Interview in der Civiltà Cattolica fand.

Die einzigen, die davon auf dem falschen Fuß erwischt wurden, sind diesmal nur die „Normalisten“, jene Katholiken, die auf pathetische Weise versuchen, den Nächsten und noch pathetischer sich selbst davon zu überzeugen, daß sich nichts geändert habe. Es sei alles ganz normal und wie immer, schuld seien nur die Medien, die verdrehen würden, was der Papst sagt, der nur auf „andere“ Art dieselben Wahrheiten sage, die seine Vorgänger lehrten.

Der Journalismus, eines der ältesten Gewerbe der Welt, macht es einem schwer, dieser These Glauben zu schenken. „Heiligkeit“, fragt zum Beispiel der Atheist Scalfari in seinem Interview, „existiert eine Sicht des einzigen Guten? Und wer legt diese fest?“ „Jeder von uns“, antwortet der Papst, „hat eine eigene Sicht des Guten und auch des Bösen. Wir müssen den anderen dazu anregen, sich auf das zuzubewegen, was er für das Gute hält.“ „Das haben Sie, Eure Heiligkeit“, überschlägt sich Eugenio Scalfari in jesuitischer Ehrerbietung, weil er seinen eigenen Ohren kaum zu trauen vermag, „bereits im Brief an mich geschrieben. Das Gewissen ist autonom, haben Sie gesagt, jeder muß seinem eigenen Gewissen gehorchen. Ich glaube, das sind die mutigsten Aussagen, die von einem Papst gemacht wurden.“ Und obwohl der Atheist ihm seine atheistische Begeisterung so offen serviert, bekräftigt der Papst das Gesagte: „Und hier wiederhole ich sie. Jeder hat eine eigene Vorstellung von Gut und Böse und muss wählen, dem Guten zu folgen und das Böse zu bekämpfen, so wie er sie wahrnimmt. Das würde schon genügen, um die Welt zu verbessern.”

Als das Zweite Vatikanum längst beendet und die Nachkonzilszeit sich schon breit entfaltet hatte, beanstandete und verwarf Johannes Paul II. im 32. Kapitel von Veritatis splendor „einige Strömungen des modernen Denkens“: „Dem Gewissen des einzelnen werden die Vorrechte einer obersten Instanz des sittlichen Urteils zugeschrieben, die kategorisch und unfehlbar über Gut und Böse entscheidet (…) so daß man zu einer radikal subjektivistischen Konzeption des sittlichen Urteils gelangt“ (siehe eigenen Bericht mit vollständigem Text).

Auch der phantasievollste „Normalist“ dürfte sich schwertun, Bergoglio 2013 mit Wojtyla 1993 in Einklang zu bringen.

Medien verstärken, erfinden aber Richtungsänderung von Papst Franziskus nicht

Angesichts einer solchen Richtungsänderung machen die Medien nur ihre ehrliche und gewohnte Arbeit. Sie greifen Sätze von Papst Franziskus auf, die in offensichtlichem Widerspruch zu dem stehen, was die Päpste und die Kirche immer gelehrt haben und verwandeln sie in Schlagzeilen für die Titelseiten. Damit verstärken sie natürlich auf konzentrierte Weise die Aussagen, aber sie erfinden sie nicht.

Der „Normalist“ aber, der immer und überall sagt, was der Osservatore Romano denkt, zieht dann den Kontext ins Spiel. Die Sätze seien aus dem Kontext gerissen und würden nicht das Denken dessen wiedergeben, der sie ausgesprochen hat. Gewisse Sätze aber, das lehrt die Kirchengeschichte, umfassen einen abgeschlossenen Gedanken, machen daher allein einen Sinn und sind als solche zu beurteilen. Wenn in einem langen Interview jemand sagt, daß „Hitler ein Wohltäter der Menschheit war“, wird er sich schwer vor der Welt damit rechtfertigen können, daß er sich auf den Kontext beruft, in dem er den Satz ausgesprochen hat. Wenn also ein Papst in einem Interview sagt: „Ich glaube an Gott, nicht an einen katholischen Gott“, dann ist der Bock geschossen, ganz unabhängig vom Kontext. Seit 2000 Jahren beurteilt die Kirche lehrmäßige Aussagen vom Kontext isoliert. Mit gutem Grund. 1713 veröffentlichte Klemens XI. die Konstitution Unigenitus Dei Filius, in der er 101 Thesen des Theologen Pasquier Quesnel verwarf. 1864 veröffentlichte Pius IX. den Syllabus, ein Verzeichnis irriger Thesen, die er verurteilte. 1907 fügte der Heilige Pius X. der Enzyklika Pascendi dominici gregis 65 Aussagen an und verwarf sie, die mit der katholischen Glaubenslehre unvereinbar sind. Das sind nur einige Beispiele, um zu sagen, daß der Irrtum, wenn er auftritt, mit bloßem Auge erkannt werden kann. Ein kleiner Blick in den „Denzinger“ würde nicht schaden.

Papst redet Kirche überflüssig: „Will nicht bekehren“ – Idee vom permanenten (protestantischen) Konzil

Abgesehen davon würde im konkreten Fall der Interviews von Bergoglio eine Analyse des Kontextes die Sache nur noch verschlimmern. Wenn zum Beispiel Papst Franziskus zu Scalfari sagt, „der Proselytismus ist eine Riesendummheit“, erklärt der „Normalist“ sofort, daß die Rede vom aggressiven Proselytismus südamerikanischer Sekten sei. Leider sagt Bergoglio im Interview zu Scalfari aber: „Ich will Sie nicht bekehren“. Daraus folgt als authentische Interpretation, wenn er den Proselytismus als „Riesendummheit“ bezeichnet, daß er eben tatsächlich die von der katholischen Kirche geleistete Arbeit, die Seelen zum katholischen Glauben zu bekehren, gemeint hat.

Es fällt schwer, die Aussage anders zu interpretieren. „Das Zweite Vatikanum“, erklärte der Papst in seinem Civiltà Cattolica-Interview, „war ein neues Lesen des Evangeliums im Licht der modernen Kultur. Es hat eine Bewegung der Erneuerung hervorgebracht, die einfach aus demselben Evangelium hervorkommt. Die Früchte sind enorm. Es genügt, an die Liturgie zu erinnern. Die Arbeit der Liturgiereform war ein Dienst am Volk, um das Evangelium neu zu lesen, angefangen bei einer konkreten historischen Situation. Ja, es gibt hermeneutische Linien der Kontinuität und der Diskontinuität, eine Sache ist aber klar: die Dynamik das Evangelium im Heute zu lesen, die dem Konzil eigen war, ist absolut irreversibel“. Genau so, sagte es der Papst: nicht mehr die Welt, die im Licht des Evangeliums geformt wird, sondern das Evangelium deformiert im Licht der Welt und der modernen Kultur. Und wer weiß, wie viele Male sich das wiederholen soll, jedes Mal, wenn es zu einem kulturellen Wandel kommt, und jedes Mal wird die vorherige Lesart verworfen. Das ist nichts anderes als die Idee eines permanenten Konzils, das der Jesuit Carlo Maria Martini entworfen hatte.

Konstruierter Diskurs mit unterschlagener katholischer Antwort

Auf dessen Pfaden wird am Horizont die Idee einer neuen Kirche sichtbar, das „Feldlazarett“, von dem Papst Franziskus im Civiltà Cattolica-Interview sprach, wo die Ärzte bisher, wie es scheint, ihre Arbeit schlecht gemacht haben. „Ich denke auch an die Situation einer Frau, die eine gescheiterte Ehe hinter sich hat, in der sie sogar abgetrieben hat“, so immer der Papst, „dann hat diese Frau wieder geheiratet und jetzt ist sie glücklich mit fünf Kindern. Die Abtreibung lastet enorm auf ihr und sie bereut ehrlich. Sie möchte im christlichen Leben vorwärts gehen. Was macht der Beichtvater?“ Der Diskurs ist klug konstruiert, um ihn mit einer Frage abzuschließen. Dann wechselt man das Argument, gerade so, als sei die Kirche unfähig eine Antwort zu geben. Die Stelle ist geradezu erschütternd, wenn man bedenkt, daß die Kirche diese Frage seit 2000 Jahren mit einer großartigen und klaren Regel beantwortet, die die Absolution des Sünders ermöglicht, allerdings unter der Bedingung, daß er bereut und sich dazu verpflichtet, nicht im Zustand der Sünde zu bleiben.

Doch von der extrovertierten Persönlichkeit Bergoglios überrumpelt, haben Heerscharen von Katholiken das Märchen geschluckt von einem Problem, das es in Wirklichkeit nie gab. Alle stehen sie nun da und haben sich vom eigenen Papst ein schlechtes Gewissen einreden lassen für 2000 Jahre angeblicher Schandtaten zum Schaden der armen Sünder, und danken dem Bischof, der „vom Ende der Welt“ kam, nicht etwa weil er ein Problem gelöst hätte, das gar nicht existiert, sondern weil er es erfunden hat.

Päpstliche Zersetzung des Sündenbewußtseins

Der besorgniserregende Aspekt im Denken, das hinter solchen Aussagen steckt, ist die Idee einer unheilbaren Alternative zwischen Anspruch der Lehre und Barmherzigkeit: entweder das Eine oder das Andere. Aber die Kirche lehrt und lebt seit jeher das Gegenteil. Es ist das Sündenbewußtsein und die Reue, die Sünde begangen zu haben, die zusammen mit dem Vorsatz, die Sünde in Zukunft zu meiden, die Vergebung durch Gott möglich machen. Jesus rettet die Ehebrecherin vor der Steinigung, er vergibt ihr, aber er entläßt sie mit den Worten: „Geh und sündige nicht mehr“. Er sagt nicht: „Geh, und sei unbesorgt, denn meine Kirche wird sich nicht geistlich in dein persönliches Leben einmischen.“

Angesichts der fast einhelligen Zustimmung im katholischen Volk und der Verliebtheit der Welt, vor der das Evangelium warnt, ist man geneigt, zu sagen, daß sechs Monate unter Papst Franziskus einen Epochenwechsel bedeuten. In Wirklichkeit erleben wir das Phänomen eines Führers, der der Masse genau das sagt, was die Masse hören will. Unleugbar geschieht das mit großem Talent und viel Geschick. Die Kommunikation mit dem Volk, das zum Volk Gottes wird, wo es de facto keine Unterscheidung mehr zwischen Gläubigen und Ungläubigen gibt, ist nur zum geringsten Teil direkt und spontan. Sogar das Bad in der Menge am Petersplatz, beim Weltjugendtag, in Lampedusa oder in Assisi sind durch die Massenmedien gefiltert, die sich zum Auftrag gemacht haben, die Ereignisse zusammen mit ihrer Interpretation zu liefern.

Die irrsinnige Anadiplose

Das Phänomen Franziskus entzieht sich nicht den grundlegenden Regeln des Medienspiels, sondern bedient sich vielmehr dieser, als wären sie ein Teil seines Wesens. Der Mechanismus wurde Anfang der 80er Jahre auf effiziente Weise von Mario Alighiero Manacorda in einem lesenswerten kleinen Buch beschrieben mit dem genußvollen Titel: Die Sprache des Fernsehens oder die irrsinnige Anadiplose. Die Anadiplose ist eine rhetorische Figur, die – wie in dieser Zeile – den Satz mit dem letzten Wort des Vorsatzes beginnen läßt. Diese rhetorische Kunst, so Manacorda, wurde zum Kern der Mediensprache. „Diese rein formalen Formen, überflüssig, unnötig und unverständlich im Vergleich zur Substanz, verleiten den Zuhörer dem formalen Teil zu folgen und den substantiellen Teil zu vergessen.“

Mit der Zeit gelang es der Massenkommunikation, den substantiellen Teil völlig durch den formalen Teil zu ersetzen und damit die Wahrheit durch den Anschein. Dies gelang vor allem dank der rhetorischen Figuren der Synekdoche und der Metonymie, mit denen ein Teil für das Ganze dargestellt wird. Das immer schwindelerregend schnellere Tempo der Information zwingt, das Gesamte zu vernachlässigen, um durch die Konzentration auf einige mit Geschicklichkeit ausgewählte Aspekte eine Lesart des gesamten Phänomens geben zu können. Immer häufiger fassen die Zeitungen, das Fernsehen und das Internet die großen Ereignisse anhand eines Details zusammen.

Synekdoche und Metonymie zur Annullierung des sakralen Charakters des Petrusamtes

So gesehen scheint Papst Franziskus geradezu für die Massenmedien geschaffen und die Massenmedien geschaffen für Papst Franziskus. Es genügt als Beispiel an die Episode des weißgekleideten Mannes zu erinnern, der aus dem Flugzeug steigt und eine alte Aktentasche mit sich trägt: der perfekte Gebrauch von Synekdoche und Metonymie zusammen. Die Figur des Papstes wird durch diese Aktentasche absorbiert, die das sakrale, seit Jahrhunderten vermittelte Bild annulliert, um ein vollkommen neues, weltliches Bild zu vermitteln: der Papst, der neue Papst, ist alles in jenem Detail, das die Armut, die Demut, die Hingabe, die Arbeit, das Zeitgenössische, das Alltägliche herausstreicht, die Nähe zu allem, was man sich nur als irdisch vorstellen kann.

Der schlußendliche Effekt dieses Prozesses führt dazu, daß die unpersönliche Idee des Papsttums, in dem das Amt Ehrfurcht gebietet, der jeweilige Amtsinhaber jedoch hinter das Amt zurücktritt, aufgelöst wird und statt dessen ganz die Person des Amtsinhabers in den Vordergrund tritt. Diese Umkehrung der Gewichtung ist um so explosiver, wenn man beobachtet, wie die Adressaten der Botschaft deren Bedeutung genau gegenteilig verstehen: Sie bejubeln die große Demut und denken, daß das dem Papsttum neuen Strahlglanz bringt. Die Sache ist vergleichbar dem „Mißverständnis“ im päpstlichen Dialog mit Scalfari. Der Atheist versteht die Botschaft nicht als Aufforderung, sich der Kirche anzunähern, sondern als Annäherung der Kirche an den Atheismus.

Die Dynamik von Synekdoche und Metonymie führen als nächsten Schritt dazu, daß die Person des Papstes mit dem Papsttum gleichgesetzt und verwechselt wird: ein Teil für das Ganze, Simon hat Petrus entthront. Dieses Phänomen führt dazu, daß Bergoglio sich zwar formal nur als Privatarzt äußert, aber de facto jede seiner Gesten und jedes seiner Worte sich in einen Akt des Lehramts verwandelt. Wenn man dann noch bedenkt, daß sogar der Großteil der Katholiken überzeugt ist, daß das, was der Papst sagt, allein und immer unfehlbar ist, dann ist das Spiel gelaufen. So sehr man auch darauf hinweisen mag, daß ein Brief an Scalfari oder ein Interview für irgendwen weniger als die Meinung einer Privatperson sind, im Zeitalter der Massenmedien wird ihre Wirkung um ein vielfaches größer sein als jedwede feierliche Verkündigung. Mehr noch, je kleiner und unbedeutender die Geste oder die Aussage formal sind, um so größer wird ihr Effekt sein und werden sie als unangreifbar und nicht kritisierbar betrachtet werden.

Inhaltliche Leere durch Aufmerksamkeit für Äußerlichkeiten ersetzt – Betäubendes Spiel des Fürsten der Welt

Nicht zufällig ist die Symbolik, auf der dieses Phänomen ruht, aus kleinen, alltäglichen Dingen gemacht. Die in der Hand getragene Ledertasche ist ein Lehrbeispiel dafür. Aber auch wenn die Rede vom Brustkreuz, dem Ring, dem Altar, den heiligen Gefäßen oder den Paramenten ist, wird über das Material gesprochen, aus denen sie gemacht sind, und nicht mehr über das, was sie repräsentieren. Die inhaltliche Leere als kennzeichnendes Phänomen unserer Zeit wird durch die Aufmerksamkeit für Äußerlichkeiten ersetzt. Phänomen unserer Zeit? Tatsächlich befindet sich Jesus ja nicht mehr auf dem Kreuz, das der Papst um den Hals trägt, weil die Menschen angehalten werden, über das Eisen nachzudenken, aus dem das Objekt hergestellt wurde. Und wieder frißt der Teil das Ganze, in diesem Fall sogar Das Ganze. Und das „Fleisch Christi“ wird anderswo gesucht und jeder endet damit, wo er will, den Holocaust, der ihm mehr zusagt, ausfindig zu machen. In diesen Tagen auf Lampedusa, morgen wer weiß wo.

Das, was die Weisheit der Welt hervorbringt und was der Heilige Paulus als Dummheit ächtet, wird heute benutzt, um das Evangelium mit den Augen des Fernsehens neu zu lesen. Aber bereits 1969 schrieb Marshall McLuhan an Jacques Maritain, daß die von den elektronischen Medien geschaffene „Illusion“ von der Welt „als vernünftig erscheinendes Faksimile des mystischen Leibes eine betäubende Erscheinung des Antichristen ist. Schließlich ist der Fürst dieser Welt ein großer Elektronik-Ingenieur.”

Christus ist keine Option unter vielen – Schon gar nicht für seinen Stellvertreter auf Erden

Früher oder später wird man aus diesem großen Traum der Massenmedien erwachen und sich der Realität stellen müssen. Man wird auch die wirkliche Demut lernen müssen, die darin besteht, sich Jemandem, der viel Größer ist, zu unterwerfen, der sich in den sogar für den Stellvertreter Christi unveränderlichen Gesetzen zeigt. Und man wird den Mut wiederfinden müssen zu sagen, daß ein Katholik sich nur verlassen und verwirrt fühlen kann angesichts eines Dialogs, bei dem jeder, im Namen einer angeblichen Autonomie des Gewissens, dazu angehalten wird, sich auf den Weg zur eigenen persönlichen Sicht von Gut und Böse zu machen. Denn Christus ist keine Option unter vielen. Schon gar nicht für seinen Stellvertreter auf Erden.

Einleitung/Übersetzung: Giuseppe Nardi

 

===================

“No Catholic Likes to Criticize the Pope, But We Could no Longer RemainSilent” — Interview with Palmaro and Gnocchi
(Milan) This 9th of October, Philosophy of Law Professor Mario Palmaro and journalist Alessandro Gnocchi published this in the daily newspaper “Il Foglio”, a tough but clear-cut criticism of the pontificate of Pope Francis up to now ( see separate report in German). A text which has been interpreted as a “charge” and “admonition” of the Pope. The article caused a stir, found much approval, but fell off the rails because of its “too hard” criticism. Not only that, even on the day of publication, both were terminated after ten years of collaboration with Radio Maria Italy. Program Director, Don Livio Fanzaga, justified the drastic decision because criticism of the Pope is “incompatible” to the position of a facilitator of Radio Maria.The station had “clear principles”: it is “loyal to the Pope and his teaching and his pastoral guidelines”. So it had been under John Paul II and Benedict XVI., and it has been also under Francis. The daily newspaper “Libero” gave an interview to the two Catholics fired.
Let’s start with the article: What the Pope has said or done, that two Catholic journalists don’t like?
There are two problematic aspects: form and content. Francis adopted a behavior and a style that is leading to the unraveling of the papacy in its formal structure, which tends to lead towards a dissolution of the Pope to one bishop among many, and not the “sweetness of Christ on earth”, of which Saint Catherine of Sienna speaks.

At the level of content not only ambiguity is found in the interviews of the Civiltà Cattolica and the Repubblica, but objective philosophical and doctrinal errors.
We speak to each other as fellow journalists: We discuss the classic case of a non-message. Here are two baptized Catholics who have heard for months what the Pope says and for months experienced discomfort, while that’s obviously what they hear are very large steps away from what the doctrine says. At the end, after all, it is their job to write and comment, write and comment on them. Thus, it provides not only a basic rule of information, but also the Church law. The letter to Scalfari, the interview with Scalfari, the interview with the Civilta Cattolica , are only the most recent, glaring examples. They went around the world, they led to calls for revolution, they amazed thousands upon thousands of Catholics, and thus souls, and no one has something to say?
In contrast, there is a unanimous choir of jubilation, extending to certain conservative Catholics like Enzo Bianchi, Hans Küng to the open church haters like Pannella.
You have criticized the interview granted to Eugenio Scalfari. The interview was not right or the interviewer?
The choice Eugenio Scalfaris is unprecedented and leaves many Catholics stunned. He is not only a Laicist or a non-believer, but a historical antagonist of catholicity. The daily La Repubblica is the symbol of a radical chic culture that has made ​​divorce and abortion the supporting pillars of a new nihilistic society in which there is no room for Christ and the Sacraments. It would have been otherwise had Scalfari to met him in a discreet way to talk with a view to his own good and in the hope of his conversion.
In connection with the Pope’s interview Civilta Cattolica, you say that it puts the propositions of the teaching on abortion and mercy in opposition. What does that mean?
The first form of charity is the truth. The good doctor does not conceal from the patient the severity of his illness, in order that he can cure it. God wants to forgive us ceaselessly, but he expects us to repent, to acknowledge it, that we have sinned. A church that is silent on morality, not clashing with the world, it would be lacking in charity toward sinners. It is easy to say that the 300 dead off Lampedusa is “a shame”. Much harder it is to say that 300 aborted children is a far greater shame.
And for this and other reasons, you have the “Normalists” criticized the Catholics who, in contrast to the secular press wish to realize a revolution against the Church’s Magisterium. But what has changed in reality?
We have a very simple reason for why we describe these as Normalists. These gentlemen do in six months none other than to conceal the errors of Pope Francis: the conscience of ethics, bioethics, to the religious life. With all respect to good will and good intention, they do enormous damage, because they – by saying it is all quite normal and there had been no change, and say there is catholicity where it does not exist – with an end to ease the bare statements of the Pope as Catholic. These poor ones are given the illusion, that the media is moderately stronger than Bergoglio and think that their subsequent corrections reach those addressees. In reality they do not understand anything about how the machinery of mass media works today. They are not able to correct the Pope, but the Pope is the one who absorbs it.
But even if the Pope should make un-Catholic statements, then why do the Normalists do these things as if they don’t see them at all?
Because the focus of the problem is no less than the Pope. The proper way Catholics see him is as the leader of the Church through history and it would never actually have to criticize. To make it more understandable: if the interview in the Civiltà Cattolica had been by a theologian or even a bishop, it would have long since been criticized in all parts were not fitting.
But aside from the interviews haven’t you also criticized the interpretation of the Pope to the Second Vatican Council. Is not that too harsh criticism?
We stick to the facts: With the Second Vatican Council, the Church openly declared to be open to the world and to want to respond to its expectations. A revolution that has produced their results in these decades: the seminary have emptied themselves, in many [probably most] of them un-Catholic teachings are common, and are even professors’ chairs, such as desired by Carlo Maria Martini, to be given to unbelievers.
You have portrayed Bergoglio also as having an exaggerated feeling with the mass media. Are you not thinking that it rather strengthens the image of the Church?
For this purpose, the answer is always McLuhan: The media creates an illusion that is the facsimile of the Mystical Body, and which he calls “a stunning appearance of the Antichrist.”
But yesterday [11 October 2013] the Pope insisted in his homily to the fact that the devil is a reality and not a metaphor and said, “Whoever is not with Jesus is against Jesus, there are no half-measures”. Does not that contradict your image of a “progressive Pope”?
During these months, Pope Francis has said many things Catholic. But that’s normal: he is the Pope. In our article we have only compared what Francis Pope says about conscience with what Pope John Paul II in the Encyclical 1993 Veritatis Splendor wrote. Well, one says the exact opposite of the other, and we think that no matter how convoluted a turn of brain, you can’t say that they are basically saying the same thing. No one has commented on what we have written. No one has refuted us even a single line. A friendly gentleman told us publicly even to go to confession. [LOL] Of course this gentleman does not know that that has already happened, we said these things in the confessional and the confessor received the answer that he thinks exactly the same, but he can not say it. This gentleman should also know how many letters and phone calls we have received from Catholics who simply could not take it any more and thanked for what we have written.
These considerations have gotten you fired at Radio Maria. Was this decision to avoid this adventure, or had you already factored it in before?
We had thought about it, but we could no longer remain silent. We were friends with Father Livio Fanzaga before this incident and are there even now. He is the program director and he determines the line. If this line specifies that you must not ever criticize the Pope, when he talks about football, then two such as we obviously out of place. We’re also allowed to say that we do not share this line. You can not stifle the intelligence and can not censor more than legitimate questions from the outset. That does the Catholic world no good and it does the Church no good. If something creates a certain bitterness, then the fact that the call came after ten years of working two hours after the article appeared, without even a moment to think about it. Ten years in which we had the freedom to say whatever we felt it necessary even about hot topics. This rashness hurts.
Do you think that this expulsion was decided somewhere else?
That one would have to ask Father Livio, who is a good priest and a good man.
However, can you stay at a Catholic station and yet criticize the Pope?
Of course, provided that the criticism is not contrary to the teaching of the Church. If Paul of Tarsus had not criticized the first pope, then we Catholics today would be circumcised, because Saint Peter wanted to raise the standard. If Saint Catherine had not rebuked the Popes, the Pope would still be sitting in Avignon Pope today.
The Pope seeks dialogue with many people with various militant atheists. You can expect his phone call? That he would like to hear the reasons of two staunch Catholics and perhaps intervened to get you back broadcasting on the radio?
We think that it would be much better if the Pope dedicated himself to his office: to encourage his flock in the true faith, the Catholics due again that they know the catechism and the Doctrine of the Faith, and to work for it, so that those who are far away are converted.
Introduction / Translation: Giuseppe Nardi
Image: Una Fides
Trans: Tancred vekron99@hotmail.com

 

==========

Denna påven vi inte gillar

Hans intervjuer och hans gester är en samling av moralisk och religiös relativism, går uppmärksamheten av media krets-kyrkliga till personen i Bergoglio och inte Peter. Det förflutna är omvänd

Hur mycket kostar det imponerande uppvisning av fattigdom, som var med Papa Francesco i Assisi den 4 oktober är inte känt. Kurs, i tider när det går som mode förenkling är att säga att den historiska dagen hade väl- lite Franciscan. En poäng välskriven och väl agerat, om du vill, men utan quid som gjorde bara andan i Francis, helgonet: överraskning som förskjuter världen. Francis, påven, som omfamnar den sjuka, som klamrar sig fast publiken, vilket gör skämt, talar på rak arm, som reser sig på Panda, som våren kardinalerna att gå på lunch med myndigheterna vid bordet för de fattiga var den mest antar att förväntat, och det är just det fallet.

Naturligtvis med stor konkurrens av den katolska pressen och paracattolica att upphöja ödmjuk gest av att dra en suck av lättnad, eftersom den här gången, talade påven om mötet med Kristus. Och det sekulära säga att, nu, ja, börjar kyrkan att följa med i tiden. Alla bra grejer för öppnandet titlarna på medelhög kaliber som snabbt vill stänga tidningen och du kommer att se i morgon.

Det fanns inte ens förvåning den dramatiska gest. Men även detta skulle ha varit mycket dålig sak, med tanke på hur Bergoglio Påven har sagt och gjort i endast ett halvår av sitt pontifikat kulminerade i blinkningar med Eugenio Scalfari och i en intervju med katolska Civilization .

De enda som kan förskjutas, i detta fall, skulle vara den “normale”, de katoliker patetiskt avsikt att övertyga nästa, och ännu mer patetiskt att övertyga sig själva om att ingenting har förändrats. Och “helt normalt och, som vanligt, är det fel av tidningar som medvetet förvränga påven, som skulle säga bara på ett annat sätt samma sanningar undervisas av sina föregångare.

Eftersom journalistik är det äldsta yrket i världen, är det svårt att ge kredit till denna tes. “Ers helighet,” frågar Scalfari exempelvis i sin intervju, “det finns en unik vision av Well? Och vem etablerar det? “. “Var och en av oss,” svarade påven, “har sin egen syn på gott och ont också. Vi måste göra dig gå mot vad han tycker är bra. ” “Ers helighet,” uppmanar jesuitiskt Eugenio, som inte verkar riktigt, “hade han redan skrivit i brevet adresserat till mig. Samvetet är autonom, sade han, och alla måste lyda sitt samvete. Jag tror att det är en av de modigaste stegen kallas av en påve. ” “Och jag upprepar, säger påven, till vem inte ens verkar riktigt för honom. “Alla har sin egen uppfattning om gott och ont och måste välja att följa det goda och bekämpa det onda som han uppfattar dem. Detta skulle vara tillräckligt för att förbättra världen. ”

En Vatikankonciliet och efterkonciliära redan ingått mer än väl startat, i kapitel 32 i “Veritatis Splendor,” Johannes Paulus II skrev, argumenterar “vissa strömningar i det moderna tänkandet,” som har “individuella samvetet är status för en högsta av moraliskt omdöme som händer ned kategoriska och ofelbara beslut om gott och ont (…) så att det har kommit till en radikalt subjektivistiska uppfattning om moraliskt omdöme. ” Även den “normale” mer nyckfull bör finna det svårt att förena Bergoglio 2013, med Wojtyla 1993.

Inför en sådan helomvändning, tidningarna gör sitt arbete ärligt och diskonterade. Återuppta fraser Papa Francesco i skarp kontrast med vad påvar och kyrkan har alltid lärt och förvandlats till rubriker. Och sedan “Normale”, som alltid säger vad han tycker och överallt L’Osservatore Romano, tar upp sammanhanget. De fraser tagna ur välsignade sammanhang speglar inte mens som har gjort dem. Men, och detta är berättelsen om den kyrka som undervisar, några fullständiga meningar vettigt och bör bedömas självständigt. Om det i en lång intervju någon påstår att “Hitler var en välgörare för mänskligheten”, är osannolikt att komma undan innan världen genom att åberopa sammanhanget. Om en påve säger i en intervju “Jag tror på Gud, inte i en katolsk Gud” är omeletten göras oavsett. Två tusen år att kyrkan anser de dogmatiska uttalanden isolera dem från omgivningen. År 1713 publicerar Clement XI konstitutionen “Dei Filius Unigenitus” i vilket han fördömde 101 propositioner av teologen Pasquier Quesnel. År 1864 publicerar påven Pius IX i “Kursplan” en lista över felaktiga påståenden. 1907, St Pius X fäst “Pascendi Dominici Gregis” 65 meningar oförenliga med katolicismen. Och de är bara några exempel att säga att felet, när det finns, redovisas med blotta ögat. En ripassatina till “Denzinger” skulle inte skada.

Dessutom, när det gäller intervjuer Bergoglio kan omvärldsanalys även göra saker värre. När exempelvis, säger Francis Pope Scalfari att “missionerande är en högtidlig nonsens,” den “normale” förklarar genast att det är talar om den aggressiva fanatism av sekter Sydamerika. Tyvärr, i intervjun, berättar Bergoglio Scalfari: “Jag kommer inte att konvertera den.” Det handlar om att, vid tolkningen av autentiska, när du definierar “högtidliga nonsens” proselytism, definieras som arbete som kyrkan att konvertera själar till katolicismen.

Det skulle vara svårt att tolka begreppet annat i ljuset av äktenskapet mellan evangeliet och världen, att Francis välsignade att intervjua katolska Civilization. “Andra Vatikankonciliet,” säger påven, “var en ny läsning av evangeliet i ljuset av samtida kultur. Han producerade en förnyelse rörelse som helt enkelt kommer från samma evangelium. Frukterna är stora. Kom bara ihåg liturgin. Arbetet i den liturgiska reformen har varit en service till folket som en ny läsning av evangeliet från en konkret historisk situation. Ja, det finns rader av hermeneutik kontinuitet och diskontinuitet, men en sak är klar: dynamik aktualiseras i dagens evangelium läsning som var typisk för rådet är helt oåterkallelig “. Det stämmer, inte mer än världen satte i form i ljuset av evangeliet, men evangeliet deformeras mot bakgrund av en värld av samtida kultur. Och vem vet hur många gånger måste göras, går jag tillbaka till varje kulturell förändring, varje gång sätter i standard föregående läsning: ingenting men det permanenta rådet teoretiserade av jesuiten Carlo Maria Martini.

På detta spår, stiger vid horisonten idén om en ny kyrka, “fältsjukhus” målar upp i en intervju med katolska Civilization där det verkar som läkarna hittills inte har gjort sitt jobb. “Jag också situationen för en kvinna som har haft ett misslyckat äktenskap bakom sig där han också aborterat, “han alltid säger påven” Då denna kvinna har gift om sig och är nu lugn med fem barn. Den missfall väger tungt och är uppriktigt ångrat. Han skulle vilja att gå vidare i det kristna livet. Vad gör biktfader? “. Ett tal konstruerades skickligt ska avslutas med en fråga varefter du gå head och förändringar i ämnet, som om att betona oförmågan av kyrkan att svara. En passage förvirrande om du tror att kyrkan möter i tvåtusen år denna fråga med en regel som tillåter frikännandet av syndaren, förutsatt att det inte är ångerfull och har förbundit sig att stanna kvar i synden. Fortfarande, underkuvade av den överfulla personlighet påven Bergoglio är legioner av katoliker dricka berättelsen om ett problem som aldrig existerat i verkligheten. Allt det, med skuldkänslor för två tusen år av påstådda övergrepp mot fattiga syndare, att tacka biskopen kom från slutet av världen, inte för att lösa ett problem var inte där, men för att ha uppfunnit den.

Den oroande aspekten av tankarna bakom dessa uttalanden är idén om ett alternativ mellan oförsonlig doktrinär stränghet och barmhärtighet: om det finns någon, kan det inte vara en annan Men kyrkan alltid har lärt och leva exakt. motsatsen. Har en idé om synd och omvändelse för att ha gjort det, tillsammans med sättet att undvika det i framtiden, vilket gör det möjligt att förlåtelse Gud Jesus räddar äktenskapsbryterskan från stening, frikänner, men avfärdar henne och sade: “Gå, och synda inte mer. ” Hon ville inte säga, “Gå, och det är lugnt att min kyrka inte utövar någon andlig inblandning i ditt personliga liv.”

Med tanke på den praktiskt taget enhälligt samförstånd i den katolska befolkningen och förälskelse i världen, mot vilket dock bör sätta evangeliet till misstanke, kan man säga att sex månader Papa Francesco har ändrat eran. I själva verket finns det fenomenet en ledare som berättar publiken precis vad publiken vill höra. Men det är obestridligt att detta görs med stor talang och stor farkost. Kommunikationen med de människor, som har blivit Guds folk var i själva verket är det ingen skillnad mellan troende och icke troende, är det endast i liten del en direkt och spontan.

Även den stora publiken i Petersplatsen, i World Youth Day, på Lampedusa eller i Assisi filtreras av media som är ansvariga för att tillhandahålla de händelser tillsammans med sin tolkning.

Fenomenet Francis är inget undantag från den grundläggande regeln i spelet media, utan snarare använder den att bli nästan medfödd. Mekanismen definierades med stor effektivitet i början av åttiotalet av Mario Alighiero Manacorda i en trevlig trevlig liten bok med titeln “Språket i tv. Eller den galna anadiplosis. ” Den anadiplosis är ett talesätt, som i denna linje, ska du börja en mening med det viktigaste begreppet i föregående mening. Denna retoriska enheten, enligt Manacorda, har blivit kärnan i språket i media. “Dessa lägen är rent formell, överflödiga, onödiga och obegripliga i sak,” sade “leda lyssnaren att följa den formella delen, som är den talesätt, och att glömma den väsentliga delen.”

Med tiden har massmedia kommit att permanent ersätta den formella aspekten av den betydande utseende till sanningen. Och det gjorde han, i synnerhet tack vare de retoriska figurer av synecdoche och metonymi, med vilket det är en del av det hela. Den alltmer svindlande fart informationssäkerhet utmaningar att förbise det hela och leder att fokusera på någon särskild sakkunskap valt att ge en läsning av hela fenomenet. Alltmer, tidningar, tv, webbplatser, sammanfatta de viktigaste händelserna i detalj.

Ur denna synvinkel verkar det som påven Francis gjordes för massmedia och massmedia har gjorts för påven Francis. Bara nämna det enda exemplet på en man klädd i vitt går ner för stegen plan med en trasig svart läder handväska: perfekt användning av synecdoche och metonymy tillsammans. Siffran påven absorberas av den svarta påsen som släcker ut bilden sakrala avkunnats under århundraden för att återupprätta en helt ny och vardagliga: påven, den nye påven, det är alla i detalj som förstärker fattigdom, ödmjukhet, engagemang, arbete, samtida, vardagsliv, närheten till de mest terräng tänkbara.
Den slutliga effekten av denna process leder till positioneras på bakgrunden av den opersonliga begreppet påvedömet och den samtidiga ökningen till framträdande av den person som förkroppsligar. Effekten är desto mer störande om man observerar att meddelandets mottagare införliva innebörden precis tvärtom: hagel stor ödmjukhet hos människan och tror att dessa portar lyster till påvedömet.

Som ett resultat av synecdoche och metonymi, är nästa steg att identifiera den person av påven och påvedömet:. En del för helheten, och Simon Petrus avhyste Detta fenomen orsakar Bergoglio, men uttryckte formellt som en privat läkare, transform av gjort någon gest och något av dess ord i en akt av läroämbetet. Och om du tror att även majoriteten av katoliker är övertygade om att det som påven säger är bara och alltid ofelbar, är du klar. Även om du kanske protestera att ett brev eller en intervju till Scalfari till någon är ännu mindre av ett yttrande från en privat läkare, massmedia ålder, kommer den effekt det kommer att producera är oändligt mycket större än något högtidligt uttalande. Faktum är att mer gesten eller tal kommer att vara formellt liten och obetydlig, desto mer kraft och kommer att betraktas som oantastlig och incriticabili.

Inte överraskande är den symbolik som stödjer detta fenomen gjord av dåliga vardagliga saker. Den svarta väskan bärs i handen på planet är ett exempel på en skola. Men även när det kommer till den bröstkors, ring, altare, heliga kärl och dräkter, talar om vilket material de är gjorda och inte mer än vad de representerar: den formlösa frågan fick företräde framför formen. I själva verket är Jesus inte längre på korset som påven bär runt halsen eftersom människor kommer att lockas att begrunda järnet där objektet har producerats. Återigen, den del du äter allt som är skrivet här med “T” aktiveras. Och “Kristi kött” finns någon annanstans och alla hamnar där han vill hitta förintelsen som är mest lämpad. Dessa dagar i Lampedusa, borta imorgon.
Och “, resultatet av världens visdom är att Paulus förbjudna som dårskap och används nu för att läsa evangeliet genom ögonen på TV. Men redan 1969, skrev Marshall McLuhan till Jacques Maritain: “De miljöer av elektronisk information, som har varit helt eterisk, främja illusionen av världen som en andlig substans. Detta är en rimlig faksimil av mystiska kropp, öronbedövande manifestation av antikrist. När allt är denna världens furste en stor elektroingenjör. ”

Förr eller senare måste vi väcka även de stora massmedierna och somna med verkligheten. Och vi måste också lära sig sann ödmjukhet, vilket är att underkasta sig någon större, vilket manifesteras genom oföränderliga lagar även av Kristi ställföreträdare. Och vi måste ha modet att säga att en katolik endast kan känna sig vilse framför en dialog där alla, i vördnad till den förmodade autonomi samvete, uppmuntras att fortsätta mot en personlig vision av gott och ont. Varför Kristus inte kan vara ett alternativ bland många. Åtminstone för sin kyrkoherde.

Alessandro Gnocchi och Mario Palmaro

(Journalist och forskare i litteratur, den första EXPERT I KANONISK LAG och professor i bioetik sekund, författarna är officiellt uttryck för den katolska traditionalistiska världen).

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE