Piers Compton: Wygięty krzyż. Cz.5.

broken cross 5

” Wśród duchowieństwa istnieje piąta kolumna”, napisał ojciec Arrupe, przełożony generalny Jezuitów, “i nieustannie pracuje na rzecz ateizmu”.

 

Wygięty krzyż

 

Ukryta ręka w Watykanie

Piers Compton

 

Rozdział 5

 

Zasłona okrywająca największe w dziejach oszustwo w celu mistyfikacji duchowieństwa i zaskoczenia
wiernych, niewątpliwie zaczyna się rozdzierać.

Abp Marcel Lefebvre

 

Georges Virebeau[1], obserwator rzymskiej sceny, opowiada jak pewnego poranka 1976 roku w Watykanie zapanowało poczucie zdziwienia dochodzące do konsternacji. Studenci w sutannach w kolorach purpury, fioletu lub czerni, zależnie od narodowości, stali w grupach, rozmawiając o najnowszym wydaniu czasopisma Borghese. Niektórzy, mówi autor, faktycznie pocili się ze strachu, bo choć ranek był gorący, to atmosfera wywołana przez to co przeczytali, wpłynęła na nich bardziej niż pogoda.

 

Gazeta opublikowała szczegółową listę duchownych, niektórzy z nich posiadali najwspanialsze stanowiska, rzekomych członków tajnych stowarzyszeń.

Była to zdumiewająca wiadomość, gdyż potrząsający z powątpiewaniem głową studenci znali prawo kościelne, i Prawo Kanoniczne 2335 wyraźnie mówiło, że katolik, który dołączył do któregoś z takich stowarzyszeń podlegał ekskomunice, ipso facto.

 

Widzieliśmy, że tajne stowarzyszenia dawno temu wypowiedziały wojnę Kościołowi, który uważały za jedną z wielkich przeszkód stojących na drodze do dominacji nad światem, a Kościół odpowiedział potępiając je i tworząc prawa dla własnej ochrony. W tym celu ustanowiono Kanon 2335, podczas gdy Kanon 2336 zajmował się środkami dyscyplinarnymi, nakładanymi na każdego duchownego, który może być zachęcany do przyłączenia się do stowarzyszenia. W przypadku biskupa straciłby wszystkie uprawnienia prawne i byłby pozbawiony prawa wykonywania kapłańskich funkcji, w tym wyświęcania i poświęcania.

 

To, że Kościół uważał stowarzyszenia za największe zagrożenie dla swojego istnienia, pokazuje liczba ostrzeżeń i potępień wydanych przez Watykan. Co zwykle traktuje się jako pierwszą instancję urzędową miało miejsce za pontyfikatu papieża Klemensa XII (1730-40), który podkreślił, że przynależność do stowarzyszenia było niezgodne z członkostwem w Kościele.

 

Jedenaście lat później, Benedykt XIV potwierdził to w pierwszej papieskiej Bulli skierowanej przeciwko stowarzyszeniom. Pius VI i Pius VII poszli jego śladem, ten drugi szczególnie niepokoił się zagrożeniem ze strony Karbonariuszy. Trzej kolejni papieże, Leon XII, Pius VIII i Grzegorz XVI poparli te zakazy. Kolejne potępienie wyszło od Piusa IX, który, nawiasem mówiąc, musiał się zmierzyć z oskarżeniem, że pochodził z hrabiowskiego rodu Mastai-Feretti, który prawie na pewno był zaangażowany w stowarzyszeniach.

 

Leon XIII mówił o spisku mającym na celu “zniszczenie, od góry do dołu, całej religijnej i społecznej dyscypliny pochodzącej z instytucji chrześcijańskich”, oraz zastąpienie wiary w ducha nadprzyrodzonego przez rodzaj naturalizmu z drugiej ręki.

Podobnie jak teksty Woltera, Diderota i Helwecjusza otworzyły drogę rewolucji francuskiej, tak tajne stowarzyszenia, powiedział Pius X (1903-14), pracowały w celu zniszczenia katolicyzmu w nowoczesnej Francji.

 

Według Benedykta XV zagrożenie było tak ważne, że nawet trudności wywołane przez wojnę 1914 roku nie mogły wyprzeć go z jego myśli; podczas gdy Pius XI przypomniał, że tajne stowarzyszenia były silne zmową milczenia, która nigdy nie przestała ich otaczać.

 

Choć prowadzona w dużej mierze za kulisami, a więc z dala od oczu opinii publicznej, walka między Kościołem i tajnymi stowarzyszeniami była bardziej gorzka i długotrwała niż konflikty międzynarodowe, dlatego, że w dużej części toczyła się na idee, na zasady psychiczne, a więc moralne; i chociaż nie uznawane powszechnie, poglądy moralne wpływają na całą naturę człowieka, bardziej niż inny konflikt, w celu osiągnięcia korzyści osobistych, terytorialnych, lub pozytywnej władzy.

Z jednej strony była religia, która, jak twierdzili jej zwolennicy, opierała się na faktach, obiektywnej wartości prawdy objawionej, i praktyce sakramentalnej. Z drugiej strony, system oparty na humanitarnych ideałach, którym wszyscy ludzie, uwolnieni z więzów lub dogmatów i ortodoksji, mogą się dzielić, i na który mogliby się zgodzić. Prawda, mówili, jest względna, dlatego twierdzenia o obiektywnej i objawionej prawdzie postrzegane są nie tylko jako bezwartościowe, ale całkowicie fałszywe.
Tak więc walka rozwijała się na przestrzeni wieków, z tymi, którzy zaakceptowali ateizm, pozytywizm, czy materializm, który osiągnął swój szczyt w rewolucji francuskiej, z jednej strony, i nakazami wypowiadanymi przez różnych papieży, od Klemensa XII w połowie XVIII wieku, do Piusa XI, który zmarł w 1939 roku, z drugiej.

Najmniej potępiające z tych nakazów mówiły o stowarzyszeniach jako “zmowie milczenia”. Najbardziej obciążające nazywały je “synagogami szatana”.
Jednak nie wszyscy ich członkowie uważali satanistyczne koneksje za piętno. W ten sposób jeden z ich głównych archiwistów, Albert Lantoine, robił wszystko co mógł by zwrócić się do Piusa XII w sierpniu 1943 roku tymi słowami:
“Cieszę się, że mogę powiedzieć, że my, posiadacze krytycznego ducha, jesteśmy sługami szatana. Wy bronicie prawdy i jesteście sługami Boga. Dwaj mistrzowie wzajemnie się uzupełniają i potrzebują się nawzajem. Moglibyście nas zniszczyć. Ostrożnie! Śmierć szatana będzie oznaczać mękę waszego Boga. Musicie zaakceptować sojusz z szatanem, i przyznać, że on uzupełnia Boga“.

 

Wiadomość w Borghese, która tak zaalarmowała studentów, nadeszła jako kulminacja strachu, który trwał przez jakiś czas wśród bardziej konserwatywnych elementów w Watykanie. Ujawnienie abp Bugniniego, w czasie Soboru Watykańskiego II, było wystarczająco wstrząsające. Ale rewelacje w Borghese były na bardziej znaczącą skalę, i doszły niebezpiecznie blisko, żeby dotknąć wrażliwy punkt Kościoła.

 

Wiadomo było, że agenci wroga od dawna podgryzali jego struktury. Ale tak długo, jak była silna dyscyplina Kościoła, trudno było najbardziej gorącemu dywersantowi wejść do kapłaństwa. Ale ogólne rozprężenie i reformy po Soborze papieża Jana, otworzyły drzwi, przez które agenci weszli nie tylko do seminariów, ale i do Kurii, organu zarządzającego Kościoła.
Ponieważ niektórzy z tych agentów doszli wysoko w Kościele, i stali się kardynałami i biskupami, to wielu, którzy mogliby podejrzewać, oszukano. Kościelne tytuły i stanowiska, i urzędy które szły z nimi, uważano za wystarczające (choć naprawdę tylko na zewnątrz) zabezpieczenie. Ręce manipulatorów podnosiły się by błogosławić, a wierni klękali.

 

Wydane przeciwko nim ostrzeżenia były w dużej mierze zignorowane lub padały martwe jak kamienie na historycznie imponujące mury, które odgradzały Kościół. ” Wśród duchowieństwa istnieje piąta kolumna”, napisał ojciec Arrupe, przełożony generalny Jezuitów, “i nieustannie pracuje na rzecz ateizmu”.

 

Podobną tematykę wyrażało wielu teologów, którzy spotkali się w Genewie w 1976 r., jako Międzynarodowy Komitet Obrony Katolickiej Doktryny. “Obecność wrogów Kościoła, w jego wewnętrznej strukturze, stanowi część tajemnicy nieprawości i powinna być zdemaskowana”.

 

Ale do tej pory te obawy nie przybrały bardziej namacalnego kształtu, niż zachwiały umysłami studentów, którzy czuli, że ich przyszłość mogą zakłócać rewelacje, które miały niewielki lub żaden wpływ na ich przełożonych i instruktorów w Watykanie. Zlecono zwykłe dochodzenie (przez niektórych duchownych, których uznano za winnych) z ustalonym celem odnalezienia źródła plotek. Ale nic się nie stało, ani też żaden z tych, którzy byli zamieszani nie wydali kategorycznego lub prostego dementi.

Artykuł Borghese twierdził, że miał szczegółową listę konspiratorów, którzy przeniknęli do Kościoła, wraz z datami, numerami i zakodowanymi imionami. Na zarzuty te odpowiedział pisarz w L’Aurora, M. Jacques Ploncard, który zapewnił, że żaden prałat nie był powiązany z tajnym stowarzyszeniem od czasów Karola X, ostatniego z dynastii Burbonów, który wstąpił na tron ​​w 1824 roku, i został wypędzony przez rewolucję 1830 roku.

 

Było to ewidentną nieprawdą, co zostało udowodnione przez zdecydowanych śledczych, którzy dokonali ataku na terytorium wroga. W ten czy inny sposób, czasami udając członków rządu, uzyskali dostęp do włoskiego Rejestru Tajnych Stowarzyszeń, i sporządzili o wiele dłuższą i bardziej imponującą listę niż ta opublikowana w Borghese.

 

Szczegóły przedstawione poniżej, dotyczą kardynałów, arcybiskupów i biskupów, którzy, jak twierdzą ci, którzy badali sprawę, występują w Rejestrze. Niektórzy z nich zmarli od czasu sporządzenia listy – w pewnym czasie mówiło się, że było na niej 125 biskupów. Niektóre z urzędów zmieniły właściciela.

 

Ale nazwiska i tytuły kościelne, wraz z datami inicjacji w stowarzyszeniach, i tajne zakodowane imiona,  wymagają poważnego rozważenia, z wyjątkiem tych katolików, którzy ślepo przestrzegają zasad, którzy polegają na słowach kapłana, i którzy uważają, że częścią ich wiary jest nie zauważanie plam na Kościele.

 

Zauważmy, że zakodowane imiona często zawierają dwie pierwsze litery nazwiska duchownego.
2.

Agostino, kard. Casaroli. Sekretarz stanu. Prefekt Świętej Kongregacji Spraw Publicznych, oraz Kongregacji Biskupów i Papieskiej Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego. Członek Komisji ds. Rosji i Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Najbardziej wpływowy po papieżu prałat w Watykanie, którego zastępuje w czasie nieobecności tego ostatniego. Znany jest jako “Kissinger watykańskiej dyplomacji”. Inicjowany do tajnego stowarzyszenia 28 września 1957. Tajne imię Casa.

Leon Joseph, kard. Suenens. Prymas Belgii. Członek Papieskiej Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego. Aktywny w Kongregacji Propagandy Fide, Świętej Kongregacji Obrzędów i Ceremonii, Świętej Kongregacja Seminariów i Studiów Uniwersyteckich. Delegat i moderator Soboru Watykańskiego II i był związany z protestanckimi zielonoświątkowcami, który redukuje ludzi do odnawiającej histerii. Inicjowany 15 czerwca 1967. Tajne imię Lesu.

Jean, kard. Villot. Sekretarz stanu za Pawła VI, i Kamerling (Chamberlain, który przejmuje sprawy w Watykanie po śmierci papieża). Prefekt Kongregacji ds. Instytutów Zakonnych i Świeckich, administrator Dóbr Stolicy Apostolskiej. Pochodził z rodziny, która na przestrzeni ostatnich dwustu lat, z ojca na syna, miała Wielkich Mistrzów tajnych stowarzyszeń, w tym Różokrzyżowców.

Zdając sobie sprawę z tego ujawnienia, usilnie zaprzeczał, by był związany w jakikolwiek sposób z takimi stowarzyszeniami. Jedno z jego zaprzeczeń było zawarte w piśmie z dnia 31 października 1976, wysłanym z Watykanu przez Nuncjaturę Papieską w Paryżu, do dyrektora miesięcznika Lectures Françaises. Brzmiało ono:

“Kiedy zauważyłem, że w wydaniu z września 1976 r., wymienił pan kard. Villota jako członka tajnego stowarzyszenia, kard. Villot oświadcza w sposób najbardziej formalny, że nigdy nie miał, w żadnym momencie życia, najmniejszych związków z żadnymi tajnymi stowarzyszeniami. Przestrzega on ściśle potępienie nałożone przez papieży. Kard. Villot prosi dyrektora Lectures Françaises o opublikowanie tego zaprzeczenia w przyszłym wydaniu, i z góry za nie dziękuje”.

Pozostaje tylko zastanowić się, jak kard. Villotowi, który wydaje się cierpieć na niezwykle krótką pamięć, udało się pełnić funkcję sekretarza stanu. Z danych wynika, że ​​był inicjowany do tajnego stowarzyszenia 6 sierpnia 1966 r., i że w nadziei uniknięcia identyfikacji, otrzymał dwa kodowane imiona, Jeani i Zurigo.

Achille, kard. Lienart,  biskup Lille. Wcześniej był kapitanem w armii francuskiej, i od zawsze ultra-liberałem. Przewodził siłom postępowym na II Soborze, kiedy mówiło się, że “jego idee były czerwieńsze od jego szat”. Krótko przed śmiercią zaskoczył wszystkich zebranych w jego pokoju, wykrzykując “Mówiąc po ludzku, Kościół jest martwy”. Inicjowany 15 października 1912. Nie udało się sprawdzić zakodowanego imienia.

Ugo, kard. Poletti, wikariusz generalny diecezji rzymskiej, kontroler całego duchowieństwa na terenie miasta. Członek Świętej Kongregacji ds. Sakramentów i Boskiego Kultu. Prezydent Dzieł Papieskich i Akademii Liturgicznej. Arcykapłan Patriarchalnej Bazyliki Laterańskiej. Inicjowany 17 lutego 1969. Imię Upo.

Franco, kard. Biffi. Szef Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego Św. Jana. Inicjowany 15 sierpnia 1969. Imię Bifra.

Michele, kard. Pellegrino. Arcybiskup Turynu, gdzie przetrzymywany jest Całun Turyński. Inicjowany 2 maja 1960. Imię Palmi.

Sebastiano, kard. Baggio. Prefekt Świętej Kongregacji Biskupów. Inicjowany 15 sierpnia 1957. Imię Seba.

Pasquale, kard. Macchi. Honorowy prałat i sekretarz Pawła VI. Po ekskomunikacji za herezję, przywrócony przez kard. Villota. Inicjowany 23 kwietnia 1958. Imię Mapa.

Salvatore, kard. Pappalardo. Arcybiskup Palermo, Sycylia. Inicjowany 6 maja 1943. Imię Salpo.

Kard. Garrone. Prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej. Bezczelnie ujawnił swoje członkostwo w tajnym stowarzyszeniu, ale ani go nie usunięto, ani publicznie nie napiętnowano. Brak daty inicjacji i imienia.

Abp Annibale Bugnini. Konsultant w Świętej Kongregacji ds. Propagacji Wiary i Świętej Kongregacji ds. Świętych Obrzędów. Mówiono o historii jego ujawnienia podczas II Soboru. Zmarł 3 lipca 1982. Inicjowany 23 kwietnia 1963. Imię Buan.

Abp Giovanni Benelli. Arcybiskup Florencji. Pomógł w mianowaniu kard. Villota na sekretarza stanu na miejsce ortodoksyjnego kard. Cicognani. Brak daty inicjacji i imienia.

Abp Mario Brini. Konsultorz Papieskiej Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego. Sekretarz Świętej Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, członek papieskiej Komisji ds. Rosji. Inicjowany 13 lipca 1969. Imię Mabri.

Bp Michele Bruno. Prałat Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej. Inicjowany 21 marca 1969. Imię Bumi.

Bp Fiorenzo Angeliini. Biskup tytularny Massene, Grecja. Delegat kardynała-wikariusza Rzymu ds. szpitali. Inicjowany 14 października 1957. Brak daty inicjacji i imienia.

Prałat Mario Rizzi. Prałat honorowy Ojca Św. Odpowiedzialny za odrzucenie niektórych ustaw Praw Kanonicznych, które stanowiły część fundamentu Kościoła od czasów apostolskich. Inicjowany 16 września 1969. Imię Mari lub Monmari.

Prałat Pio Vito Pinto. Attaché sekretarza stanu, notariusz II Sekcji Najwyższego Trybunału i Apostolskiej Sygnatury. Na liście bardzo ważnych osób w stowarzyszeniach. Inicjowany 2 kwietnia 1970. Imię Pimpi.

Prałat Francesco Marchisano. Prałat honorowy Ojca Św. Sekretarz Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej. Inicjowany 14 lutego 1961. Imię Frama.

Aurelio Sabattani. Arcybiskup Giustiniana, prowincja Mediolanu, Italia. Pierwszy sekretarz Najwyższei Apostolskiej Sygnatury. Inicjowany 22 czerwca 1969. Imię Asa.

Albino Mensa. Arcybiskup Vercelli, Piedmont, Italia. Inicjowany 23 lipca 1969. Imię Mena.

Enzio D’Antonio. Arcybiskup Trivento. Innicjowany 21 czerwca 1969. Imię nieznane.

Alessandro Gottardi. Arcybiiskup Trento, Italia. Kontroluje możliwych kandydatów na kardynałów. Na spotkaniach tajnego stowarzyszenia zwraca się do niego per “doktor”, inicjowany 13 czerwca 1959. Imię Algo.

Antonio Travia. Biskup tytularny Termini Imerese. Szef szkół katolickich, inicjowany 15 września 1967. Imię Atra.

Giuseppe Mario Sensi. Biskup tytularny Sardi, Azja Mniejsza. Nuncjusz papieski w Portugalii. inicjowany 2 listopada 1967. Imię Gimase.

Francesco Salerno. Biskup prefekt. inicjowany 4 maja 1962. Imię Safra.

Antonio Mazza. Biskup tytularny Velia. Inicjowany 14 kwietnia 1971. Imię Manu.

Mario Schierano. Biskup tytularny Acrida, prowincja Cosenza, Italia. Główny kapelan włoskich Sił Zbrojnych. Inicjowany 3 lipca 1959. Imię Maschi.

Luigi Maverna. Biskup Chiavari, Genua, Italia. inicjowany 3 czerwca 1968. Imię Luma.

Aldo Del Monte. Biskup Novara, Piedmont, Italia. Inicjowany 25 sierpnia 1969. Imię Adelmi..

Marcello Morganta. Biskup Ascoli, Piceno, wsch. Italia. Inicjowany 22 lipca 1955. Imię Morma.

Luigi Bettazzi. Biscup Lyrea, Italia. inicjowany 11 maja 1966. Imię Lube.

Gaetano Bonicelli. Biskup Albano, Italia. Inicjowany 12 maja 1959. Imię Boga.

Salvatore Baldassarri. Biskup Ravenny, Italia. inicjowany 17 lutego 1958. Imię Balsa.

Vito Gemmiti. Członek Świętej Kongregacji Biskupów. Inicjowany 25 marca 1968. Imię Vige.

Pier Luigi Mazzoni. Członek Świętej Kongregacji Biskupów. Inicjowany 14 września 1959. Imię Pilum.

Ernesto Basadonna. Prałat Mediolanu. Inicjowany 14 września 1963. Imię Base.

Mario Bicarelli. Prałat Vicenza, Italia. Inicjowany 23 września 1964. Imię Bima.

Salvatore Marsili. Opat Św. Benedykta z Finalpii k. Modeny, Italia. Inicjowany 2 lipca 1963. Imię Salma.

Annibale Ilari. Opat Sua Santita. Inicjowany 16 marca 1969. Imię Ila.

Franco Gualdrini. Rektor Capri. Inicjowany 22 maja 1961. Imię Grefra.

Lino Lozza. Kanclerz Rzymskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu. Inicjowany 23 lipca 1969. Imię Loli.

Daimazio Mongillo. Profesor Dominikańskiej Teologii Moralnej, Instytut św. Aniołów, Rzym. Inicjowany 16 lutego 1969. Imię Monda.

Flaminio Cerruti.  Szef Biura Uniwersytetu Badań ds. Kongregacji. Inicjowany 2 kwietnia 1960.

Enrico Chiavacci. Profesor Moralności, Uniwersytet Florencji. Inicjowany 2 lipca 1970. Imię Chie.

Carmelo Nigro. Rektor Papieskiego Seminarium Badań Głównych. Inicjowany 21 grudnia 1970. Imię Carni.

Carlo Graziani. Rektor Niższego Seminarium, Watykan. Inicjowany 23 lipca 1961. Imię Graca.

Luigi Belloli. Rektor Seminarium Lombardii. Inicjowany 6 kwietnia 1958. Imię Bella.

Virgilio Noe. Szef Świętej Kongregacji Boskiego Kultu. Inicjowany 3 kwietnia 1961. Imię Vino.

Dino Monduzzi. Regent prefekta Domu Papieskiego. Inicjowany 11 marca 1967. Imię Mondi.

Vittorio Palistra. Radca prawny Świętej Roty państwa Watykanu. Inicjowany 6 maja 1943. Imię Pavi.

Giuseppe Ferraioli. Członek Świętej Kongregacji ds. Spraw Publicznych. Inicjowany 24 listopada 1969. Imię Gife.

Alberto Bovone. Zastępca sekretarza Świętego Urzędu. Inicjowany 30 kwietnia 1967. Imię nieznane.

Terzo Nattelino. Wice-prefekt Archiwów Sekretariatu Watykanu. Inicjowany 17 czerwca 1957. Imię Nate.

Georgio Vale. Oficjalny kapłan diecezji rzymskiej. Inicjowany 21 lutego 1971. Imię Vagi.

Dante Balboni. Asystent watykańskiej Papieskiej Komisji Badań Biblijnych. Inicjowany 23 lipca 1968. Imie Balda.

Vittorio Trocchi. Sekretarz Laikatu Katolickiego w Konsystorzu państwa Watykan. Inicjowany 12 lipca 1962. Imię Trovi.

Piero Vergari. Szef urzędników protokołu watykańskiej Sygnatury Państwowej. Kontroluje zmiany Prawa Kanonicznmego. Inicjowany 14 grudnia 1970. Imię Pive.

Dante Pasquinelli. Członek Rady Nunjusza w Madrycie. Inicjowany 12 stycznia 1969. Imię Pada.

Mario Pimpo. Wikariusz Biura ds Ogólnych. Inicjowany 15 marca 1970. Imię Pima.

Igino Rogger. Urzędnik w diecezji rzymskiej. Inicjowany 16 kwietnia 1968. Imię Igno.

Pietro Rossano. Członek Świętej Kongregacji ds. Badań Nie-Chrześcijańskich. Inicjowany 12 lutego 1968. Imię Piro.

Francesco Santangelo. Zastępca Rady Obrony Prawnej. Inicjowany 12 listopada 1970. Imię Frasa.

Gaetano Scanagatta. Członek Komisji ds. Pompei i Loretto. Inicjowany 23 września 1971. Imię Gasca.

Pio Laghi. Delegat apostolski w Argentynie. Inicjowany 24 sierpnia 1969. Imię Lapi.

Pietro Santini. Wice-urzędnik Trybunału Wikariatu Watykanu. Inicjowany 23 sierpnia 1964. Imię Sapa.

Domenico Semproni. Członek Trybunału Wikariatu Watykanu. Inicjowany 16 kwietnia 1960. Imię Dose.

Angelo Lanzoni. Szef Biura Sekratariatu Stanu. Inicjowany 24 września 1956. Imię Lana.

Giovanni Layola. Członek Rady Spraw Publicznych Kościoła. inicjowany 27 lipca 1970. Imię Lagi.

Venerio Mazzi. Członek Rady Spraw Publicznych Kościoła. Inicjowany 13 października 1966. Imię Mave.

Antonio Gregagnin. Trybun Pierwszych Spraw przed Beatyfikacją i Kanonizacją. innicjowany 19 października 1967. Imię Grea.

Giovanni Caprile. Dyrektor Katolickich Spraw Obywatelskich. Inicjowany 5 września 1957. Imię Gica.

Roberto Tucci. Dyrektor Radia Watykan. Najważniejsze stanowisko, gdyż stacja emituje wiadomości 24 godziny na dobę w 32 językach. Inicjowany 27 czerwiec 1957. Imię Turo.

Virgilio Levi. Asystent-Dyrektor watykańskiego dziennika L’Osservatore Romano, i Radia Watykan. Inicjowany 4 lipca 1958. Imię Vile.

 

W Italii jest pięćset dwadzieścia sześć masońskich lóż. Z tego powodu wątpliwa jest podawana przez nich liczba członków tylko dwadzieścia tysięcy.

Francuski Rejestr Tajnych Stowarzyszeń jest bardziej strzeżony niż włoski, dlatego nie można podać szczegółów ostatnich inicjacji. Najpewniejsza lista duchownych należących do francuskich tajnych stowarzyszeń obejmuje kilkadziesiąt lat przed rewolucją francuską, i liczyła, nawet w czasie, gdy infiltracja Kościoła przez jego wrogów była na mniejszą skalę niż wkrótce potem, około dwustu pięćdziesięciu sześciu członków.

 

[1]  W Prelates et Francs-Maçon [Prałaci i francuscy masoni, Henri Coston, Paryż, 1978]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 Responses to Piers Compton: Wygięty krzyż. Cz.5.

  1. mariaf 30/04/2013 at 07:57 #

    “Leon XII, Pius VIII i Grzegorz VI poparli te zakazy.” -- to był Grzegorz XVI
    (1831-1846)

  2. KSC 30/04/2013 at 08:36 #

    Racja XVI, dziękuje

    po angielsku jest VI , muszę znaleźć jakieś papierowe wydania źródłowe , aby to kontrolować lepiej.

    KSC

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE