X. Trzeciak: UBÓJ RYTUALNY – cz.2

 

Cz. II.

UBÓJ RYTUALNY NIE MA ŻADNEGO UZASADNIENIA W PRAWIE MOJŻESZOWYM, A TEMSAMEM NIE NALEŻY DO PRZEPISÓW RELIGII ŻYDOWSKIEJ.

O  sposobie zaś wylewania tej krwi czyli o zabijaniu zwierząt nie mówi! Prawo Mojżeszowe wcale. Jedynie tylko drobiazgowość rabinów wytworzyła osobny rytuał o uboju „szechita“, podany w traktacie talmudycznym „Chulin“.

Przeciw temu twierdzeniu, które wypowiedziałem na odczycie w dniu 21 marca 1935 r., wystąpił Rabin Prof. Warszawskiego Uniw. Schorr z wyjaśnieniem, które nazwano ,,amorytatywnem“.7)

Według tego objaśnienia „źródło uboju rytualnego znajduje się w 5 Księdze Mojżesza, gdzie jest powiedziane: że będziesz zarzyna tak, jak ci przykazałem“. Sposób wykonania tego przepisu był przekazany drogą tradycji ustnej, przepisy zaś są wy- łuszczone w Talmudzie, w traktacie „Chulin“, a ujęte głównie w pierwszych dwóch rozdziałach w normy, obowiązujące w kodeksie rytualnym „Jore dejha” według par. 1 do 28“.

Tu należy zaznaczyć, że źródłem uboju rytualnego jest 1 i 3 Księga Mojżesza t. j. Księga Rodzaju (9. 3, 4) i Księga Kapłańska (7. 26; 17. 13, 14), w Księdze zaś 5 t. j. w Księdze „Powtórzenia Pra­wa” jest przeważnie, jak sama już nazwa wskazuje, powtórzenie tego, co już było poprzednio omawiane i dlatego autor, powtarzając różne prawa, używa 60 do 70 razy zwykłej formy podnośnikowej: „jak ci przykazałem”, co my wyrażamy: „patrz“, „porównaj”, ,,cfr“. Takim więc odnośnikiem jest przytoczone zdanie przez Rabina Schorra, które się znajduje w 5 Mojżesza 12. 21, a w całości opiewa: „zabijesz z bydła i z drobiu, które mieć będziesz, jak ci przykazałem“. Zupełnie zatem inaczej wygląda to zdanie w kontekście, niż oderwanie przytoczone przez Rabina Schorra i nie ma w niem wcale specjalnego rozkazu co do sposobu zabijania zwierząt, nie ma również nacisku przez przysłówek ,,tak“, jak po­daje Rabin Schorr, który zresztą nie zna Talmudu widocznie, bo tam, to samo miejsce z Biblii przytoczone jest w następujący sposób: „bo powiedziano (Deut. 12. 21): zarznij i jedz”. Talmud dodaje do te­go wyjaśnienie „to, coś ty zarznął, ty możesz jeść“.8)

A zatem i Talmud, powołując się częściej na to miejsce biblijne, nie wyprowadza z niego sposobu zabijania zwierząt, czyli uboju rytualnego, ani też nie zwraca żadnej uwagi na wyrażenie, „jak ci przykazałem”, uważając je jako zwykły odnośnik do poprzednio wydanego prawa 5 Moj. 12. 15: „A jeślibyś chciał jeść i! jedzenie mięsa podobałoby ci się, zabij i jedz, według błogosławieństwa Pana Boga twego, …czy nieczyste będzie, to jest mające zmazę i ułomne, czy też czyste, to jest całe i bez zmazy, które się ofiarować godzi“.

Lecz jak w pierwszym tak i drugim wypadku odnosi się to tylko do zabijania zwierząt ofiarnych, w warunkach dalekiej odległości od świątyni: „Gdy miejsce, które by obrał Pan Bóg twój, aby tam było imię jego, jeśli daleko będzie, zabijesz z bydła i  z drobiu, jak ci przykazałem i będziesz jadł w miasteczkach twoich“. — Nie ma to zatem nic wspólnego z zabijaniem zwierząt do codziennego użytku dla żydów, a tem mniej dla chrześcijan, jak to praktykuje się prawie w całej Polsce, prócz województw zachodnich.

Powoływanie się zaś na zwykłą formułę odno­śnikową, na którą nawet Talmud nie powołuje się wcale, jako na źródło ustnej tradycji, nie wytrzymuje najmniejszej krytyki. Ratowanie zaś barbarzyńskiego zwyczaju prastarą tradycją przedstawia tem większą jeszcze niedorzeczność, bo przecież od czasu, kiedy synowie Izraela biegali po pustyni Arabskiej za swoimi owcami, ludzkość już znacznie postąpiła naprzód i ten zwyczaj, gdyby nawet pochodził z owych czasów, jak żydzi twierdzą, nazywa dzisiaj z obrzydzeniem barbarzyństwem. Łączenie dalej Talmudu, powstałego z końcem II do VI wieku po Chr. z księgą ,,Jore dea“, będącą czę­ścią Szulhan arukhu, opracowanego przez rabina Józefa Karo (1488—1577) po Chr.9), daje miarę o zbyt luźnych pojęciach powstawania tradycji uboju rytualnego.

Mielibyśmy w tym wypadku archaistyczne zwyczaje skodyfikowane ściślej niż w Talmudzie w wiekach średnich. Wszystko zaś średniowieczne, o ile dotyczy życia chrześcijańskiego, przedsta­wiają żydzi jako synonim obskurantyzmu i wsteczności, swoje zaś zwyczaje w tem ii ubój rytualny jako „zasadniczą normę religii żydowskiej’1.

Lecz jak widzieliśmy z powyższych zestawień ubój rytualny nie ma żadnego uzasadnienia w Biblii. Mojżesz nie podaje żadnego pod tym względem przepisu. Przepisy zaś podane w Talmudzie czy w „Szulchan arukh” są tylko wytworem rabinów, jak to wszystko zresztą wynika i z „autorytatywnego wyjaśnienia”, poddanego krytyce.



[1]) Nasz PrzegUd z dnia 26 marca 1935 r. Str. 7. „Opimja Profesora Schorra“.

„Jore dea“. Dzieło to później przerobił Józef Karo i nazwał „Szulchan arukh“ (Stót zastawiony). Dzieło to cieszy się powiaigą u żydów wschodnich.

 

8)    M. Chulin 2. 3.

9)           W r. 1340 do Chr. rabin Jakób ben Aszer napisaj

skrót prawa żydowskiego „Arbaa turim“, którego częścią jest
„Jore dea“. Dzieło to później przerobił Józef Karo i nazwał „Szulchan arukh“ (Stót zastawiony). Dzieło to cieszy się powiaigą u żydów wschodnich.

One Response to X. Trzeciak: UBÓJ RYTUALNY – cz.2

  1. KSC 19/10/2013 at 23:22 #

    Prezydium episkopatu o uboju rytualnym
    26.09.2013

    Prezydium Konferencji Episkopatu Polski wydało oświadczenie, w którym podziela troskę żydowskich gmin wyznaniowych i wyznawców islamu o zachowanie i realizację podstawowych praw wolności wyznania i kultu. Oświadczenie ma związek z tocząca się w Polsce dyskusją w sprawie uboju rytualnego. Jak powiedział ks. Józef Kloch, rzecznik episkopatu, rzecz w tym, że tego typu ubój zwierząt jest częścią tradycji wchodzącej w skład kultu.

    Kwiatki papieża Franciszka

    „Prezydium KEP podziela tę troskę żydowskich gmin wyznaniowych, ale również i wyznawców islamu o zachowanie, o realizację pewnych podstawowych praw wolności w odniesieniu do wyznania i w odniesieniu do kultu. Właśnie do tego należy także, wśród różnych obyczajów, rytualny ubój zwierząt. Stąd właśnie również prezydium episkopatu wyraża tę opinię” – powiedział ks. Kloch.

    Prezydium KEP podkreśliło, że sprawa ta wkracza na ważny teren prawa człowieka do wolności religijnej oraz do stosowania jej zasad także w sferze obyczajów, będących wyrazem kultu religijnego.

    (rv/dg, © Radio Vaticana 2013)

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE