X. Luigi Villa; Beatyfikacja Pawła VI ? cz.2

BEATIFICATION OF PAUL VI?

– Letter to Cardinals –

 

Beatyfikacja Pawła VI?

List do kardynałów  

Cz. 2.

http://padrepioandchiesaviva.com/uploads/Letter_to_Cardinals.pdf

tłumaczenie Ola Gordon

 

Paweł VI i komunizm

PVI homsexual

W czasie II wojny światowej Don Battista Montini pracował dla wywiadu wojskowego w Biurze Służb Strategicznych (OSS), prekursorze CIA, a także dla brytyjskiego i sowieckiego wywiadu, przesyłał informacje służące aliantom do wykrywania celów strategicznych do bombardowań.

 

Montini odbywał tajne spotkania z komunistami, pomimo oficjalnie antykomunistycznego stanowiska papieży Piusa XI i Piusa XII. W 1938 roku prałat Montini miał poufne spotkanie z komunistami Domini i Sereni; w 1944 wszedł w negocjacje z Togliatti, w 1945 z komunistą Eugenio Reale.

 

W 1954 Pius XII otrzymał dowody o zdradzie zdrady Montiniego z sowieckimi tajnymi służbami od płk. Arnaulda i usunął go ze stanowiska sekretarza stanu.

 

W archiwach kard. Tisseranta znajdowały się “listy” Montiiniego, który donosił do KGB nazwiska i działania księży, którzy potajemnie sprawowali obowiązki duchowne wśród ciemiężonych i prześladowanych narodów w krajach komunistycznych.

 

W archiwach kard. Tisseranta było również marksistowskie “credo” ówczesnego prałata Battista Montiniego.

 

W 1954 roku Pius XII odkrył także, że Montini “ukrył wszystkie raporty odnoszące się do schizmy chińskich biskupów”.

 

W 1954 roku Montini zgromadził wokół siebie w Mediolanie klikę towarzyszy podróży o liberalnych poglądach, anarchistów, komunistów, socjalistów, gangsterów i członków “awangardowej” wspólnoty literackiej i artystycznej.

 

We wrześniu 1965 roku wybuchł kolejny skandal z oszukańczym usunięciem “Petycji 450 biskupów”, którzy chcieli potępienia przez sobór komunizmu, ale Paweł VI odmówił. Prawdziwa zdrada!

 

Paweł VI nigdy nie interweniował, ani nie potępił kampanii na korzyść komunizmu i wyniesienia czarnego rasizmu, choć zawsze zachowywał chłód kiedy stawał w obliczu nieszczęść niesłusznie zniewalanych chrześcijan.

 

Paweł VI otworzył Kościół na “dialog” i współpracę z komunistami. Jego zdrada pokazała się w 1971 roku, wymuszonym usunięciem wspaniałego kard. Midszenty’ego, któremu Paweł VI uniemożliwił publikację swoich “Dzienników”.

 

Paweł VI odbył spotkania z Gromyko i Podgornym. Miał długie potajemne sesje z prałatem Nikodemusem, arcybiskupem Leningradu i tajnym agentem.

 

Okazało się, że Berlinguer, ówczesny sekretarz Komunistycznej Partii Włoch, był tajnym agentem dyplomatycznym Pawła VI w komunistycznym rządzie w Hanoi.

 

W apelu do Chin Paweł VI wyraził radość z powodu ogłoszenia rewolucji kulturalnej.

 

Za pontyfikatu Pawła VI zdrada kardynałów Midszenty’ego i Slipyja, jak i milionów ofiar komunizmu, zwłaszcza na Węgrzech, w Czechosłowacji, Wietnamie Płd., Angoli, Mozambiku i Ugandzie została skonsumowana. . .

 

“Milczący Kościół” był zbrodnią potępienia “świadków” zamordowanych za świadectwa i obronę Jezusa Chrystusa!

 

“Otwarcie na wschód” Pawła VI było prawdziwą rzezią dla wiary!  To “otwarcie” zwane “Ostpolitik”, stało się największą zdradą wszechczasów, gdyż Paweł VI wykorzystał Kościół do wywrotowych celów, by z Chrystusa uczynić “społecznego rewolucjonistę” dla dobra społecznego ludzkości.

 

“Kościół Milczący” był powodem zdenerwowania “Milczenia Kościoła” Pawła VI. Dlatego na rozkaz Pawła VI, kard. Slipyi, po dekadach obozów koncentracyjnych i przymusowej pracy, został poproszony o przybycie do Watykanu by natychmiast zostać zamkniętym w więzieniu, gdzie, jak mi powiedział podczas mojej “wizyty”: “W głowie utrwaliła mi się każda chwila spędzona w sowieckim obozie, i mój wyrok śmierci, ale w Rzymie, poza murami Watykanu, przeżyłem najgorszy czas”.

 

Paweł VI usunął kard. Midszenty’ego ze stanowiska prymasa Węgier, bo ten nigdy nie chciał zaakceptować dialogu z komunizmem. Na spotkaniu w Wiedniu kardynał powiedział mi: “Wierz mi. . . Paweł VI w ręce komunistów przekazał całe chrześcijańskie kraje. . . a prawdziwy Kościół, który jest nadal nasz, został wpędzony do katakumb”.

 

Prokomunizm Pawła VI doprowadził do zwycięstwa komunizmu we Włoszech.

 

Jego “Populorum Progressio” z 26 marca 1967 roku miał całkowicie marksistowski posmak, bo jego “sprawiedliwość” oznaczała “równość” i chciał fuzji religii.

 

Celem jego “Ostpolitik”  było doprowadzenie do znacznego zbliżenia z bolszewicką Rosją.

 

Paweł VI homoseksualista

 

Osobami świadczącymi o jego homoseksualizmie są:

Homoseksualny pisarz Robin Bryans, który napisał o relacjach homoseksualnych Montiniego z Hughem Montgomerym.

Homoseksualista i były ambasador Roger Peyrefitte, wypowiadał się o jego homoseksualizmie, że Paweł VI, arcybiskup Mediolanu, bywał w zacisznym domu by spotykać się z przygodnymi facetami.

“New York Times” opublikował również nazwisko słynnego włoskiego aktora, Paolo Carlini, który często odwiedzał Pawła VI w prywatnych apartamentach watykańskich.

Opat Georges de Nantes, ujawnił zarzuty wobec Pawła VI o homoseksualizmie powołując się na liczne źródła.

Pisarz Franco Bellegrandi opisał następujące fakty:

– szantażowanie Montiniego przez Sowietów by zmusić go do ujawnienia nazwisk księży i biskupów potajemnie wysłanych przez papieża Piusa XII za żelazną kurtynę

– proces “kolonializacji homoseksualnej” Watykanu za panowania Montiniego

– nocne interwencje policji u arcybiskupa Mediolanu, Montiniego, którego kilka razy znajdowano na ulicach miasta w świeckim ubraniu w  wątpliwym towarzystwie

– zezwolenie udzielone przez Montiniego swojemu kochankowi Paolo Carliniemu na swobodne wchodzenie i wychodzenie z apartamentu papieża w Watykanie

– szantażowanie Montiniego przez masonów, grożąc mu ujawnieniem pewnych faktów o jego homoseksualizmie, jeśli nie zgodzi się na akceptację kremacji zwłok, zawsze zakazywanej przez Kościół

– kard. Pietro Palazzini posiadał dwie obszerne teczki pełne dokumentów pokazujących bezspornie nieczyste i nienaturalne zboczenie Pawła VI.

Homoseksualizm Pawła VI był instrumentalny w zmianie paradygmatu, co wywołało powstanie “kolektywu homoseksualnego” w Stanach Zjednoczonych.

 

Do tego kolektywu należeli:

Kardynałowie: Joseph Bernardin, Terence James Cooke i John Wright, abp Rembert Weakland George, biskupi: James S Rausch, George Henry Guifoyle, Francis Mugavero, Joseph Hubert Hart, Howard James Hubbard. . .

 

Paweł VI I jego pontyfikat

 

Paweł VI był papieżem, który kierował Kościołem, dlatego nie można go usprawiedliwiać za całkowite samozniszczenie Kościoła, za które był głównym odpowiedzialnym.

Destrukcyjne działanie pontyfikatu Pawła VI można podsumować następująco:

– Likwidacja Świętego Oficjum, strażnika ortodoksji

– Unieważnienie “przysięgi antymodernistycznej”

– Unieważnienie Indeksu zakazującego czytanie książek niebezpiecznych dla wiary

– Skandaliczna bierność wobec holenderskiej schizmy

– Autoryzacja włoskiego wydania katechizmu holenderskich heretyków

– Rozpad skarbca liturgicznego

– Udział w zgromadzeniu “Światowej Rady Kościołów”

– Luteranizacja Mszy

– Publiczne uznanie Lutra

– Obalenie encyklik potępiających komunizm,  modernizm i masonerię

– Zburzenie życia zakonnego i duchownego

– Stałe mianowanie liberalnych i postępowych biskupów na wolne stanowiska w całym katolickim świecie.

 

Paweł VI zastąpił “religię”, zasadę jedności między ludźmi, “wolnością”. Dzięki Pawłowi VI i II SW do Kościoła wtargnęło “rozbicie jedności” hierarchii, w wyniku czego nie mamy już jednego Kościoła, lecz dwa różne: “Kościół Chrystusowy” i satanistycznie inspirowany “kościół powszechny człowieka”.

 

Natychmiast po wyborze na papieża, Paweł VI rozpoczął odnowę “nowej teologii”, wskrzeszając nauki biblijne jezuitów Lyonneta i Zerwhicka, potępionych przez Święte Oficjum, zapraszając ich do Komisji Biblijnej, razem z kardynałami Affrinkiem i Köenigiem oraz czterema postępowymi modernistycznymi badaczami, którzy 12 kwietnia 1964 roku opublikowali “Instrukcję” odrzucającą “ostrzeżenie kanoniczne” Świętego Oficjum broniące historyczności Ewangelii.

 

Paweł VI mianował Michele Sindona swoim “zaufanym człowiekiem” zarządzającym pieniędzmi sycylijskiej mafii, loży P2 i CIA.

Paweł VI zdecydował o “rezygnacji” biskupów w wieku 75 lat, jak również kardynałów z udziału w konklawe w wieku 80 lat.

Paweł VI usunął wszelkie formy nabożeństwa i modlitw publicznych. Prawie nigdy nie widziano go na modlitwach. Nawet w Fatimie nikt nigdy nie widział i nie słyszał go odmawiającego Zdrowaś Maryjo!

To samo można powiedzieć o “moralności”. Za jego pontyfikatu wystąpił jej całkowity upadek.

Paweł VI wprowadził nawet rozwód za obopólnym porozumieniem.

Paweł VI nie potępił złego i satanistycznego katechizmu holenderskiego, pragnąc szerzenia się tej trującej książki w Kościele.

Paweł VI przyjmował w Watykanie terrorystów i morderców kobiet i dzieci. W roku 1970 przyjął trzech terrorystycznych przywódców Angoli. Mozambiku, Gwinei-Bissau I Republiki Zielonego Przylądka.

Za Pawła VI unieważniono ‘Scholastycyzm Tomistyczny” i “Tradycję” “Prawa Naturalnego” i zastąpiono teologicznymi metodami myśli naukowej, takimi jak fenomenologia i egzystencjalizm.

Za pontyfikatu Pawła VI księża stali się zniewieściałymi osobami, nie bardzo nieskalanymi, uczuciowymi, bezproblemowymi i ekumenicznymi. Oni nie potępiają żadnych błędów, ani tych, którzy ich nauczają i szerzą, i są niezdolni do prowadzenia walki ze złem w dążeniu do dobra.

Paweł VI przewodniczył całkowitej sekularyzacji tysięcy księży prawomocnie wyświęconych, udzielając im dyspensy “pro-gratia”.

Paweł VI osłabił celibat i obowiązkowe kapłaństwo otwierając drzwi stałemu niecelibatowemu diakonatowi i zgodził się na przejęcie roli “lektorów” przez “świeckich” oraz otwarcie drogi na “świecki ryt Komunii”.

Paweł VI zdecydował o pozbyciu się sutanny, a noszeniu świeckiej odzieży.

Paweł VI zniósł “łacinę” w liturgii, wymuszając języki narodowe a nawet “dialekty”; zrujnował muzykę sakralną na rzecz “bębnów” i “muzyki rockowej”; ołtarze zastąpił stołami dla protestanckiej “wieczerzy” – obrót w kierunku ludzi, przeciwko “Humani Generis”; zdemolował dogmaty, przysłonił Sakramenty i osłabił Przykazania; błogosławił “zielonoświątkowców”, tańce i wrzaski w Bazylice św. Piotra.

Paweł VI poprzez “aktualizację” przystosowania się Kościoła do świata, opróżnił seminaria i nowicjaty zakonne; dał Kościołowi “księży-unionistów” i “lewicowców”; przekaz Krzyża zredukował do niegodnego humanizmu; zlikwidował wiele nakazanych świąt; usunął abstynencję od mięsa w piątki; wydał “dekret” dla małżeństw mieszanych bez wymogu katolickiego chrztu ich dzieci.

Paweł VI wysłał kard. Willebrandta jako legata na Zgromadzenie Luterańskie do Evian, chwaląc Lutra, zniszczył w Kościele “triumfalizm”, wymyślając hasło: “Kościół ubogich”.

Paweł VI z furią chciał zniszczyć państwa katolickie (Włochy, Hiszpania itp.).

Paweł VI z powodu swojej dumy, zmysłowości, materializmu i sekularyzmu, nigdy nie zrobił nic poważnego i trudnego dla odnowy zdechrystianizowanej Europy.

Paweł VI zniszczył ekskomunikę “latae sententiae” św. Piusa X przeciwko duchownym kwestionującym dekret “Lamentabili” i encyklikę “Pascendi”, oraz zażądał by nikt nawet nie mówił o ekskomunice.

Chociaż Paweł VI nie miał wykształcenia teologicznego i brakowało mu nadprzyrodzonego ducha, nadal zmieniał i plugawił całą religię katolicką.

W 1978 roku Paweł VI powiedział: “Czas obecny. . . to czas burzy! Sobór nie dał nam. . . spokoju, a niestety, wywołał konfuzję”.

Paweł VI w Motu Prioprio “Sacrum Diaconatus Ordinem” stwierdził, że “dorośli mężczyźni, single czy w związku małżeńskim mogą wstępować do diakonatu”. Był to papieski gest, stanowił wstęp do święceń kapłańskich dla żonatych.

Paweł VI w Motu Prioprio “Matrimonia Mixta” unieważnił uroczyste przyrzeczenie składane przez niekatolickiego małżonka/małżonkę ochrzczenia i wychowania dzieci w Kościele Katolickim. Prawo to uchwalono i zamieszczono w “Kodeksie Prawa Kanonicznego” w 1983 roku (kanon 1125).

Paweł VI w instrukcji “Memorial Domini” autoryzował konferencje biskupów do zezwolenia na przyjmowanie Komunii św. na rękę. Był to kolejny świętokradczy czyn!

Paweł VI w instrukcji “Fidei custos” autoryzował udzielanie Komunii św. przez osoby świeckie, wbrew misji zarezerwowanej przez Jezusa Chrystusa dla apostołów i duchownych.

Paweł VI w wyniku przyjaźni z dysydentami, heretykami, światowcami, buntownikami, ateistami i członkami wszystkich religii żywił stałą wrogość i nieugiętość wobec obrońców wiary katolickiej.

Paweł VI odmówił przyjęcia 4.000 tradycyjnych katolików z całego świata, ale na publicznej audiencji przyjął grupę talmudycznych rabinów i patriarchę z Bonzi.

Paweł VI pod przykrywką  “aggiornamento”, nawet doktrynalnego, otworzył drzwi dla wszelkiego rodzaju herezji.

 

Paweł VI i jego nowy kościół

 

“Nowy kościół” Pawła VI podsumowano w następujących słowach:

– Musiał zmienić jego prawdziwe i głębokie koncepcje [wierzenia]

– Musiał “docete” zastąpić “dialogiem”

– Musiał być wolny od domatów

– Miał stać się “kościołem człowieka”

– Musiał uczyć się nowego sposobu modlitwy

– Musiał mieć nową liturgię

– Musiał zostać zdechrystianizowany żeby “uwolnić się” od swojej przeszłości

– Musiał zaakceptować prymat świeckich a nie religijnych

– Musiał “odwieczną filozofię” zastąpić inną “filozofią rewolucyjną”

– Miał otworzyć się na świat, na wszystkie fałszywe religie, niewierzących i ateistów

– Musiał akceptować synkretyzm ekumeniczny oparty na nowoczesnej filozofii

– Musiał nadprzyrodzone zostawić prostej postawie religijnej

– Miał stać się religią antynaturalną [ang. counter-natural]

– Miał stworzyć masoński “NWO”

– Musiał zostać sprotestantyzowany by ułatwić przekształcenie go w “powszechny kościół człowieka”

– Musiał zaakceptować politykę nieingerencji by przyspieszyć samozniszczenie Kościoła.

 

Paweł VI w roku 1963 oświadczył: “Nie zaskakuje to, że po 20 stuleciach. . . prawdziwa, głęboka i pełna koncepcja Kościoła, którą założył Chrystus. . . nadal wymaga dokładniejszego głoszenia”.

 

W encyklice “Ecclesiam Suam” Paweł VI napisał: “Kościół prowadzi “dialog”, i ten “dialog” musi stanowić cechę naszego zadania katolickiego”. Chciał otworzyć Kościół dla wszystkich religii i ideologii świata, które od razu stały się jego kolaborantami w “samozniszczeniu” Kościoła, by zastąpić go satanistyczną “religią człowieka”!

 

Paweł VI zmusił Kościół do nauczenia się nowego sposobu modlitwy, śpiewu i “nowej liturgii”, “nowej postawy wobec świata”, “nowych relacji” z braćmi z innych kościołów i chrześcijańskich wyznań, z “braćmi żydowskimi”, z niechrześcijanami, z niewierzącymi. . .

 

Paweł VI chciał sprotestantyzować cały Kościół, a następnie rozwiązać go i włączyć w masoński “superpowszechny kościół”, czyli sztuczną religię zwaną ORU lub “Organizację Zjednoczonych Religii”  [Organization of United Religions].

 

Paweł VI wprowadził politykę “nieingerencji” by pozbyć się obowiązku podjęcia działań żeby zapobiec samozniszczeniu Kościoła który sam organizował tak by służył ludzkości, i by pojednać wszystkie wyznania i wszystkie religie w jedną “religię powszechną”.

 

Paweł VI i jego msza

 

Paweł VI uważał, że Kościół dogmatyczny stanowił główną przeszkodę dla ekumenizmu, gdyż objawiona przez Chrystusa  “prawda” w celu ustanowienia jedności w Prawdzie, była przeszkodą dla jedności wszystkich religii!

Paweł VI poprzez konstytucje “Missale Romanum”, a następnie “Novus Ordo Missae” z 3 kwietnia 1969 roku zastąpił dawny ryt rzymski Mszy “nową mszą”, w całości protestancką.

“Msza” Pawła VI jest celowym niszczeniem wiary i nieodłącznej wartości “Ofiarowania Eucharystii”, “Prawdziwej Obecności” i “sakramentalności” kapłaństwa, a mianowicie: [jest to] niszczenie wszelkiej wartości dogmatycznej Mszy Świętej.

 

Msza ekumeniczna Pawła VI “desakralizuje” Komunię Świętą poprzez przyjmowanie jej na stojąco, na rękę i udzielanie jej przez osoby świeckie: atakuje “Ofiarę Przebłagalną” “ludu Bożego” metodą księdza (który jest tylko celebrantem) i rytem w którym “reformę” zainspirował masoński ekumenizm synkretyczny.

 

Mszę Pawła VI ostro skrytykowali dwaj kardynałowie Ottaviani i Bacci, gdyż “w niezwykły sposób odchodzi ona, jako całość i w szczegółach, od teologii katolickiej Mszy św.” Paweł VI został zmuszony do zmiany swojej heretyckiej definicji, ale do utworzonej przez siebie “nowej definicji” dodał słabe odniesienie do “Świętej Ofiary”, nie zmieniając niczego w pozostałym tekście liturgicznym.

 

Poprzez “nową mszę” Paweł VI wprowadził “błędy” wcześniej potępione przez Sobór Trydencki i Piusa VI, który potępił te same błędy “Synodu w Pistoi” przeciwko jansenistom.

 

Paweł VI, po usunięciu “zakonów mniejszych” [ang. Minor Orders] i “subdiakonatu”, zagwarantował, że stopniowo “świeccy” zajmą miejsce księży, tak jak zrobił Luter i protestanci.

 

Paweł VI przeciwny kultowi Najświętszej Maryi

 

Montini nie miał “wrażliwości Maryjnej”. Nigdy nie uczestniczył w tradycyjnych obchodach koronacji Maryi, pielgrzymkach do Loreto i publicznym odmawianiu Różańca.

Paweł VI nawet próbował ograniczyć kult Maryi żeby zadowolić protestantów.

W Mediolanie powiedział: “Propozycja nowego tytułu, a mianowicie “Pośredniczki” [Mediatrix] przypisywana Maryi wydaje się “nieodpowiednia”, a nawet “niebezpieczna”. . .” “Szerzenie tego tytułu nie wydaje się promować prawdziwej pobożności”.

Na polecenie Pawła VI “Pośrednictwo Maryi” zostało całkowicie przyćmione przez Watykan.

 

Trumna Pawła VI

 

Na trumnie papieża Pawła VI nie było żadnego chrześcijańskiego symbolu, nawet Krzyża.

 

 

Trackbacks/Pingbacks

  1. ŻYDOMASOŃSKA REWOLUCJA W PSEUDO-”KOŚCIELE KATOLICKIM”: Beatyfikacja Pawła VI ? (Montiniego- żyda, komunisty, masona i sodomity ?) | Stop Syjonizmowi - 08/04/2013

    […] Za: http://gazetawarszawska.com/2013/04/07/x-luigi-villa-beatyfikacja-pawla-vi-cz-2/ […]

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE