Działania Malachi Martina przeciwko Kościołowi w latach 1960

Malachi Martin’s actions against the Church during the 1960′s

Działania Malachi Martina przeciwko Kościołowi w latach 1960

(w pracy redakcyjnej R.0)

Sprytne pseudonimy, płatna praca wywiadowcza i sfabrykowane oświadczenie papieskie

http://angelqueen.org/malachi-martin-files/malachi-martins-actions-against-the-church-during-the-1960s/

John Grasmeier – maj 2007              tłumaczenie Ola Gordon
Angelqueen.org

Późne lata 1400

Żydzi zostają wypędzeni z większości Półwyspu Iberyjskiego i płd-zach Europy (Portugalia i Hiszpania). Składali się z dwóch grup; jedna z tych którzy odmówili nawrócenia na katolicyzm, i druga – “conversos” – niekiedy nazywani “nowymi chrzescijanami” lub marranos. Conversos ogromnie przewyższali liczbowo nienawróconych braci. Liczne chrześcijańskie konwersje były dobrowolne, podczas gdy pozostałe były w wyniku przymuszenia lub siły. Conversos składali się z trzech grup:

1. Prawdziwi konwertyci

2. Żydzi którzy nie byli szczególnie religijni w żadnym sensie, ale nawrócili się żeby “dawać sobie radę” lub wejść do wpływowych kręgów społecznych dających szanse, których nie mieli niechrześcijanie

3. “Krypto żydzi”, którzy publicznie wyznawali katolicyzm z takich samych powodów jak ich niereligijni conversos, ale za zamkniętymi drzwiami nielegalnie nadal praktykowali żydowskie rytuały religijne i zwyczaje. Wypędzenie, które oznaczało początek inkwizycji, początkowo było częściowo próbą religijnej i kulturowej homogenizacji regionu w celu zapewnienia mu stabilności. W XIII wieku były wielkie niepokoje społeczne, przemoc i ostra walka między “nowymi chrześcijanami” i chrześcijanami. Klimat polityczny był dość skomplikowany, chrześcijanie często sprzymierzali się z żydami i odwrotnie. Te sojusze zwykle dotyczyły bardziej relacji biznesowych, koneksji społecznych i sympatii politycznych niż religii lub pochodzenia zainteresowanych. W zamieszkach – wszczynanych w różnym czasie przez jedną ze stron – ginęli niewinni żydzi i chrześcijanie. Żydzi converso i non-converso i ich potomkowie osiedlali się na licznych rozmaitych terenach świata, m.in. w Palestynie, Grecji i Amsterdamie. Mimo że Anglia, tak jak Hiszpania, wypędziła żydów 300 lat wcześniej, małe grupy conversos osiedliły się tam również. Do chwili obecnej wielu chrześcijańskich potomków conversos nadal praktykują żydowskie zwyczaje takie jak nie jedzenie wieprzowiny, obrzezanie i jedzenie przaśnego chleba w Paschę.

1828

Rosyjska ikona literacka Aleksander Puszkin pisze “Gawriliadę”, nieprzyzwoity wiersz o Maryi Dziewicy, który był tak bluźnierczy, że kościół chciał oskarżyć go za jego publikację. Do dnia dzisiejszego trudno jest znaleźć kopię tego wiersza, gdyż niewielu (chrześcijan i niechrześcijan) odważy się go opublikować ze względu na obrzydliwą treść. Tylko 2 lata przed napisaniem “Gawriliady” car Mikoła I uwolnił Puszkina z nałożonego na niego wypędzenia przez brata Mikołaja, cara Aleksandra I. Wypędzenie było wynikiem promocji przez Puszkina ateizmu i agitacji politycznej. Puszkin był również masonem, lewicowym radykałem i apolitycznym działaczem. Jego spuściznę i prace bolszewicy często wykorzystywali w celach propagandowych.

15 sierpnia 1954 –Malachi Brendan Fitzmaurice-Martin wyświęcony na księdza.

Lata 1950 – Martin otrzymuje doktoraty z Uniwersytetu Louvain, Oksford i Hebrajskiego Uniwersytetu w Jerozolimie.

25 marca 1960 – Jan XXIII nakazuje jezuicie kard. Augustinowi Bea utworzenie Sekretariatu Promocji Jedności Chrześcijańskiej (SPCU).

5 czerwca 1960 – Jan XXIII oficjalnie ustanawia SPCU. Kard. Bea mianowany na przewodniczącego i bp Johannes Willebrands na sekretarza. We wrzesniu sekretariat ma dwóch pracowników na pełnym etacie, 15 biskupów-członków i 20 konsultorów. Malachi Martin ma być ‘periti’ (lub “ekspert”) i tłumacz kard. Bea.

Połowa czerwca 1960 – Jan XXIII spotyka francuskiego historyka i badacza Julesa Isaaca, który wcześniej ogłosił: “stałym i ukrytym źródłem antysemityzmu jest chrześcijańskie nauczanie religijne każdego rodzaju, i tradycyjna, tendencyjna interpretacja Pisma” [1] Isaac przekazuje papieżowi obszerne memorandum o rzekomym urąganiu żydom, jakiego musieli doświadczać na przestrzeni dziejów na skutek katolickich nauk, następnie przedstawia swoje pomysły jak chrześcijańska nauka powinna wyglądać w odniesieniu do żydów, zgodnie z jego interpretacją Ewangelii. Po półgodzinnej dyskusji papież Jan XXIII prosi Isaaca o przedyskutowanie memorandum z kard. Bea.

18 września 1960 – kard. Bea spotyka się z Janem XXIII by przedyskutować memorandum Isaaca. Bea zaleca by “kwestią żydowską” zajął się SPCU [3].

14-15 listopada 1960 – SCPU dostaje drugi mandat zajmowania się relacjami katolicko-żydowskimi.

11 października 1962 – rozpoczyna się II Sobór Watykański.

31 marca 1963 – Członkowie Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego (AJC) zabierają kard. Bea limuzyną na spotkanie w swojej siedzibie w Nowym Jorku, utrzymywane w tajemnicy przed prasą i Stolicą Apostolską. Spotkanie kończy się piciem sherry i toastami [4].

3 czerwca 1963 – zgon Jana XXIII

29 września 1963 – początek drugiej sesji II Soboru Watykańskiego.

8 listopada 1963 – wydrukowanie tekstów kard. Bea i rozdanie ich ojcom soboru. W nich czytają:

Ponadto Kościół wierzy, że Chrystus, nasz Pokój, przyjmował zarówno żydów jak i pogan jedną miłością i uczynił je jednym (Ef. 2:14) i poprzez zjednoczenie obu jest jednym ciałem (Ef. 2:17 ), ogłosił pojednanie całego świata w Chrystusie. . . skoro Kościół ma tak dużo wspólnego dziedzictwa z Synagogą, ten Święty Sobór zamierza w każdy sposób promować i popierać wzajemne poznanie i szacunek nabyte poprzez studia teologiczne i braterskie dyskusje. . .

Członkowie Kurii i inni natychmiast wyrażają śmiertelny niepokój, że wśród nich wiele innych problemów, teksty te są przeciwko katolickiemu nauczaniu, a nawet heretyckie. Mocno proponują, żeby przełożono lub w ogóle zaniechano głosowanie w kwestii pewnych rozdziałów, uważając, iż stanowią niebezpieczeństwo dla papiestwa Pawła i narażają na niebezpieczeństwo sytuację Kościoła na Bliskim Wschodzie – dokąd Paweł planował zbliżającą się wizytę. Paweł VI postanawia przyjąć ich radę i instruuje ojców soboru by głosowali tylko nad rozdziałami 1-3, a głosowanie nad rozdziałami 4-5 odbędzie się “później”.

1964
Publikacja książki “The Pilgrim: Pope Paul VI, the Church, and the Council in a Time of Decision” [Pielgrzym: papież Paweł VI, Kościół i Sobór w czasach decyzji] autora pod pseudonimem literackim Michael Serafian przez firmę Farrar, Straus and Giroux. Roger Strauss, szef wydawnictwa, jest jedynym spadkobiercą fortuny Guggenheima. “Serafian” pochodzi z ormiańskiego / perskiego, i dosłownie oznacza “wymieniacz pieniędzy / kupiec”, lub “syn wymieniacza pieniędzy / kupca”. Streszczenie na obwolucie książki:

“Na dwu sesjach soboru w Rzymie w jesiennych miesiącach 1962 I 1963, toczyła się ostra walka między tendencjami postępowymi (większość biskupów) I siłami konserwatywnymi (mocno reprezentowanymi przez Kurię Rzymską). Autor opisuje kryzys na soborze w listopadzie ubiegłego roku, który postawił papieża Pawła VI przed groźnym i trudnym wyborem. Pielgrzym jest autorytatywną i porażająco szczerą analizą katolicyzmu na rozdrożu. Obecny dramat soboru autor postrzega jako najnowszy, i być może decydujący krok w odwiecznej walce uwolnienia Kościoła Katolickiego spod naleciałości historycznych, które uniemożliwiają dotarcie jego przekazu do nowoczesnego świata w zrozumiałym języku. Ten dramat opowiedziany jest z największa szczerością i autor odsłania intymne zakulisowe plany, rozmowy, układy i spory wśród różnych osobistości watykańskich. Autor twierdzi, że kryzys z ubiegłego listopada rozwiązano w sposób, który w długim okresie może okazać się katastrofalny dla Kościoła i dla ludzkości.

Autor wykorzystuje poczucie frustracji odczuwane przez licznych biskupów, a także wielu obserwatorów, na końcu drugiej sesji soboru w grudniu ubiegłego roku, jako podstawę jednej z najbardziej krytycznych samoocen katolicyzmu, jakie pokazały się w ostatnich latach”.

Autor – pod pseudonimem Michael Serafian – wierzył kiedy pisał “Pielgrzyma”, że obrót wydarzeń na początku listopada 1963 (opisany powyżej), co doprowadziło do powstrzymania przez Pawła VI przed głosowaniem w kwestii rozdziałów o sprawie żydowskiej i swobody religijnej był “katastrofalny”. Całkowicie stał po stronie postępowych biskupów, uważając, iż “naleciałości historyczne” zawarte w tradycyjnym nauczaniu stanowiły przeszkodę w modernizacji.

Koniec maja 1964 – Tekst żydowskiej deklaracji, której nie udało się przegłosować podczas ostatniej sesji w listopadzie jest zmieniony przez komisję koordynującą, pomimo sprzeciwu ze strony SPCU [2]. Zmieniona wersja zawiera język wyrażający nadzieję, iż żydzi w końcu wejdą do Świętego Kościoła-Matki. Ostro potępiając oczernianie i przypisywanie żydom męki Chrystusa, nie wymienia specyficznie wyrazu “bogobójstwo”. “Konwersyjny” ton dokumentu oraz fakt, że nie wymienił specyficznie “bogobójstwa” były przeciwne temu, o co cały czas walczyli postępowi biskupi i grupy żydowskich interesów.

Czerwiec 1964 – Martin otrzymuje “dyspensę ze wszystkich przywilejów i obowiązków wynikających ze ślubów jako jezuita i ze święceń kapłańskich”. Od tego czasu publicznie nosił tylko świeckie ubrania, a pytany  mówił, iż inni powinni zwracać się do niego “Malachi” lub doktor Martin.

14 września 1964 – otwarcie trzeciej sesji II Soboru Watykańskiego.

Wrzesień 1964 – Debata o żydowskiej deklaracji. Postępowi biskupi i kardynałowie starają się by w deklaracji nie było żadnej wzmianki o żydowskim nawracaniu, i nalegają żeby wymienić specyficznie wyraz “bogobójstwo”. Biskupi konserwatywni i arabscy (którzy martwią się, że katolicki kler, zgromadzenia i instytucje na Bliskim Wschodzie będą cierpieć, i że Izrael zrobi polityczne siano z tego co nie jest “sprawą czysto polityczną”) obawiają się, że proces został upolityczniony w sposób który nie jest w interesie Kościoła. Po zakończeniu debaty dokument zostaje przesłany do komitetu Bea z licznymi zaleceniami.

Październik 1964 – Po różnych wewnętrznych walkach politycznych (jedna z udziałem ówczesnego biskupa Marcela Lefebvre) pojawia się nowy dokument. Usunięte są wszystkie wzmianki o żydowskim nawracaniu czy pragnieniu nawracania.

20 listopada 1964 – trzecia sesja II Soboru Watykańskiego kończy się pozytywnym głosowaniem nad dokumentami żydowskimi i dotyczącymi wolności religijnej. Nie jest to jeszcze opublikowane i może zostać zmienione, gdyż oczekuje na ostateczną aprobatę Soboru i papieża Pawła VI na ostatniej sesji ustalonej na jesień 1965 roku.

Styczeń 1965 – W czasopiśmie Amerykańskiej Komisji Żydowskiej “Commentary” ukazuje się artykuł “Vatican II and the Jews” [Watykan II i żydzi] autora o pseudonimie “F E Cartus”. Jest obszerny (ponad 10.000 wyrazów) i omawia ogromne bogactwo szczegółów o wewnętrznych machinacjach na II Soborze i wrażliwe podejście do żydowskiej deklaracji zawartej w “Nostra Aetate”.

Artykuł wymienia różne kluczowe osobistości i grupy, dając informacje na temat ich stanowisk, wpływu i poglądów ideologicznych / teologicznych. Wnikliwie bada politykę wewnętrzną i strukturę organizacyjną soboru i różnych oficjalnych i nieoficjalnych grup satelickich wewnątrz i zewnątrz hierarchii kościelnej. W drobiazgowych szczegółach artykuł ujawnia kto, co, kiedy, gdzie, jak i dlaczego w zakulisowych działaniach soboru, kurii, SPCU, ojców soboru i innych zaangażowanych w tym procesie. Zawartych w artykule informacji nie znał nikt poza dobrze ulokowanym wtajemniczonym. W przypisach artykuł odnosi się do książki Michaela Serafiana “Pielgrzym”.

Jeśli sympatie kogoś dotyczące treści Nostra Aetate były po stronie postępowych biskupów i żydowskich grup lobbingowych, nie było lepszego miejsca dla publikacji “Watykan II i żydzi”. AJC był i jest znaną i silną organizacją obrony żydów / Izraela. Jej czasopismo “Commentary”, jak mówi Benjamin Balint z jerozolimskiego instytutu Van Leer, jest “jednym z najbardziej wpływowych czasopism opiniotwórczych w historii Ameryki”. W połowie lat 1960 miało nakład około 60.000 egzemplarzy.

“Watykan II i żydzi” autor zaaranżował w chronologicznym porządku, jest łatwy do czytania w stylu “opowieści”, przekazał go prominentnej organizacji obrony żydów do publikacji w ich flagowym czasopiśmie. Oczywiście mógł być czytany przez zaangażowanych w amerykańskim komitecie, którzy mieli kontakty i układy z soborem, ale także dystrybuowany do ważnych osób i organizacji interesujących się zwycięstwem żydowskiej deklaracji na soborze. Należały do nich, ale nie ograniczyły się do, grupy obrony, lobbyści, kumple episkopatów, media, dziennikarze wszelkiej maści i maklerzy władzy. Artykuł zawiera ciekawe oświadczenie, które autor, F E Cartus, przypisuje papieżowi Janowi XXIII. Cartus twierdzi, iż napisane było 3 miesiące przed śmiercią Jana XXIII, i miało być odczytane we wszystkich kościołach katolickich w specyficznym dniu. Poniżej treść tego oświadczenia:

“Dzisiaj jesteśmy świadomi tego, że przez wiele wieków ślepota zakrywały nasze oczy, żebyśmy nie mogli już zobaczyć piękna Twojego Wybranego Ludu, ani rozpoznać w ich twarzach cech naszych uprzywilejowanych braci. Zdajemy sobie sprawę z tego, że na naszych czołach jest znak Kaina. Przez wieki nasz brat Abel leżał we krwi, którą my upuściliśmy, roniliśmy łzy, które wywołaliśmy zapominając o Twojej Miłości. Wybacz nam klątwę jaką fałszywie łączyliśmy z ich imieniem żydów. Wybacz nam ukrzyżowanie Ciebie po raz drugi w ich ciele. Bo nie wiedzieliśmy co czyniliśmy. . .”

Cartus tak mówi o tym oświadczeniu:

“Jest wbrew temu wspaniałemu chrześcijańskiemu oświadczeniu, jego uznaniu przeszłych niesprawiedliwości, jego uznaniu fałszywych oskarżeń, i jego afirmacji faktycznej wartości judaizmu, by mierzyć różne projekty dokumentu o żydach. . .”

2 lutego 1965 – dr Henry Allan Moe, zarządca fundacji Harry’ego F Guggenheima otrzymuje list od Harry F Guggenheima (założyciel “Newsday” i Fundacji Guggenheima, krewny Rogera Straussa) z propozycją by Martin Malachi wysłał wniosek o stypendium w Guggenheim. Dr Moe przekazuje list razem z curriculum vitae Martina do dr Theodore M Newcomba dyrektora zupełnie nowego programu stypendialnego.

29 kwietnia 1965 – według protokołu ze spotkania Komitetu Stypendialnego, wszystkie nominacje na nowy program stypendiów Guggenheima zostały wycofane z sympozjum pod nazwą “Fair Lane Symposium on Domination” [Sympozjum sprawiedliwej ścieżki o dominacji]. Dyrektor Newcomb skontaktował sie z uczestnikami sympozjum, jak również z zaproszonymi którzy w nim nie uczestniczyli. Zwerbował razem 40 osób, spośród których przyznano 10 nomiinacji. Protokoły pokazują. iż wyraźna nominacja Martina przez samego Harry’ego Guggenheima (wg listu z  2.02.1965) wydaje się być jedynym wyjątkiem w procesie przyznawania stypendium.

3 maja 1965 – Henry Allen Moe wysyła list do Harry’ego Guggenheima, dyrektora Newcomba i dwu innych członków Komitetu Stypendialnego w kwestii dwóch rozmów przeprowadzonych przez niego z Martinem. Moe twierdzi, że proponowane przez Martina studia w programie stypendialnym “mogły być zainspirowane możliwością wsparcia przez fundację”.

23 czerwca 1965 – Martin jest jednym z dwóch nominatów ostatecznie wybranych na stypendium Guggenheima, otrzymuje dotację $3.750 (około $48.000 w 2007).

Wrzesień 1965 – W czasopiśmie “Harper” ukazuje się artykuł F E Cartusa “The Vatican Council Ends – Reform on borrowed time?” [Koniec Soboru Watykańskiego – reforma o odłożonych skutkach]. Artykuł jest krótszy, zauważalnie oschlejszy w tonie niż F E Cartusa napisany dla AJC.

15 października 1965 – sobór przyjmuje Nostra Aetate.

28 października 1965 – Nostra Aetate ogłoszony przez papieża Pawła VI.

Styczeń 1966 – w artykule “How the Jews Changed Catholic Thinking” [Jak żydzi zmienili katolickie myślenie] w czasopiśmie LOOK redaktor Joseph Roddy pokazuje szczegóły wpływu rożnych żydowskich lobby, takich jak B’nai B’rith i AJC, na końcową treść Nostra Aetate, zwłaszcza w odniesieniu do żydowskiej deklaracji.

Artykuł opisuje samotnego “podwójnego agenta” o “ciepłych i przyjaznych relacjach z AJC”. Podwójny agent, którego artykuł opisuje jako “bohatera w diasporze”, używał czterech pseudonimów – każdy do szczególnej roli. Cztery pseudonimy literackie to: “Michael Serafian”, “F E Cartus”, “Puszkin”” i “Timothy Fitzharris-O’Boyle SJ”. Jako Michael Serafian agent napisał książkę “Pielgrzym”, która dała szczegółowe informacje o polityce, osobistościach i procedurach soboru. “Puszkinowi” przypisuje się wciskanie pod drzwi dziennikarzy m. in. z Time i New York Time aktualnych i wrażliwych informacji. Jako “Cartus” pisze pełen informacji artykuł “Watykan II i żydzi” dla AJC. Pisze także “Koniec II Soboru” dla Harper. Agentowi Fitzharris-O’Boyle przypisuje się karmienie dziennikarzy informacjami w jakie był wtajemniczony przez cały okres do roku jego święceń, w artykule jest to rok 1954, osiem lat przed rozpoczęciem II Soboru Watykańskiego.

Artykuł w LOOK podaje rok święceń księdza-kreta (1954). Mówi, iż to on był tłumaczem dla SPCU, wtedy mieszkał w Instytucie Biblijnym. Mówi też o jego laicyzacji i opuszczeniu Rzymu.

Autor Christopher Roddy podsumowuje: “Bez niego deklaracja żydowska utonęłaby wcześniej, bo Fitzharris-O’Boyle najbardziej pomagał prasie nękać Rzymian chcących ją zatopić. Ten człowiek ma modlitwy wielu księży”.

13 lutego 1967 – słynny krytyk literacki Edmund Wilson spotyka Malachi Martina po raz pierwszy na kolacji w domu Rogera Straussa. Wilson pisze w swoim dzienniku, że Strauss spotkał Martina w Paryżu i on (Wilson) miał wrażenie, że Strauss przywiózł ze sobą Martina do Ameryki.

28 czerwca 1967 – Henry Moe przesyła surowy rękopis Martina napisany dla programu stypendialnego Guggenheima. Moe pisze w liście, również przesłanym do Harry’ego Guggenheima i Martina, że jeśli zainteresuje Straussa i opublikuje go w formie książki, “znajdzie się sposób by zapewnić fundusze żeby zmusić Fitzmaurice-Martina do pracy nad rękopisem”.

20 listopada 1967 – sekretarz Guggenheima, George Fountaine, informuje Martina, że została mu przyznana druga dotacja w wysokości $5.000 (około $31.000 w 2007).

21 sierpnia 1968 – Martin podpisuje kontrakt z Farrar, Straus i Giroux na rekopis książki “The Encounter” [Spotkanie] i otrzymuje $750 zaliczki. “Spotkanie” jest zasadniczo pracą Martina dla Fundacji Guggenheima przerobioną na książkę.

Kwiecień 1970 – Edmund Wilson pisze w dziennikach: “To rozczarowuje mnie teraz w życiu, aby uświadomić sobie, jak długo to wszystko trwa. Jeszcze nie rozleniwiają nas całkowicie absurdy tych starych teologii – zobacz ten kawałek Malachi Martina “Spotkanie” – które wisiały wokół naszego życia przez tysiące lat.

22 grudnia 1973 – Ben Kaufman pisze artykuł o Martinie dla Cincinnati Enquirer. W nim Martin opowiada mu, że kiedy pracował na soborze, wykopywał “długo zamknięte w szafach szkielety” żeby zniewolić biskupów, którzy nie byli na pokładzie programu kard. Bea. Martin mówi Kaufmanowi: “Widziałem kardynałów, którzy pocili się na mój widok. . . i zaczęło mi się to podobać”. Martin mówi również, że w Louvaine zwrócił na niego uwagę kard. Bea.

26 października 1974 – w Cincinnati Enquirer pokazuje się kolejny artykuł Bena Kaufmana na temat Martiina. Martin mówi Kaufmanowi, że jego imię (Malachi) pochodzi od  przodka-uchodźcy “iberyjskiego bankiera żydowskiego” po stronie rodziny jego brytyjskiego ojca. Artykuł mówi o “zlaicyzowanym” Martinie.

31 lipca 1999 – w Journal Sentinel w Milwaukee pokazuje się wzmianka pośmiertna o Martinie: W “Spotkaniu”, badaniu judaizmu, chrześcijaństwa i islamu z 1970 roku, Martin powiedział, że historia pokazała iż chrześcijanie chcieli działać niechrześcijańskimi sposobami dla rozwoju chrześcijaństwa, prowadząc do rezultatu określanego katastrofalnym.

27 kwietnia 2007 – wywiad Angelqueen.org [AQ] z dr Eugene J Fischer z USCCB (Rada Biskupów US[A]):

John GrasmeierAngelqueen.org: Jakie stanowisko zajmujesz w Radzie?

Dr  Fisher: Zastępca dyrektora, Sekretariat ds. Ekumenicznych i Religijnych USCCB.

AQ: W styczniu 196 roku w czasopiśmie AJC “Commentary” opublikowano artykuł napisany przez F E Cartusa. W nim Cartus twierdzi, że 3 miesiące przed śmiercią, papież Jan XXIII przygotował oświadczenie wynagradzające, które miało być czytane we wszystkich kościołach katolickich. Oto jego treść:

“Dzisiaj jesteśmy świadomi tego, że przez wiele wieków ślepota zakrywała nasze oczy. . . [j.w.]

Czy to oświadczenie napisał Jan XXIII czy inny papież?

Dr  Fisher: Nie, nie napisał.

AQ: Czy według ciebie to oświadczenie zostało sfabrykowane?

Dr  Fisher: Tak, na pewno. Pierwsze papieskie oświadczenie skruchy za złe traktowanie żydów przez chrześcijan na przestrzeni wieków wydał papież Jan Paweł II.

AQ:  Kto sfabrykował to oświadczenie?

Dr. Fisher: Malachi Martin, pod pseudonimem “F. E. Cartus,” w artykule “Watykan II i żydzi”, w czasopiśmie Commentary w styczniu 1965, s. 21.

AQ:  Kiedy, gdzie i od kogo dowiedziałeś się, że to oświadczenie sfabrykowano?

Dr Fisher: Od biskupa George G Higginsa, który był na soborze, tak jak Malachi Martin i znał go bardzo dobrze.

 

No comments yet.

Leave a Reply

Intronizacja
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE