Świadectwo świadka Zmartwychwstania Chrystusa

Świadectwo świadka Zmartwychwstania Chrystusa

 

Tłumaczył: Andrzej Leszczyński

8.07.2013 r.

 

… Grek Germidiusz (Germizy) [Грек Гермидий (Гермизий)], który był oficjalnym biografem rządcy Judei, napisał również biografię Piłata. Jego świadectwa zasługują na szczególną uwagę z dwóch powodów. Po pierwsze, zawierają one wiele szczególnie pewnych danych na temat historii Judei. Po drugie, Germidiusz wyraźnie wyróżnia się sposobem przedstawienia swych wypowiedzi. Ten człowiek nie jest zdolny poddawać się  jakimś wrażeniom, dziwić się, pasjonować. Wg określenia Akademika S.A.Żebielewa, “on z bezstronna dokładnością aparatu fotograficznego mówi o wszystkim.” Wypowiedzi Germidiusza są  cenne jeszcze i dlatego, ponieważ również w czasie Zmartwychwstania Chrystusa był on w pobliżu tego miejsca, towarzysząc jednemu z pomocników Piłata. Ważnym jest dodanie jeszcze jednej okoliczności. Germidiusz początkowo był nastawiony przeciwko Chrystusowi i, jak sam powiedział, namawiał żonę Piłata, aby ta nie starała się, aby mąż zmienił wyrok śmierci na Chrystusa. Aż do samej chwili ukrzyżowania uważał Chrystusa za oszusta. Dlatego z własnej inicjatywy wyruszył w nocy przed Zmartwychwstaniem do Grobu, chcąc upewnić się, że Chrystus nie zmartwychwstanie i Ciało Jego na zawsze pozostanie w ziemi. Ale wyszło inaczej.

 

“Zbliżywszy się do Grobu i znajdując się w odległości stu pięćdziesięciu kroków od niego – napisał Germidiusz – widzieliśmy w półmroku wczesnego świtu straż przy grobie: dwie osoby siedziały, pozostałe leżały na ziemi, było bardzo cicho. Szliśmy bardzo powoli, i wyprzedziła nas straż, idąca do Grobu, aby zmienić tę, która tam znajdowała się od wieczoru. Później stało się nagle bardzo jasno. Nie mogliśmy pojąć, skąd to światło. Ale wkrótce zobaczyliśmy, że wychodzi ono z przesuwającego się w górze świecącego obłoku. Obłok opuścił się nad Grób i nad ziemią tam ukazał się człowiek, który jakby się cały świecił. Następnie rozległo się uderzenie grzmotu, ale nie w niebie, lecz na ziemi. Od tego grzmotu straże z przerażenia podskoczyły, a następnie upadły. W tym czasie do Grobu z prawej strony od nas ścieżką szła kobieta, która nagle zawołała: “Otworzyło się! Otworzyło się!” I w tym momencie zobaczyliśmy, że rzeczywiście bardzo wielki kamień, zakrywający wejście do pieczary, jakby sam się podniósł i otworzył Grób (otworzył wejście do pieczary Grobu). Bardzo się wystraszyliśmy. Potem, jakiś czas później, światło nad Grobem znikło, nastała cisza, jak zwykle. Gdy przybliżyliśmy się do Grobu, to okazało się, że nie ma tam już ciała pogrzebanego człowieka.”

 

Świadectwo Germidiusza interesujące jest jeszcze z innego punktu widzenia. Pisze on, że na krótko przed egzekucją Chrystusa w Judei bito monety z dużym wizerunkiem Cezara [Tyberiusza], z jednej strony, i z małym wizerunkiem Piłata na drugiej stronie. W dniu rozprawy nad Chrystusem, kiedy żona Piłata wysłała do niego ludzi, przez których przekonywała męża, aby on nie wydawał wyroku śmierci na Chrystusa [ponieważ przez całą noc w czasie snu cierpiała z Jego powodu], pytała go: “Czym odkupisz swą winę, jeżeli skazany przez ciebie rzeczywiście okaże się Synem Bożym, a nie  przestępcą?”. – Piłat odparł: “Jeżeli On jest Synem Bożym, to On zmartwychwstanie i wtedy pierwszą rzeczą, którą zrobię – zakażę bicia mego wizerunku na monetach, dopóki żyję”. Należy wyjaśnić, że przedstawienie kogoś na monetach uważane było w Rzymie za bardzo wielki zaszczyt. Piłat spełnił swoją obietnicę. Kiedy ustalono, że Chrystus zmartwychwstał, Piłat rzeczywiście zabronił przedstawiania siebie na monetach. Ta informacja Germidiusza w pełni potwierdzona została przez dowody materialne. Z rzymskiej numizmatyki wiadomo, że w Jerozolimie w tym czasie zostały wykonane monety z wizerunkiem Cezara z jednej strony i bez wizerunku Piłata z drugiej.

Źródło:

http://vera.mrezha.ru/335/7.htm

http://foren.germany.ru/arch/showmessage.pl?Cat=&Board=religion&Number=7611244&page=&view=&sb=&vc=1

 

Swiadectwo

Воскресение Христово видеши»

Свидетельства историков о главном событии нашей эры

Мы привыкли считать всех ученых советской поры атеистами. Но это было далеко не так. Вот статья известного советского филолога, академика АН СССР Александра Ивановича БЕЛЕЦКОГО (+1961 г.), которую он озаглавил – “Некоторые замечания по поводу атеистической литературы последних лет”. Поражает, какую смелость проявил академик, возглавлявший тогда Институт литературы в Киеве, излагая эти “замечания”… Печатаем их из сборника “Библия и наука” ( в сокращении).

“По поручению ЦК КПУ мною были рассмотрены книги, брошюры и статьи по антирелигиозной пропаганде, в общей сложности 18 книг, 41 брошюра и 62 газетные статьи. В ЦК КПУ мне было настоятельно предложено свои суждения о нашей антирелигиозной литературе высказать со всею определенностью и решительностью.

Должен сказать, что внимательное ознакомление с весьма многочисленной антирелигиозной литературой привело меня к следующим выводам:

1. Эта литература поражает прежде всего своей невероятной отсталостью. В ней можно найти множество положений, высказанных в науке 100-150 лет назад и после того давно уже решительно отвергнутых.

2. Во многих случаях дело обстоит еще гораздо хуже: здесь обнаруживаем массу грубейших извращений фактов и совершенно явных вымыслов.

3. Авторы многих антирелигиозных произведений обнаруживают потрясающее невежество, зачастую в самых элементарных вопросах. Последнее, впрочем, объясняется, в частности, тем, что среди бесчисленного множества людей, пишущих на антирелигиозные темы, нет ни одного не только выдающегося, но и просто рядового ученого.

Основные замечания свои позволю себе сгруппировать следующим образом.

Воскресал ли Христос?

Это основной вопрос всей религии, всей философии, всех наук, касающихся воззрений человеческих, ибо воскреснуть мог только Бог. Следовательно, вопрос о воскресении – это вопрос о том, есть ли Бог. Неудивительно поэтому, что почти все произведения антирелигиозной литературы останавливаются (основываются) на вопросе о воскресении, и все они, как это каждому известно, отвечают на этот вопрос отрицательно. Они, вероятно, не представляют себе, что после некоторых важнейших открытий (о них речь впереди) факт воскресения Христа к концу своей жизни признал не кто иной, как Фридрих Энгельс. А именно: в предисловии к переизданию своих сочинений он пишет:

“Новейшие каппадокийские открытия обязывают изменить наш взгляд на некоторые немногие, но важнейшие события мировой истории, и то, что казалось ранее достойным внимания только мифологов, должно будет отныне привлечь и внимание историков. Новые документы, покоряющие скептиков своей убедительностью, говорят в пользу наибольшего из чудес в истории, о возвращении к жизни Того, Кто был на Голгофе”.

Правда, эти строки Энгельса оставались неизвестными у нас еще и потому, что они ни разу не были переведены на русский язык в изданиях Маркса и Энгельса.

За каппадокийскими открытиями, убедившими даже Энгельса, последовал еще ряд открытий, причем не менее, а более важных. Об этом после. Сейчас вернемся к советской атеистической литературе.

Основанием для антирелигиозников, в частности, для отрицателей воскресения, служит, как они уверяют, отсутствие свидетельств о воскресении. Один из наиболее часто выступающих авторов, некий Дулуман, заявляет: “В то время, когда, по учению церковников, должен был существовать на земле Христос, жило много ученых и писателей: Иосиф Флавий, Остин Тивериадский, Плексит, Сенека и др. – однако все они ни слова не говорят о Христе”. Некто Соколовский к перечисленным Дулуманом писателям добавил Либерия Сулия, а Рожицин и Тарноградский – Тацита и Баландия…

Здесь соответствует истине только одно. О Христе действительно не писали ни Остин Тивериадский, ни Либерий Сулий, ни Баландий, но не писали по той причине, что этих “древних писателей” (как их величает антирелигиозная литература) никогда не было в природе… Но, кроме них, наши атеисты упоминают еще Иосифа Флавия, Плиния Старшего, Тацита. Они, как говорят атеисты, тоже не оставили никаких свидетельств о воскресении Иисуса Христа. Так ли это?

Начнем с Иосифа Флавия. Он, как известно, один из наиболее надежных исторических свидетелей. Карл Маркс говорил: “Достоверная история может писаться лишь на основе таких документов, как произведения Иосифа Флавия и равноценные им”. Кроме того, Флавий во время своей жизни мог также быть в курсе событий, описанных в Евангелии. Наконец, Флавий не был последователем Христа, и потому нет оснований ожидать от него каких-либо преувеличений, выгодных христианам. Действительно ли Флавий ничего не говорил о воскресении Христа, как это утверждают атеисты?

Тем, кто это заявляет, следовало бы хоть раз в жизни, хотя бы мельком, заглянуть в его отрывки сочинений, вышедшие всего три года назад в советском издании Академии наук СССР. Там черным по белому написано: “В это время выступил Иисус Христос, человек высокой мудрости, если только можно назвать Его человеком, совершитель чудесных дел; когда по доносу первенствующих у нас людей Пилат распял Его на кресте, поколебались те, которые впервые Его возлюбили. На третий день Он снова явился к ним живой”. Какое-то время существовало мнение, что эти слова в рукопись историка были вписаны христианами в поздние века. Но после того, как нашли еще три варианта рукописи и был проведен анализ, удостоверивший, что все это написано рукой самого Флавия, никто из ученых уже не повторяет домыслов о вписках.

Вот еще свидетельства.

…Лабиритиос (Лабириниос) в момент воскресения Христа оказался со своими чиновниками недалеко от этого места (места погребения Христа). Ясно видевшие падение камня, закрывавшего гроб, поднявшуюся над этим местом необыкновенно ярко сияющую фигуру, Лабиритиос вместе со своими спутниками и сторожами бросились сообщать об этом властям.

…Грек Гермидий (Гермизий), занимавший официальную должность биографа правителя Иудеи, писал также и биографию Пилата. Его сообщения заслуживают особого внимания по двум причинам. Во-первых, они содержат чрезвычайно много надежных данных по истории Иудеи. Во-вторых, Гермидий резко выделяется своей манерой изложения. Этот человек не способен поддаваться каким-либо впечатлениям, удивляться, увлекаться. По определению академика С.А.Жебелева, “он с беспристрастной точностью фотографического аппарата повествовал обо всем”. Показания Гермидия ценны еще и тем, что он тоже во время воскресения Христа находился вблизи того места, сопровождая одного из помощников Пилата. Важно добавить еще одно обстоятельство. Гермидий вначале был настроен против Христа и, как он сам говорил, уговаривал жену Пилата не удерживать мужа от смертного приговора Христу. До самого распятия он считал Христа обманщиком. Поэтому он по собственной инициативе отправился в ночь под воскресение ко гробу, надеясь убедиться в том, что Христос не воскреснет и тело Его навсегда останется в земле. Но вышло иначе.

“Приблизившись ко гробу и находясь в шагах ста пятидесяти от него, – пишет Гермидий, – мы видели в слабом свете ранней зари стражу у гроба: два человека сидели, остальные лежали на земле, было очень тихо. Мы шли очень медленно, и нас обогнала стража, шедшая ко гробу сменить ту, которая находилась там с вечера. Потом вдруг стало очень светло. Мы не могли понять, откуда этот свет. Но вскоре увидели, что он исходит из движущегося сверху сияющего облака. Оно опустилось ко гробу, и над землей там показался человек, как бы весь светящийся. Затем раздался удар грома, но не на небе, а на земле. От этого удара стража в ужасе вскочила, а потом упала. В это время ко гробу справа от нас по тропинке шла женщина, она вдруг закричала: “Открылось! Открылось!” И в это время нам стало видно, что действительно очень большой камень, приваленный ко входу в пещеру, как бы сам собою поднялся и открыл гроб (открыл вход в пещеру гроба). Мы очень испугались. Потом, некоторое время спустя, свет над гробом исчез, стало тихо, как обыкновенно. Когда мы приблизились ко гробу, то оказалось, что там уже нет тела погребенного человека”.

Показания Гермидия интересны еще с одной стороны. Он пишет, что незадолго до казни Христа в Иудее должны были чеканить монету с большим изображением кесаря [Тиверия] с одной стороны и с маленьким изображением Пилата с другой стороны. В день суда над Христом, когда жена Пилата послала к нему людей, через которых убеждала мужа не выносить смертного приговора Христу [ибо она всю ночь во сне страдала из-за Него], она спрашивала его: “Чем ты искупишь свою вину, если осужденный тобою действительно Сын Божий, а не преступник?” – Пилат ответил ей: “Если Он Сын Божий, то Он воскреснет, и тогда первое, что я сделаю, – будет запрещение чеканить мое изображение на монетах, пока я жив”. Нужно объяснить, что быть изображенным на монетах считалось в Риме чрезвычайно высокой честью. Свое обещание Пилат выполнил. Когда было установлено, что Христос воскрес, Пилат действительно запретил изображать себя на монетах. Это сообщение Гермидия полностью подтверждается вещественными доказательствами. Из римской нумизматики известно, что в Иерусалиме в это время были изготовлены монеты с изображением кесаря с одной стороны и без изображения Пилата с другой.

…Сириец Ейшу [Эйшу], известный врач, близкий к Пилату и лечивший его… относится к числу наиболее выдающихся людей своего времени. Видный медик и натуралист, пользовавшийся широчайшей известностью на Востоке, а потом и в Риме, он оставил произведения, которые составили целую эпоху в науке.

По поручению Пилата он с вечера накануне воскресения находился вблизи гроба вместе с пятью своими помощниками, которые всегда сопутствовали ему. Он же был свидетелем погребения Христа. В субботу он дважды осматривал гроб, а вечером по приказанию Пилата отправился сюда с помощниками и должен был провести здесь ночь. Зная о пророчествах относительно воскресения Христа, Ейшу и его помощники-медики интересовались этим и с точки зрения естествоиспытателей. Поэтому все, связанное с Христом и Его смертью, они тщательно исследовали. В ночь под воскресение они бодрствовали по очереди. С вечера его помощники легли спать, но задолго до воскресения проснулись и возобновили наблюдения за происходящим в природе. “Мы все – врачи, стража, – пишет Ейшу, – были здоровы, бодры, чувствовали себя так, как всегда. У нас не было никаких предчувствий. Мы совершенно не верили, что умерший может воскреснуть. Но Он действительно воскрес, и все мы видели это собственными глазами”. Далее следует описание воскресения… Вообще Ейшу был скептиком. В своих трудах он неизменно повторял выражение, которое потом благодаря ему вошло в пословицу на Востоке: “Чего я сам не видел, то считаю сказкой”.

pic.gif (30034 bytes)pic2.gif (28428 bytes)

«В общей сложности, по подсчетам крупнейшего знатока римской исторической литературы, академика И.В.Нетушила [1850-1928 гг.], число вполне надежных свидетельств о воскресении Христа превышает двести десять; по нашим подсчетам, это число еще больше – двести тридцать…»
(На снимке – одна из недавних находок израильских археологов. С точностью установлено, что этот медальон носили в кожаном мешочке на груди или запястье в I веке нашей эры. Хозяин его вполне возможно видел своими глазами Иисуса Христа. На медальоне среди чудес, явленных Господом на земле, изображено и  чудо Воскресения).

Один из крупнейших в мире знатоков античности академик В.П.Бузескул [1858-1931 гг.] говорил: “Воскресение Христа подтверждено историческими и археологическими находками с такой несомненностью, как и существование Иоанна Грозного и Петра Великого… Если отрицать воскресение Христа, то нужно отрицать (причем с гораздо большим основанием) существование Пилата, Юлия Цезаря, Нерона, Августа, Трояна, Марка Аврелия, русских князей Владимира и Ольги, Александра Невского, Ивана Калиты, Даниила Галицкого, Юрия Долгорукова и многих других”.

Это только небольшая часть источников, где говорится, что Христос действительно воскрес. Для краткости ограничимся лишь перечнем других источников: Епифаний Африкан, Евсевий Египетский, Сардоний Панидор, Ипполит Македонянин, Аммон Александрийский, Сабеллин Грек, Исаакий Иерусалимский, Константин [Констанций] Тирский и другие. Это только те, кто жили во время Христа, причем находились в Иерусалиме или в непосредственной близости от него и явились очевидцами самого воскресения или неопровержимых фактов, подтверждающих его…

Чрезвычайно показательно, что ряд свидетельств о воскресении мы находим и у еврейских авторов того времени, хотя вполне понятно, что евреи [не принявшие христианства] склонны всячески замалчивать факт воскресения. Среди еврейских писателей того времени, прямо говоривших о воскресении, находим таких надежных авторов, как Уриста Галилеянин, Ганон Месопотамский, Шербрум-отец, Фернан [Ферман] из Сарепты, Манания врач, Навин Антиохий, Маферкант.

Маферкант был одним из членов синедриона, казначеем. Именно из его рук Иуда получил за предательство тридцать сребреников. Но когда после воскресения Христа среди иудеев поднялась тревога, Маферкант был первым из членов синедриона, прибывшим на место для расследования. Он убедился, что воскресение совершилось. Ему пришлось быть у гроба Господня перед самым моментом воскресения: он прибыл сюда для оплаты стражи, стоявшей у гроба (наемная стража получала оплату, так сказать, сдельно, после несения каждого караула). Он видел, что гроб Христа надежно охраняется. Выплатив деньги, он ушел, стража осталась до конца смены… Но не успел Маферкант далеко отойти, как раздался удар грома и громадный камень был отброшен неведомой силой. Возвратясь назад ко гробу, Маферкант увидел издали исчезающее сияние над гробом. Все это им описано в сочинении “О правителях Палестины”, которое принадлежит к числу наиболее ценных и правдивых источников по истории Палестины.

В общей сложности, по подсчетам крупнейшего знатока римской исторической литературы, академика И.В.Нетушила [1850-1928 гг.], число вполне надежных свидетельств о воскресении Христа превышает двести десять; по нашим подсчетам, это число еще больше – двести тридцать, ибо к данным Нетушила нужно добавить еще те исторические памятники, которые были обнаружены после выхода его работы.

Сомнения в воскресении были рассеяны, главным образом, из-за важнейших находок, которых было много. Первые еще относятся к XIX веку, а последние к нашим дням. Огромная важность последних находок (кумранских рукописей) так велика, что о них сообщалось даже в нашей печати, правда, лишь о некоторых составных частях. Это древнейшие еврейские тексты. Они буквально потрясли весь мир…”

===============

Tłumaczenie robotem

Zmartwychwstanie Chrystusa Videsh ”

Dowody historyków na temat głównego wydarzenia naszej ery

Przywykliśmy do myślenia o wszystkich uczonych radzieckich ateistów ery. Ale to nie był przypadek. Oto artykuł znanego filologa Radzieckiego, akademik Akademii Nauk ZSRR Aleksandra Iwanowicza Bieleckiego (1961 g), który pod tytułem – “. Kilka uwag o literaturze ateistycznej ostatnich lat” Wpływa jakie odwagą wykazał akademickich, a następnie szef Instytutu Literatury w Kijowie, prezentując te “uwagi” … Drukujemy je z książki “Biblia i Nauka” (skrócona).

“W imieniu Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii I objęte książki, broszury i artykuły na temat propagandy antyreligijnej, w sumie 18 książek, 41 i 62 artykułów prasowych broszury. Komunistyczna Partia Komitet Centralny we mnie był wezwał swoich wyroków o naszej literatury antyreligijnej stwierdzić z całą pewnością i zdecydowanie.

Muszę powiedzieć, że uważny badanie bardzo dużej literatury antyreligijnej doprowadziło mnie do następujących wniosków:

1. Literatura ta dotyczy przede wszystkim dla jego niesamowitej zacofania. Można w nim znaleźć wiele przepisów zawartych w nauce 100-150 lat temu i po długim czasie już mocno odrzucony.

2. W wielu przypadkach, sytuacja jest jeszcze gorsza: nie możemy znaleźć wiele rażących zniekształceń faktów i fikcji dość oczywistych.

3. Autorzy wielu prac antyreligijnych ujawnić oszałamiające ignorancji, często w najbardziej podstawowe pytania. Ostatnio jednak, z powodu częściowo z faktu, że wśród niezliczonych ludzi, którzy piszą na tematy anty-religijnych, nikt, nie tylko wybitne, ale tylko zwykłym naukowcem.

Główne komentarze pozwól mi być pogrupowane w następujący sposób.

Zmartwychwstałego Chrystusa?

To jest podstawowe pytanie wszystkich religii, wszystkich filozofii, wszystkich nauk związanych z poglądami ludzi, bo tylko Bóg może ponownie wzrosnąć. W związku z tym pytanie o zmartwychwstaniu – to pytanie, czy Bóg istnieje. Nie dziwi zatem, że niemal wszystkie dzieła literatury antyreligijnej zatrzymany (oparta) na pytanie o zmartwychwstaniu, a wszystkie one, jak każdy wie, że odpowiedź na to pytanie jest negatywna. Oni chyba nie zdają sobie sprawy, że po niektóre wielkie odkrycia (o nich później) Zmartwychwstanie Chrystusa do końca życia uznanym przez nikogo innego niż Fryderyka Engelsa. Mianowicie, w przedmowie do przedruku eseju pisze:

“Ostatnie odkrycia wymagają Cappadocian zmienić nasz pogląd na niektóre kilka, ale najważniejsze wydarzenia w historii świata, i fakt, że wcześniej wydawało się godne uwagi tylko w mitologii, należy od teraz będzie przyciągać uwagę i historyków. Nowe dokumenty ujmujące sceptycy jego przekonaniu, przemawiają na korzyść większa od cuda w historii powrót do życia tego, który był na Kalwarii “.

Jednak te słowa Engelsa pozostała nieznana u nas również dlatego, że nigdy nie były tłumaczone na język rosyjski wersjach językowych Marksa i Engelsa.

W Kapadocji otwarte, zapewniają nawet Engelsa, był śledzony przez szereg odkryć, nie mniej jednak ważniejsze. To było po. Teraz wróć do sowieckiej ateistycznej literaturze.

Podstawą antireligious, w szczególności, do negujących zmartwychwstania jest, jak twierdzą, brak dowodów na zmartwychwstanie. Jednym z najczęstszych głośniki autorów Duluman, powiedział: “W czasie, gdy, zgodnie z naukami kleru, musiał istnieć na ziemi, Chrystus, mieszkał wielu uczonych i pisarzy: Józefa Flawiusza, Austin Tiberias, Plexitis, Seneca, a inni – ale nie powiedział ani słowa o Chrystusie. ” Sokołowski Ktoś do wymienionych pisarzy Dulumanom dodania Liberia Zulia i Rozhitsin i Tarnogradsky – Tacyt i Baland …

To prawda, tylko jeden. Och Chrystus nie pisać żadnych Austin Tiberias, nie Liberii Suly lub Bałanda, ale nie kontaktowano się z powodu, że te “starożytnych pisarzy” (są one grzybobranie anti-literatury religijnej) nigdy nie było w naturze … Ale oprócz nich nasi ateiści są wymienione przez Józefa Flawiusza, Pliniusz Starszy, Tacyt. Mówi się, że ateiści też nie zostawili dowody na zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Czy to prawda?

Zacznijmy od Józefa Flawiusza. On jest znany jako jeden z najbardziej wiarygodnych świadków historycznych. Karol Marks powiedział: “solidny historia mogą być zapisywane tylko na podstawie dokumentów, takich jak dzieła Józefa Flawiusza i równości.” Ponadto Flavius ​​podczas jego życia mogą być również świadomi wydarzeń opisanych w Ewangeliach. Wreszcie, Józef nie był wyznawcą Chrystusa, i dlatego nie ma powodu, aby oczekiwać od niego żadnej przesady, korzystną dla chrześcijan. Czy Józef nie powiedział nic o zmartwychwstaniu Chrystusa, jak twierdził, przez ateistów?

Ci, którzy powiedział, powinno być co najmniej raz w życiu, jeśli tylko na chwilę, spojrzeć w jego fragmentów utworów, opublikowanych zaledwie trzy lata temu w sowieckim wydaniu Akademii Nauk ZSRR. Tam czarno na białym: “W owym czasie Jezus przemówił, człowiek wielkiej mądrości, jeśli można nazwać go człowiekiem, wykonawca cuda, gdy na tip-off mistrzostw w naszych ludzi Piłat Go ukrzyżowali na krzyżu, zawahał się ci, którzy najpierw go kochali. Na trzeci dzień Znów się do nich żyje. ” Przez pewien czas był pogląd, że słowa historyka w manuskrypcie zostały napisane przez chrześcijan w późniejszych wiekach. Ale kiedy znaleziono trzy wersje rękopisu i analizowano, upewniając się, że wszystko to jest napisane na rękę Flavia, jeden z naukowców nie powtórzy spekulacji o vpiskah.

Tutaj jest więcej dowodów.

Labiritios … (Labirinios) w momencie zmartwychwstania Chrystusa było z jego urzędników, daleko od tego miejsca (miejsce pochówku Jezusa). Wyraźnie widać upadek kamienia, jest zamknięte trumny które wzrosło w tym miejscu niezwykle jasnym świeci Labiritios rysunek wraz z towarzyszami i strażników rzucili się, aby to zgłosić władzom.

Grecki Germidy … (Germizy), którzy dokonali oficjalnego gubernatora biograf pozycji Judei, a także napisał biografię Piłata. Jego wiadomości zasługują na szczególną uwagę z dwóch powodów. Po pierwsze, zawiera wiele bardzo dobrych danych na temat historii Żydów. Po drugie, Germidy ostro wyróżnia się sposób prezentacji. Ten człowiek nie może się oprzeć żadnych wyświetleń zaskoczony zaangażować. Z definicji, akademik S.A.Zhebeleva, “on bezstronny aparat fotograficzny precyzyjne Narratorem wszystko.” Wskazania Germidiya cenny fakt, że był on również w zmartwychwstaniu Chrystusa był w pobliżu miejsca, towarzysząc jednej z asystentów Piłata. Ważne jest, aby dodać jeszcze jedną rzecz. Germidy początkowo był przeciwny Chrystusowi i, jak sam powiedział, Piłat starał się przekonać żonę, aby nie trzymać jej męża wyrok śmierci na Chrystusa. Do ukrzyżowania Chrystusa uważał za oszustwo. Więc wyruszył z własnej inicjatywy, w nocy, w zmartwychwstanie grobie, chcąc upewnić się, że Chrystus zmartwychwstał, a jego ciało pozostanie na ziemi. Jednak sprawy potoczyły się inaczej.

“Zbliżając się do grobowca, a po sto pięćdziesiąt kroków od niego – napisał Germidy – widzieliśmy w półmroku wczesnego straży świcie przy grobie dwóch osób siedzących, inne leżały na ziemi, było bardzo cicho Szliśmy bardzo powoli, a my zostały przejęte. guard, maszerując do grobu, aby zastąpić ten, który był tam w godzinach wieczornych. nagle stał się bardzo blady. Nie mogliśmy dowiedzieć się, gdzie światło. Ale wkrótce zobaczył, że chodzi na szczycie poruszającego chmurami świeci. Zatonął do grobu, a ziemia pojawił się człowiek, jakby cały świecące. potem był grzmot, ale nie w niebie, lecz na ziemi. z tego strażnika cios podskoczył z przerażenia, a potem spadł. W tym czasie trumna na prawo od nas na drodze była kobieta, nagle wołał: “Otwórzcie! Otwarty! “I w tym momencie stało się jasne, że naprawdę wielka skała privalenny wejścia do jaskini, jakby on sam wstał i otworzył trumnę (wykonane wejście do grobowca jaskini.) Jesteśmy bardzo boi. Potem, jakiś czas później, światło trumna zniknęła, było cicho, jak zwykle. Gdy zbliżaliśmy się grób, okazało się, że nie ma ciała pochowany człowiek. ”

Wskazania Germidiya interesująca z innego punktu widzenia. Pisze, że na krótko przed wykonanie Chrystusa w Judei było pieniędzy na monety z dużym wizerunkiem Cezara [Tyberiusz], z jednej strony, a z małym obrazem Piłata na drugiej stronie. W dniu rozprawy Chrystusa, żona Piłata wysłany do siebie ludzi, przez którego wezwała męża, aby nie nakładać kary śmierci na Chrystusa [na nim całą noc we śnie właśnie z jego powodu], zapytała go: “Co pan zadośćuczynić jeżeli skazany ci, Syn Boży, nie jest przestępcą? ” – Piłat odparł: “Jeśli Syn Boży, zmartwychwstanie, a następnie pierwszą rzeczą, którą chciałbym zrobić -. Zakazuje miętę mój wizerunek na monetach, a ja żyję” Należy wyjaśnić, że aby być przedstawiony na monetach Rzymu uznano za bardzo wysoki zaszczyt. Piłat spełnił swoją obietnicę. Kiedy okazało się, że Chrystus zmartwychwstał, a nawet zabronione przedstawiają Piłata sam na monetach. Ten Germidiya wiadomość w pełni obsługiwana przez dowodów materialnych. Od rzymskich numizmatyki Wiadomo, że w Jerozolimie w tym czasie zostały wykonane monety z wizerunkiem Cezara, z jednej strony, a bez obrazu Piłata drugiej.

Syryjska Eyshu … [Aysha], znany lekarz, blisko do Piłata, który leczył go … jest jednym z najbardziej znanych ludzi swego czasu. Wybitny lekarz i przyrodnik, który cieszył się dużym uznaniem na Wschodzie, a potem w Rzymie, opuścił pracę, której wartość na całej epoce w nauce.

Postanowieniem Piłata to wieczorem przed zmartwychwstania był w pobliżu trumny wraz z pięciu z jego asystentów, którzy zawsze mu towarzyszył. On także był świadkiem pogrzebu Chrystusa. W sobotę, był dwukrotnie zbadany trumnę, a wieczorem o kolejności Piłata udaliśmy się tutaj z kolegami i musiał spędzić noc tutaj. Wiedząc o proroctwach dotyczących zmartwychwstania Chrystusa, Eyshu i jego pomocników i lekarzy zainteresowanych tym z punktu widzenia naukowców. Dlatego wszystkie podobne do Chrystusa i Jego śmierć, są dokładnie zbadane. W nocy z niedzieli, oni się o jeden. Wieczorem jego współpracowników poszedł spać, ale obudził się na długo przed zmartwychwstaniem i odnowionej obserwacji rzeczywistości w przyrodzie. “Każdy z nas – lekarzy, strażników – pisze Eyshu – były zdrowe, energiczne, czują się tak, jak zawsze Nie mieliśmy żadnych wątpliwości My absolutnie nie wierzą, że zmarli mogą zmartwychwstać Ale on jest rzeczywiście zmartwychwstał, i nas wszystkich… “Widziałem to na własne oczy.” Opis zmartwychwstania … Generalnie Eyshu był sceptykiem. Z jego pism, on konsekwentnie powtarza zdanie, które jest następnie dzięki nim stał się przysłowie na Wschodzie: “. Co nie widziałem, wierzę, bajkę”

pic.gif (30034 bajtów) pic2.gif (28428 bajtów)

[. 1850-1928 gg] “W sumie, według szacunków największego rzymskiego uczonego literaturze historycznej i akademika I.V.Netushila, liczba dość wiarygodne dowody na zmartwychwstanie Chrystusa ponad dwieście dziesięć, według naszych szacunków, liczba ta jest jeszcze większa – dwieście trzydzieści. .. ”
(Na zdjęciu -… Jednym z ostatnich znalezisk izraelskich archeologów dokładnie określić, że ten medalion noszony skórzaną sakiewkę na piersi lub nadgarstka w AD I wieku Landlord jest całkiem możliwe, aby zobaczyć na własne oczy Jezusa Chrystusa na medalionie z cudów Pana na ziemia, i cudem przedstawionym Zmartwychwstanie).

Jeden z największych na świecie ekspertów w dziedzinie starożytnych akademickiego V.P.Buzeskul [1858-1931 gg.] Powiedział: “Zmartwychwstanie Chrystusa jest potwierdzone historyczne i archeologiczne znaleziska z taką pewnością, jak istnienie Iwana Groźnego i Piotra Wielkiego … Jeśli zaprzeczyć zmartwychwstaniu Chrystusa, to trzeba odmówić (iz powodu znacznie więcej) istnienie Piłata, Julius Caesar, Nero, Augustus, Trajan, Marcus Aurelius, rosyjscy książęta Włodzimierza i Olgi, Aleksandra Newskiego, Iwan Kalita, Daniel Galitsky, Yuri Dołgorukiego, i wiele innych. ”

To tylko niewielka część ze źródeł, które mówi, że Chrystus prawdziwie zmartwychwstał. Dla zwięzłości tylko lista innych źródeł: Epiphany Afrykański, Euzebiusz Egipt Sardon Panidor, Hippolyte Macedoński Ammon Alexandria, Sabellin Greek, Isaac Jerusalem, Constantine [Konstancjusz] opony i inne. Tylko ci, którzy żyli w czasach Chrystusa i byli w Jerozolimie lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie, a byli świadkami zmartwychwstania, lub niepodważalne dowody na jej poparcie …

Jest to niezwykle istotne, że niektóre dowody zmartwychwstania znajdujemy i żydowskich pisarzy czasu, choć oczywiste jest, że Żydzi [którzy nie przyjąć chrześcijaństwo] silnie nachylona do zatuszowania faktu zmartwychwstania. Wśród żydowskich pisarzy czasu, po prostu mówiąc o zmartwychwstaniu, możemy znaleźć takie wiarygodne autorów jak Urista Galilejczykiem Ganon mezopotamskiej, Sherbrum-ojciec, Fernand [Furman] z Sarepty, Manana lekarza, Naveen Antioch, Maferkant.

Maferkant był jednym z członków rady, skarbnik. To było z jego rąk Judasz otrzymał za zdradę trzydzieści srebrników. Ale kiedy po zmartwychwstaniu Chrystusa wśród Żydów podniesione Maferkant alarm był pierwszym członkiem Sanhedrynu, który przybył na miejsce, aby zbadać sprawę. Był przekonany, że zmartwychwstanie jest zrobione. Musiał być przy grobie Pana przed chwilą zmartwychwstania: przybył tu płacić strażników, którzy stali przy grobie (wynajęci strażnicy otrzymali zapłatę, że tak powiem, na sztuki, po ponoszenia każdy warty). Widział, że grób Chrystusa jest dobrze chroniony. Płacenie pieniędzy, wyjechał, strażnicy pozostał aż do końca zmiany … Ale zanim zdążył odejść Maferkant ile był grzmot i ogromny kamień rzucony przez nieznaną siłę. Wracając z powrotem do grobu, zobaczył z daleka blaknięcie Maferkant blask nad trumną. Wszystko to opisał w książce “władcami Palestyny”, który jest jednym z najbardziej cennych i prawdziwych źródeł na temat historii Palestyny.

[. 1850-1928 gg] W sumie, według szacunków największego rzymskiego uczonego literaturze historycznej i akademika I.V.Netushila, liczba dość wiarygodne dowody na zmartwychwstanie Chrystusa ponad dwieście dziesięć, według naszych szacunków, liczba ta jest jeszcze większa – dwieście trzydzieści, na Dane Netushil dodać zabytki, które zostały wykryte po wydaniu swojej pracy.

Wątpliwości co do zmartwychwstania były rozproszone, głównie dlatego, najważniejszych ustaleń, które były wiele. Pierwszy nadal odnoszą się do XIX wieku, a ostatni do dnia dzisiejszego. Ogromne znaczenie ostatnich odkryć (rękopisy Qumran) jest tak wielka, że ​​są one zgłoszone, nawet w naszej prasie, jednak tylko niektóre z jego części składowych. To starożytne żydowskie teksty. Oni dosłownie wstrząsnął światem … ”

 

 

4 Responses to Świadectwo świadka Zmartwychwstania Chrystusa

  1. mariaf 09/07/2013 at 19:05 #

    Jest jeszcze jeden, współczesny nam,świadek Zmartwychwstania Pana -- to Maria Valtorta. Pan Jezus pokazał jej swe życie, a ona -- w latach 1943-1947 -- bardzo dokładnie je opisała na 15 000 stron Poematu Boga-Człowieka. Zmartwychwatanie opisała podobnie jak Grek Germidiusz (Germizy), tylko bardziej szczegółowo (także to, co działo się we wnętrzu grobu): http://www.objawienia.pl/valtorta/valt/v-07-003.html :

    “Nie ma jeszcze ani jednego promienia słońca. Na niebie, od strony wschodu, jest teraz całkiem zaróżowiony obszar. Coraz bardziej powiększa się on na pogodnym nieboskłonie. I ukazuje się jaśniejący meteor, przybywający z nieznanych głębin. To spadająca kula ognia, której blasku nie można znieść. Za nim – błyszcząca smuga, która być może jest tylko odblaskiem jego wspaniałości na naszej siatkówce. Z ogromną szybkością zstępuje na ziemię. Rozsiewa światło tak intensywne, tak nadzwyczajne, tak przerażające w swym pięknie, że różowy blask jutrzenki znika, pokonany tą rozżarzoną bielą.

    Strażnicy podnoszą głowy, zdziwieni, gdyż wraz ze światłem dochodzi też grzmot, potężny, harmonijny, podniosły, napełniający sobą całe Stworzenie. Przychodzi z rajskich przestworzy. To „alleluja”, anielska chwała, która towarzyszy duchowi Chrystusa powracającemu w Swym chwalebnym Ciele.

    Meteor spada na zamknięcie Grobu, które niczemu nie służy: odrywa je i odrzuca. Hałas napawa lękiem strażników, postawionych dla pilnowania Pana Wszechświata. Duch Pana wywołuje Swym powrotem na ziemię nowe trzęsienie ziemi, podobnie jak to uczynił, kiedy odchodził ze świata. Wdziera się w mrok Grobu, oświetla go swą nieopisaną Światłością i zastyga w nieruchomym powietrzu. Duch wstępuje ponownie w Ciało, które nie porusza się pod pogrzebowymi płótnami.

    Wszystko to trwa mniej niż minutę, ułamek minuty… Tak szybkie było ukazanie się, zstąpienie, wniknięcie i zniknięcie Boskiego Światła…

    „Chcę” Boskiego ducha, [wypowiedziane] do Jego zimnego Ciała, jest bezdźwięczne. Mówi to Jego Istota do nieruchomej Materii. Ucho ludzkie nie słyszy żadnego dźwięku. Ciało otrzymuje nakaz i jest posłuszne, wydając głębokie westchnienie…

    Nic więcej przez kilka minut.

    Pod chustą i pod całunem chwalebne Ciało na nowo przyjmuje wieczne piękno. Budzi się ze śmiertelnego snu, powraca z „nicości”, w której przebywało; zabite – odzyskuje życie. Z pewnością budzi się serce i po raz pierwszy uderza, wlewa do żył zlodowaciałą krew, która jeszcze pozostała, stwarza w jednej chwili pełną jej ilość w pustych żyłach, w znieruchomiałych płucach, w zamroczonym mózgu. Przywraca ciepło, zdrowie, siłę, myśl.

    Jeszcze jedna chwila i oto nagłe poruszenie się pod ciężkim całunem… Ruch jest gwałtowny. Poruszył skrzyżowanymi rękoma i ukazuje się stojąc: dostojny, w najwyższym stopniu zachwycający, w Swej szacie z niematerialnego sukna, nadprzyrodzenie piękny i wspaniały. Powaga Go przemienia i wywyższa, a jednak pozostaje Sobą.

    Oko z trudnością nadąża za tą przemianą. Teraz Go podziwia. Jakże różni się On od [tego Jezusa], który pozostał w moich wspomnieniach, kiedy był jeszcze żywy, bez ran i śladów krwi. Promieniuje blaskiem, który tryska potokami z pięciu ran i wychodzi ze wszystkich porów Jego skóry.

    Robi pierwszy krok. Przy tym ruchu promienie tryskające z Jego rąk i stóp otaczają Go aureolą świetlistych ostrzy. Blask otacza Go od głowy do kraju szaty. [Głowę] okala światłość diademu, który powstał z niezliczonych ran po koronie. Nie wydobywa się już z nich krew, lecz tylko – blask. Kiedy otwiera ramiona, które miał skrzyżowane na piersiach, ukazuje się znowu obszar bardzo żywego światła. Przenika ono przez szatę, nadając Jezusowi blask słońca na wysokości serca. To prawdziwa „Światłość”, która przyjęła Ciało. Nie jest to biedna światłość ziemska, mizerna światłość gwiazd, uboga światłość słońca. To Światłość Boga. To cały blask Raju. Skupia się on w jednym jedynym Bycie. Nadaje źrenicom swój niepojęty lazur, włosom – swe złote płomienie, szatom i barwom – swą anielską jasność. Tego wszystkiego nie można opisać ludzkimi słowami. To najwznioślejszy żar Trójcy Przenajświętszej, która pochłania Swą gorejącą mocą każdy ogień Raju. Wchłania go w Siebie, aby go na nowo rodzić w każdej chwili wiecznego Czasu. To Serce Nieba. Ono przyciąga i rozlewa Swoją krew, niezliczone krople Swej niematerialnej krwi: zbawionych, aniołów i wszystkiego, co jest Rajem: miłość Boga i miłość do Boga. Tym wszystkim jest Światłość, która jest i formuje Chrystusa Zmartwychwstałego.

    Gdy dochodzi do wyjścia i kiedy oko może dostrzec jeszcze coś poza Jego blaskiem, ukazują mi się dwie bardzo piękne świetlane postacie. Są jednak podobne jedynie do gwiazd przy słońcu. Jedna z nich znajduje się z jednej, a druga – z drugiej strony progu. Upadły na twarze, adorując swego Boga. On zaś – otoczony Swym światłem – przechodzi i uszczęśliwia uśmiechem. Wychodzi z grobowej groty. Powraca, by znowu stąpać po ziemi. Budzi ją radość. Cała lśni rosą, barwami traw, róż i niezliczonych kwiatów jabłoni, rozkwitłych cudem w pierwszych promieniach całującego je słońca i w Słońcu wiecznym, przechodzącym pod nimi.

    Strażnicy zemdleli… Zdeprawowane potęgi ludzkie nie widzą Boga. Tymczasem czyste siły wszechświata: kwiaty, trawy, ptaki, podziwiają i oddają cześć Potężnemu, który przechodzi, otoczony blaskiem własnej Światłości oraz światłem słońca.

    Jego uśmiech i spojrzenie spoczywa na kwiatach, na wznoszących się ku pogodnemu niebu gałęziach. I wszystko pięknieje. Delikatniejsze i bardziej jedwabiste stają się miliony płatków, które tworzą kwietny obłok na głową Zwycięzcy. Żywsze stają się diamenty rosy. I bardziej niebieskie staje się niebo, które odbija [blask] Jego błyszczących oczu. Weselsze jest też słońce barwiące radośnie obłoczek, niesiony przez lekki wiatr, który przybył, aby ucałować swego Króla woniami porwanymi ogrodom i pieszczotami jedwabistych płatków.

    Jezus podnosi dłoń i błogosławi. Potem zaś – gdy ptaki śpiewają głośniej, a wiatr niesie swe wonie – znika mi z oczu. Pozostawia jednak radość, która wymazuje najmniejsze wspomnienie smutku, cierpienia i niepewności o jutro…”

  2. mariaf 26/08/2013 at 16:39 #

    Doszłam do wniosku, że to powyższe “swiadectwo świadka” to mistyfikacja:
    Cytuję:
    1) “… Grek Germidiusz (Germizy) [Грек Гермидий (Гермизий)], który był oficjalnym biografem rządcy Judei, napisał również biografię Piłata. [? i do tej pory nikt jej nie znalazł i nie cytował?] Jego świadectwa zasługują na szczególną uwagę…”

    Drogi akademik Aleksandr Iwanowicz Bieleckij chciał chyba pomóc cerkwi i swemu ludowi uwiarygodnić wiarę, umówił się więc ze znajomym popem i razem przełożyli objawienia Marii Valtorty ( i może też A.K. Emmerich), wymyślając “Greka” Giermidija “oficjalnego biografa rządcy Judei”. Zapomnieli jednak podać skąd go wytrzasnęli (może wyciągnęli, jak królika z cylindra), bo raczej trudno uwierzyć, że mówią o nim poważne źródła historyczne.

    2) cytuję:
    “Świadectwo Germidiusza interesujące jest jeszcze z innego punktu widzenia. Pisze on, że na krótko przed egzekucją Chrystusa w Judei bito monety z dużym wizerunkiem Cezara [Tyberiusza], z jednej strony, i z małym wizerunkiem Piłata na drugiej stronie. W dniu rozprawy nad Chrystusem, kiedy żona Piłata wysłała do niego ludzi, przez których przekonywała męża, aby on nie wydawał wyroku śmierci na Chrystusa [ponieważ przez całą noc w czasie snu cierpiała z Jego powodu], pytała go: “Czym odkupisz swą winę, jeżeli skazany przez ciebie rzeczywiście okaże się Synem Bożym, a nie przestępcą?”. -- Piłat odparł: “Jeżeli On jest Synem Bożym, to On zmartwychwstanie i wtedy pierwszą rzeczą, którą zrobię – zakażę bicia mego wizerunku na monetach, dopóki żyję”. Piłat spełnił swoją obietnicę. Kiedy ustalono, że Chrystus zmartwychwstał, Piłat rzeczywiście zabronił [?] przedstawiania siebie na monetach. Ta informacja Germidiusza w pełni potwierdzona została przez dowody materialne. Z rzymskiej numizmatyki wiadomo, że w Jerozolimie w tym czasie zostały wykonane monety z wizerunkiem Cezara z jednej strony i bez wizerunku Piłata z drugiej.”

    To żaden dowód, bo piłat rządził jeszcze 3 lata po Zmartwychwstaniu Pana Jezusa i Rzym zdjął go z urzędu prokuratora Palestyny, którą zarządzał w l. 26-36 więc raczej nie on “rzeczywiście zabronił przedstawiania siebie na monetach.” Wątpię też, czy to był jego wizerunek!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Świadkowie Zmartwychwstania Chrystusa (WERSJA PEŁNA) - Gazeta Warszawska - 20/07/2013

    […] Zamieszczone przez Gazetę Warszawską w dniu 8.7.2013 r.http://gazetawarszawska.com/2013/07/08/swiadectwo-swiadka-zmartwychwstania-chrystusa/ […]

  2. Synagoga Szatana kontra Jezus Chrystus - Wolna Polska - Wiadomości - 20/07/2013

    […] Zamieszczone przez Gazetę Warszawską w dniu 8.7.2013 r.http://gazetawarszawska.com/2013/07/08/swiadectwo-swiadka-zmartwychwstania-chrystusa/ […]

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE